Firik Pilavı




İstanbul'da açılan ekolojik pazarı kıskanırken bir sürprizle karşılaştım... Geçen hafta eve geldiğim bir akşam, odamda bir koli organik ürün buldum! Yine ne sipariş ettiğimi soran anneme "bir şey istemedim ki?" dedikten sonra Sade'nin yeni bir sürpriziyle karşılaştığımı anlayabildim. Ali Bey daha önceki yazışmalarımızda bahsettiğimiz ve burada bulunmadığını söylediğim soya sütünden göndermek istemiş, pakete başka sürprizler de koymuştu. İnce bulgur, marine kuru domates, baharatlar, deniz tuzları, kabak çekirdeği, siyah çay gibi güzelliklerin yanında, en çok sevindiğim şey firik bulguru oldu!

Daha çok Güneydoğu Anadolu mutfağında kullanılan firik, buğdayın henüz yeşilken tarlada yakılması ile elde edilen, is kokulu olmasıyla meşhur bir cins bulgur. Tencerenin dibi yansa sıyırmaya bayılan biri olarak, firik bulgurunun tütsülü tadını çok seveceğimi tahmin ediyor, denemeyi ne zamandır istiyordum. Sonunda, hem de organiğini deneyebileceğim için pek mutlu oldum ve ilk deneme için en güvenilir kaynağa, yani sevgili Tijen ablamın kitaplarına müracaat ettim. Mutfakta Zen kitabında verdiği tarifte, firik bulgurunun tek başına ağır bir tat olduğunu, bu nedenle normal bulgurla karıştırarak pişirdiğini yazmıştı, ben de öyle yaptım. Ancak benim damak tadım daha isli bir lezzeti kaldırabileceğinden, sonraki denemelerimde firik / bulgur oranını 1'e 2 yerine 1'e 1,5 yapabileceğimi düşünüyorum, siz de denerseniz kendi damak zevkinize göre bu oranı değiştirebilirsiniz.

Tarifteki kabuklu mercimek için, kırmızı mercimeğin kepeklisi diyebilirim sanırım:) Yani bildiğimiz mercimeğin kabuklu hali. Aynı onun gibi, sadece daha koyu renkli oluyor. Bizim pazarlarımızda bulunabildiği ve ben tercih ettiğim için annemin bazen aldığı bu mercimekten evde olduğunu görünce sevinerek pilavda kullandım, ancak normal kırmızı mercimek de kullanılabilir. Aynı şekilde, ben bulgurun da kepeklisini ve organiğini kullandım, normal bulgurla da yapılabilir. Tarifte bir de defne yaprağı vardı ama evde her zaman bulunan defne yaprağını her ne hikmetse bulamadığım için kullanamadım. Olsaydı eminim harika bir aroma verecekti.



Malzemeler: (6 kişilik)

- 1/2 su bardağı firik bulguru
- 1 su bardağı pilavlık kepekli bulgur
- 1/2 su bardağı kabuklu kırmızı mercimek
- 2 adet kuru soğan
- 4 diş sarımsak
- 3 yemek kaşığı zeytinyağı
- Deniz tuzu, karabiber
- 4 su bardağı sıcak su

Yapılışı:

1. Öncelikle bulgur, firik ve mercimeği ayıklayarak karıştırın ve güzelce yıkayın. Bir kenarda bekletin.

2. Zeytinyağını pilav tenceresinde ısıtın, küp küp doğradığınız soğanları ve sarımsakları yağda kavurun. Karabiberi de soğanları kavurma sırasında eklerseniz yemekteki mis kokusunu daha fazla duyabilirsiniz.

3. Tencereye suyu ve tuzu ekleyin, varsa 1 defne yaprağı da atın (daha sonra çıkarmak üzere). Su kaynadıktan sonra bulgur, firik ve mercimeği tencereye alın, kapağını kapatın. Ocağı iyice kısarak suyunu çekene kadar pişmeye bırakın.

4. Mis kokulu pilavınızı 10 dk dinlendirdikten sonra harmanlayarak, güzel bir sebze yemeği ile birlikte servis yapabilirsiniz.

Ben sebze yemeği olarak, sevgili Nezaket'in Açık Büfe'sinde geçenlerde paylaştığı tarifle "Acapsandali" yaptım. Gürcü mutfağından olan bu ilginç isimli harika yemeği öğrendiğim için çok da mutlu oldum! Patlıcandan yapılan her yemeği pek sevdiğimiz için annemle birlikte bayıldık, sıklıkla yapacağımız yaz yemekleri arasına girdi. Pilavın yanına da gerçekten yakıştı. Patlıcan severseniz tarif için Açık Büfe'ye mutlaka uğrayın derim!


Acapsandali ve arka planda bol semizotlu ve soğanlı domates salatası!

Pazar kahvaltısında da organik siyah çayı ilk kez demledik. Bizim evin çay "gurmesi" olan annemin yorumlarını aynen yazıyorum:
demlerken: "vallahi nefis kokuyor..."
ilk yudumu alınca: "işte çay!"ikinci yudumda: "yıllardır arayıp da bulamadığım gerçek çay bu!"
Eskiden içtiğimiz çayları hiçbir şeyle karıştırmadan doğrudan paketinden koyar demlermişiz de tüm evi çay kokusu sararmış... Sonra çaylar bozulmuş, bir daha o kokuyu, o lezzeti bulamamışız. Şimdi her yeni çıkan markayı belki budur umuduyla deniyormuşuz da olmuyormuş. Envai çeşit çayı harmanlayarak, tomurcuklar ekleyerek demlediğimiz çaylar bile bir türlü tam istediğimiz gibi olmuyormuş. Kısacası biz aradığımız çayı bulmuşuz, bundan sonra başka çay içmezmişiz! Annem ince bellisiyle tam 5 bardak içtiği çayı o kadar övdü ki, greyfurt suyum bitince ben de kocaman sarı kupamı hevesle doldurdum ve gazeteleri kucaklayıp balkona çıktım. Çay gerçekten güzeldi! Ben "o eski çayları" bilmediğim için ve zaten çaya çok düşkün olmadığım için annemin yorumlarına fazla bir katkıda bulunamayacağım, ama çay tiryakilerine organik çayla mutlaka tanışmalarını öneririm. 

Geçelim bu sabahki ofis kahvaltısına!
Soya sütü ile nihayet tanıştık... Vejetaryen olduğumdan beri, yani 5 yıldır soya ürünlerine meraklı olsam da, evde kolayca üretilir ve her yerde bulunur ürünler olmadıklarından beslenme alışkanlıklarım arasına giremediler maalesef. Herkesin bildiği soya yağı, soya sosu ve soya ununu ayrı bir tarafa alırsak, soya proteinin piyasada daha çok bulunan formu eti ve kıyması. Onlarla daha önce tanışıp çeşitli soteler ve ızgaralar denedim ama açıkçası her defasında bana eti çağrıştırdıklarından severek yiyemedim. Ben de pek çok vejetaryen gibi ete ve kıymaya "alternatif" arayan biri değilim sonuçta. O yüzden benim için "et, kıyma" gibi isimler bile itici olabiliyor! Soya sütü ise sevimli bir isim:)

Görünümü ve kıvamı süte çok benziyor, tadı ise kendine özgü ama süt yerine kullandığınızda, mesela bir kase müsliyle birlikte çok da aykırı bir tat değil. Ben bu sabah kahvaltımı işte böyle bir kase organik müsli içinde soya sütü ve bir porsiyon taze çilekle yaptım. Aslında her sabah buna benzer bir tabak hazırlıyorum kendime, bu sabahkinin farkı sadece soya sütü oldu. 1 litrelik paketi sadece müsliyle 3 gün içinde bitiremeyeceğim için belki kalanıyla tatlı yaparım diye düşünüyorum. Sütün kullanıldığı her yerde kullanılabiliyor, neden olmasın? Süt ürünleri tüketmeyen bir vegan olsaydım bu tanışma sonucunda hayatım kurtuldu bile diyebilirdim:)


Son bir notum da organik tahıl ve kuru bakliyatları saklamak konusunda olacak. Gerçi genelde minik paketlerde satıldıkları için alıp hemen kullanılabilirler ama olur da paketi açıp yarım bırakırsanız kısa bir sürede minik canlılar da onlarla tanışabilir! Bu onların naturelliğinden kaynaklanıyor tabii ki, ağzının tadını bilen sadece biz miyiz:) Daha önce annemin aldığı bir paket kepekli bulgurun bu akıbete uğradığını görünce dün öğleden sonra kolları sıvadık ve yazların sıcak ve kurak geçtiği bu memlekette başka bir saklama yolu olmadığı için tüm tahıl ve bakliyatları gruplandırarak mini buzdolabımıza doldurduk. Güzel bir temizlik oldu, en önce pişmesi gerekenleri de bize hatırlattı. Sanırım önümüzdeki günlerde bol bol domatesli bulgur pilavı yiyeceğiz. Buzlu ayranla birlikte, bir de yanında salata olursa, şahane yaz yemeğidir!

Düşünüyorum da... Bizim kuşak, yani 70'lerde doğanlar, çocukluklarında doğal gıdalarla beslenme şansına sahip olan son kuşaktı. Maalesef yitirmeye başladık bu şansı. Hormon, radyasyon, ne kadar yapay aroma ve katkı maddesi varsa 80'li yıllarda girmedi mi hayatımıza? Neyse ki çabuk fark ettik bedenimize ve dünyaya verdiğimiz zararı. Yapay yiyeceklerin cicili bicileri paketlerine pek itibar etmemeye, organik ürünlere ilgi göstermeye, bütçemiz elverdiğince onları tercih etmeye ve bu sayede çocukluğumuzda hatırladığımız lezzette yemekler yemeye başladık. Bundan sonra doğacak bebekler annelerinin sütünden sonra organik mamalarla tanışacaklar, gerçek meyve ve sebzelerin pürelerini yiyecekler diye umuyorum.. Anneler bilinçlendikçe çocuklar daha sağlıklı ve mutlu büyüyecek.
Kısacası benim umudum var...
... toprak annemiz bize küsmedi, küsmeyecek de!

Çaylı Kek (Yumurtasız)


Evde oturup güzelce dinlenmeye KESİNKES karar verilmiş bir Pazar günü nasıl geçirilir?
Sabah makul bir saatte uyanılır... Dinlenmekten 12 saat boyunca uyumak kastedilmemektedir! Ocağa çay koyulur, geceden hazırlanarak dinlenmeye bırakılmış krep hamuru buzdolabından çıkarılır. O ılımaya başlarken bakkala gidilip günün gıcır gazetesi alınır, eve dönülüp krepler hazırlanır, bir yandan kayısı kıvamında yumurta haşlanır... Anne kuş sofrayı hazırlamıştır bile, inekli seramik kupaya çay doldurulur, krepler marmelatlanır, keçi peyniri dilimlenir...

İkinci kupa TV karşısındaki kanepede içilir. Gazetede okunacak köşe kalmayınca ve ekmek pişiren anne kuşun o sırada fırınla işi bitince kalkılır, "kolay olsun, en kolayı olsun, çabucak olsun!" diyerek ilk rastlanan tariflerden biri seçilir ve kek yapılır. Kek pişerken salondaki kanepe ve önündeki sehpa tam teşekküllü hale getirilir: Günün filmi, günün kitabı, ayraç, kalem, leblebi tabağı, limonlu bisküviler, az sonra içilecek kahve için french press ve içinde mis kokulu filtre kahve, sırt yastıkları ve tam karşıya mevzilenmiş bir adet vantilatör.

Kek pişer, soğumaya bırakılır. Salona dönülür. Akşam saatlerinde coşup makarna pişirmeye karar verinceye kadar kalınacak olan kanepeye yerleşilir...

Söz konusu kekin tarifidir:

Malzemeler:

- 1,5 çay bardağı bal
- 2,5 çay bardağı ılık çay
- 1,5 çay bardağı sıvıyağ (soya yağı kullandım)
- 2 çay bardağı toz şeker
- 4 su bardağı un
- 1 tatlı kaşığı tarçın
- 1 paket kabartma tozu
- 1/2 çay kaşığı saf vanilya
- 1 su bardağı dövülmüş ceviz içi

Yapılışı:

1. Karıştırma kabına balı koyun, ılık çay ile eriyinceye kadar karıştırın. Üzerine sıvıyağı ve toz şekeri ekleyin, tekrar karıştırın. Bu aşamaları tel çırpıcı ile yapabilirsiniz, şekerin ve balın iyice erimesi yeterli.

2. Ayrı bir kapta unu, tarçını, kabartma tozunu ve vanilyayı karıştırın. Bu karışımı sıvı karışıma birkaç seferde ekleyerek iyice yedirin. Tahta kaşık kullanabilirsiniz ya da mikserin düşük hızında sadece 2-3 dk karıştırabilirsiniz.

3. En son cevizi ekleyin ve tabanına yağlı kağıt serdiğiniz 26 cm çapındaki kalıba (ben kelepçeli kalıp kullandım) hamuru dökün.

4. Önceden 170 derece ısıttığınız fırında pişirin. Ben son 5 dakikasında fırını kapatarak toplam 1 saatte pişirdim. Kürdan testini unutmamakta fayda var. Son olarak pudra şekerini kekiniz neredeyse soğuduktan sonra serpin ki kek tarafından emilmesin:)


Diğer çaylı keklerden tek farkı yumurtasız olması. Yumurtadan hoşlanmayanlar ya da bir sebeple yiyemeyenler tarafından mutlulukla deneneceğine eminim. Süt ve yoğurt da içermiyor. Ertesi gün iyice güzelleşiyor, yumuşacık oluyor. Sevim'in aynı akşam test edip onayladığı üzere buzlu çay eşliğinde de çok iyi gidiyor!

Annem komşudan gelip "neler yaptın sen? ne bu kokular böyle?" dediğinde neredeyse öğleden sonraydı ve ben soğumuş olan keki fotoğraflamakla meşguldüm. O ana dek tüm bunları anlatmak da, keki Kahve'ye koymak da hiç hesapta yoktu! Ama kek basitliğine rağmen öyle hoş oldu ve ben bu Pazar gününden öyle keyif aldım ki işte hepsini anlatıverdim:)

Soğuk Nane Çayı

Dün akşam eve gittiğimde annemin benim için hazırladığı bol domates soslu patlıcan közlemesi duruyordu mutfakta. Yalnız yemek yiyeceğim akşamlardan biriydi yine. Kızartmak için buzdolabından kendime bir dilim ekmek çıkarırken mis kokulu nanelerle karşılaştım. Bir de bol naneli salata mı yapmalı düşüncesi aklımdan geçtiyse de, patlıcan salatası yeterli dedim (naneyi onun içinde de severim, ayrı) ve poşeti geri bıraktım. Birkaç dakika sonra mutfağa tekrar girdiğimde ne yapacağımı biliyordum:) Hemen ocağa sıcak su koydum, ben tepsimi hazırlayana kadar kaynadı ve naneleri atıverdim içine!

Yazın sıcak gündüzlerinde ve akşamlarında (ve tabii tüm zamanlarda) yapay / katkılı / boyalı içeceklerden ne kadar kaçıyorsam, doğal lezzetli, ev yapımı serin içecekleri de o kadar seviyorum. Sıkça hazırlıyorum böyle içecekleri. Hiç olmazsa kışın sıcak içtiğim meyve çaylarının soğuk versiyonlarını yapıp kaldırıyorum buzdolabına. Fazla şekerli olmalarını istemediğim için çoğu kez balla tatlandırıyor, hatta bazen onu da koymuyorum.

Nane; tatlı-serin yiyecek ve içeceklerle son derece uyumlu bir güzel ot. Limonataya yaptığı katkıyı son derece severim mesela! Ama bu kez sadece onunla hazırladım soğuk çayımı. Mutfakta o akşamki maceralar (gül böreği denemesi, börek uzmanı anneyle "bırak da kendi kendime börek yapabileyim" tartışması, sonra anneye soru sormak gerekince gönlünü alma çabaları:) bitince de kendime çayımdan bir bardak doldurup gazetelere nihayet göz atabilmek üzere koltuğa yayıldım. Çayım güzel olmuş! İşte onun basit mi basit tarifi:

Malzemeler:

- 1/2 demet taze nane
- 1 lt su
- 1 yemek kaşığı bal
- Limon dilimleri, buz, nane yaprakları...

Yapılışı:

1. Suyu tencereye koyup kaynatın. Kaynadıktan sonra altını kapatın, taze naneleri suyun içine atın ve delikli kepçeyle üzerlerinden bastırın. Yaklaşık 10 dk bekletin.
2. Süzgeçten geçirerek naneleri çıkartın. Ilındıktan sonra içine balı ekleyip eriyene kadar karıştırın (daha tatlı severseniz bal miktarını artırabilirsiniz).
3. Çayınızı sürahiye doldurarak buzdolabına kaldırın. Servis yaparken bardaklara birer limon dilimi koyup nane yaprakları ile süsleyebilirsiniz. Dilerseniz buz ekleyin.


Hafta sonu (benim için sadece Pazar günü) planları arasında evde oturup Citizen Kane'i bilmem kaçıncı kez izlemek, izlerken film üzerine yazılmış bir kitabı da okumak, film arası çay molası yapmak için rüzgar torbalarının tuzlu versiyonunu denemek, akşam yemeği için hafta içinde uğraşılamayan zor (!) bir yemek yapmak gibi şeyler var. Şimdilik planlar böyle...

Humus



"War of the Worlds" (Dünyalar Savaşı) filminde çocuklarını uzaylı istilasından korumaya çabalayan baba rolündeki Tom Cruise, kızının yediği humusu tattığında vejetaryen lokantadan alınmış bu mezeden hiç hoşlanmamış, hatta hoşlanmadığını hoş olmayan bir şekilde ifade de etmişti:) Benimse humusa karşı zaten merakım vardı, yememiştim daha önce, yapmamıştım da.

Yine de, acaba annem yer mi, ya da bakalım ben sever miyim diye tereddüt ettiğim için denemeyi sürekli erteledim. Tahin bana hep "tatlı" çağrıştırır, belki bu yüzden. Bizde çoğu zaman kışlık bir ısıtıcı, yemek tamamlayıcı olarak görülür. Yemek hafifse annem hemen bir tabak tahin hazırlayıp çoğu akşamı kurtarmıştır çocukluğumdan beri.

Mutfaktaysan ve hayatın boyunca aynı şeyleri yemek / yedirmek niyetinde değilsen cesur olacaksın... Geçen yaz yaptığım bir salataya gözümü kapatıp tahin koymuş, limonla birleşen tahinin lezzetini damağım ilk başta biraz yadırgamış olsa da yedikçe hiç fena değilmiş diye düşünmüştüm. Ama hadi artık humus da yapayım demem birazcık (!) daha zaman aldı. Sonunda geçen hafta Cumartesi akşamı nohut ıslatıp, ertesi gün yapmaya karar verdim. Hatta hazır cesareti toplamışken bir de yanına felafel yapayım dedim.

Ertesi gün, ıslattığım nohutların yarısını humusa, yarısını da felafele ayırarak işe giriştim. Her ikisi de hazır olduğunda iki kişilik soframızı süsleyip püsleyerek annemi çağırdım. Humus ve felafel birbirine gerçekten yakıştı ve özellikle humus, annemden beklemediğim kadar övgü alarak beni şaşırttı. Felafel ise maalesef yeterince başarılı sayılmazdı. İlk deneme için bu normal kabul edilebilir dedik, ama denemelerim sürecek tabii! O yüzden bugün sadece humus tarifini paylaşacağım, içime sinen bir felafel yapmayı başarırsam onu ileride ayrıca yazarım.


Yemek tariflerinin evrenselleşmesini, sonunda nerede ve nasıl doğduğu unutulacak kadar yayılmasını, girdiği her kültürde farklılaşıp zenginleşmesini, damak tatlarına göre çeşitlenmesini severim ve bunu hem mutfağın mantığına, hem de insanın doğasına uygun bulurum. Ama yine de farklı bir lezzetle karşılaştığımda orjinini merak ederim. Humusu da aynı şekilde merak edip internette biraz araştırdım ve kafam karıştı! Humusun Akdenizli bir meze olduğunu ve Türk mutfağına ait olduğunu yazanlar olduğu gibi Ortadoğu mutfağına ait olduğunu söyleyenler de vardı. Aslında "hummus" sözcüğünün Arapça'da nohut anlamına geldiğini, Suriye'de de Humus şehri bulunduğunu öğrenince ikincisi daha mantıklı geldi bana. Diğer taraftan humusun Tarsus mutfağına ait olduğunun tescillenmesi için 2005 yılında başvuru yapıldığını okudum. Wikipedia'daki diğer bilgilere göre humus, Arap ülkeleri ve bizim dışımızda Ermenistan ve Yunanistan'da da yaygın olarak yapılıyor ve daha çok kahvaltılık olarak değerlendiriliyormuş. Son dönemlerde Avrupa ve Amerika'da da popüler ve cips eşlikçisi bir meze haline gelmiş...

Bu fazlaca uzayan girişi noktalayıp tarife geçmeden önce, humusun bol miktarda kaliteli protein içeren son derece sağlıklı ve besleyici bir meze olduğunu belirtmekte yarar var... Yiyiniz, yediriniz:)

Malzemeler:
(3-4 kişilik)

- 3/4 su bardağı nohut
- 3 diş sarımsak
- ½ çay bardağı tahin
- 1 limonun suyu
- 1 yemek kaşığı zeytinyağı
- 1 çay kaşığı deniz tuzu
- 1 çay kaşığı pul biber

Yapılışı:

1. Nohutları geceden suya ıslatarak bekletin. Gece ıslatmayı unutursanız 8 saat önceden, mesela sabahtan da ıslatabilirsiniz.

2. Ertesi gün nohutların suyunu süzüp bir tencereye alın, üzerlerine sıcak su ekleyin, daha kolay yumuşamaları için biraz tuz ilavesiyle haşlayın. Haşladığınız suyu atmayın, humusun kıvamına göre kullanmanız gerekebilir.

3. İyice yumuşayan nohutları soğuduktan ya da ılındıktan sonra robota alın. Soyduğunuz sarımsakları, tahini, zeytinyağını, limon suyunu, tuzu ve pul biberi ekleyip robotu çalıştırın, karışımı püre haline getirin.

4. Humus hazır bile! Şimdi kıvamını kontrol edin, eğer ekmeğe sürülecek kıvamdan daha sert olduysa nohutun haşlama suyundan gereken miktarda ekleyin. (Ben 1-2 kaşık kadar ekledim.) Üzerini dilediğiniz şekilde süsleyebilirsiniz...


Son olarak birkaç servis alternatifi:

1. Humusu tek kişilik minik kaseler içinde servis ederek ekmek üstü yapabiliriz. Ekmek yerine pide veya lavaş da olabilir. Biz kızarmış nohut mayalı ekmekle birlikte pek sevdik!
2. Felafel için sos olarak kullanabiliriz.
3. Sevdiğimiz çiğ sebzeleri çubuk şeklinde hazırlayarak humusu dip sos olarak kullanabiliriz.
4. Ev yapımı kepekli bir ekmek arasına bolca sürdükten sonra, domates, salatalık ve yeşillik ilavesiyle kendimize güzel bir sandviç hazırlayabiliriz. Hızlı ve çabuk, ama besleyici bir öğle yemeği alternatifi olur.

Semizotu Yemeği

Hafif yemeklere duyulan sempatinin ve ihtiyacın arttığı bugünlerde, zaten ağır yemekler barındırmayan menümüze bu basit ve sade, ama çok sağlıklı ve lezzetli semizotu yemeğini eklemek istedim.

Yoğurtlu Semizotu Yemeği Tarifi

Geçenlerde bir yazımda annemin semizotundan bahsetmiştim, kahvenin müdavimlerinden sevgili Nurten Hanım da beni her zaman mutlu eden ve gülümseten maillerinden birini yollayarak tarifini istemişti. Bizde yaz boyunca çok sık yapılan bir yemektir, annem son yaptığında Nurten Hanım'ın bu ricasını ve verdiğim sözü hatırladım, tabağımı temizlemeden önce hemen fotoğrafladım.

Ben semizotunu çiğ yemeyi severim aslında, özellikle bol sumaklı ve domates-soğanlı salatasına bayılırım. Bir de salatalıkla birlikte süzme yoğurda karıştırıldığı versiyonu vardır soframızdan eksik olmayan.. Yemeği de fena olmaz tabii! Annem çok az pirinç atar bu yemeğe, ben de pirinç yerine bulgur atmasını isterim. Bu kez yaptığında ise Sade'nin kepekli organik bulgurundan koymasını söyledim. Böyle çok daha lezzetli ve tabii sağlıklı oldu.

Tarifi pek çok kişinin bildiğini düşünüyorum ama bilmeyenler ya da hatırlamak isteyenler için iyi olabilir diye ekliyorum. İşten eve gelince de hemen yapılabilecek yemeklerden. Annemin anlatımıyla, işte bizim usül zeytinyağlı semizotu yemeği.. Sıcakken de soğukken de güzel. Ama bence en güzeli ılık yemek, tüm zeytinyağlılarda olduğu gibi.

Malzemeler
  • 1 bağ semizotu
  • 1 orta boy kuru soğan
  • 1 kahve fincanı zeytinyağı
  • 1 yemek kaşığı domates/biber salçası
  • 2 olgun domates
  • 1 yemek kaşığı bulgur/pirinç (tercihe göre)
Yapılışı
  1. Semizotunu yıkayıp temizleyin, fazla küçültmeden doğrayın, bir kenarda bekletin.
  2. Küçük bir tencereye zeytinyağını koyun, yemeklik doğradığınız soğanları pembeleştirin. Soğanlar pembeleşince salçayı ekleyip karıştırın.
  3. Domatesleri küp küp doğrayın, tencereye ekleyin. Semizotlarını da ekleyin, tuzunu atın ve tencerenin kapağını kapatın, kısık ateşte pişmeye bırakın.
  4. Semizotu suyunu salınca 1 kaşık kadar bulgur ya da pirinç ekleyin. Yemeğiniz kısık ateşte kendi suyuyla pişecektir. Ancak biraz daha sulu severseniz su ekleyebilirsiniz. Bulgur ya da pirinç yumuşadıktan sonra altını kapatın.
Yoğutlu Semizotu Yemeği Tarifi

Semizotuna yoğurt çok yakışır.. Dilerseniz yemeğinizin üzerine süzme yoğurt döküp pul biber serperek servis yapabilirsiniz. Ayrıca yanında güzel bir makarna servis önerisidir!

Patlıcanlı Esmer Pilav

Pilavı nasıl seversiniz? Nasıl yersiniz? Ben pilavı bizzat ana yemek olarak seviyorum. Biliyorum, pilav yardımcıdır, ana yemeğin yanında yenir çoğu kez. Bakliyatların yanında pilava benim de itirazım olmaz ama yine de ben yemeğimin yanında ekmek yemeyi daha çok severim. Pilav ayrı bir yemek olsun, o yüzden de zengin olsun isterim. Bol malzemeli olsun, sebzeli, hatta bazen fıstıklı, üzümlü, bol baharatlı olsun, yanında kocaman bir tabak salata ya da belki ayran veya yoğurt olsun... 

Patlıcanlı Esmer Pilav Tarifi


Beyaz pirinç yerine mümkün olduğu kadar esmerini tercih ettiğimi daha önce yazmış, esmer pirincin özelliklerinden de uzun uzun bahsetmiştim. O yüzden tekrar etmeyeceğim, ama bugün bu harika besinle yapabileceğiniz bir başka pilav tarifini daha paylaşmak istiyorum. Dilerseniz beyaz pirinç ile de yapabilirsiniz elbette.

Yaz boyunca pekçok kişi gibi ben de patlıcankolik oluyor ve patlıcanla yapılabilecek her türlü yemeği hiç bıkmadan her gün yiyebilecek duruma geliyorum. Hele közlemeler, nar ekşili salatalar, bostan patlıcanlarıyla yapılan kavurmalar öyle sık yeniyor ki bizde, sanırsınız pazarda başka sebze yok! Yaz sonunda da acı bir hüzün çöküyor içime tabii.. Patlıcan gerçekten bağımlılık yapıyor, buna eminim.

Çok sevdiğim patlıcanlı pilavı esmer pirinçle ilk kez denedim. Genelde patlıcan kızartılarak yapılır ama ben daha hafif olsun diye kızartmak yerine az yağda soteledim. Esmer pirinç yine pişinceye kadar sabır sınırlarımızı zorladı (buradan aldığım ders: işten eve çok aç gelince esmer pilav yapmaya kalkışma!) ama yine de beklediğimize değdi:)

Malzemeler (3 Kişilik)

  • 2 adet iri patlıcan
  • 1 su bardağı esmer pirinç
  • 3 su bardağı sıcak su
  • 1 orta boy kuru soğan
  • 1 orta boy domates
  • 1/4 su bardağı zeytinyağı
  • Deniz tuzu, karabiber

Yapılışı

  1. Patlıcanları alacalı olarak soyun, küp küp doğrayın. Acı suyunun çıkması için tuzlayıp kevgire bırakın.
  2. Zeytinyağını pilav tenceresinde ısıtın, ince doğradığınız soğanı hafifçe pembeleştirin. Rendelediğiniz domatesi ekleyin. Pirinçleri de ekleyerek bir müddet kavurduktan suyunu ve tuzunu koyun, kapağını kapatın ve kısık ateşte suyunu çekene kadar (yaklaşık 45 dk) pişmeye bırakın.
  3. Bu arada bekleyen patlıcanları yıkayıp kurulayın, teflon bir tavada çok az zeytinyağını ısıtıp patlıcanları içine atın. Kapağını kapatın, yumuşamaya başladıklarında arasıra karıştırarak, güzelce kızarana kadar kavurun.
  4. Suyunu çeken pilavınızın altını kapatarak 10 dk dinlendirin. Daha sonra patlıcanlarla harmanlayarak servis yapabilirsiniz.
İpucu : Beyaz pirinçle yapmak isterseniz 1 bardak pirinç için 1,5 bardak su kullanarak aynı şekilde pişirebilirsiniz. Pişme süresi daha kısa olacaktır.

Yanında bir "pilav"ımız daha vardı, çingene pilavı! Annemin canı istemişti, ben sofra hazırlarken yapıverdi bizim meşhur salatamızı. "Zaten sen pilav yapmasaydın sadece bunu yiyecektim bu akşam" dedi. "Ben de zaten pilavla birlikte sadece soda içmeyi düşünüyordum, senin pilavından da alırım artık!" dedim:)

Patlıcanlı Esmer Pilav


Biz böyleyiz işte, otlar, sebzeler, hafif yemekler, salatalar...
... mevsim yaz!

Bir de rota deniz kıyılarına doğru çevrilse yavaştan... Sofralar batan güneşe karşı kurulsa yosun kokan kıyılarda... Bir kadeh şarap olsa, birkaç da meze tabağı yanında, yetse bana... Fonda Müzeyyen Senar, Safiye Ayla olsa, öyle güzel söyleseler derinlerden, eskilerden... Sonra uzanıp sessizce bir hamağa, Selim İleri okusam uyuyup kalana dek...