Bahar Gelmeden...


Her yıl bahara dek sabredemez, bir de kış ortasında giderim küçük şehrime... Gerçi artık küçük dersem alınabilir bana, zira Aydın "büyükşehir" oldu. Ama çocuklarını hep çocuk olarak gören anneler gibi, o benim daima küçük şehrim olarak kalacak kalbimde. Her ne kadar o benim değil, ben onun çocuğu olsam da...

Bu kez babamın evde geçirdiği bir kaza nedeniyle, huzursuzca gittim ana ocağıma. Çok şükür ki iyi babam, çok daha kötü olabilecekken birkaç kırıkla atlattı kazayı. Onu iyi görünce, annem özlediğim lezzetlerle beni şımartınca, bir de İrem kuşla koyun koyuna uyuyunca, huzurla döndüm evime. Tazelendim, yenilendim, ruhumu dinlendirdim...


Babam için köyden geçmiş olsun ziyaretine gelenler, bir kasa Atça portakalı getirmişlerdi. Öyle bal gibi değil ama tadı, kokusu özlediğim gibi... Hem orada yedim, suyunu sıkıp içtim, hem de valizime attım birkaç tanesini. Kereviz yemeğine portakal suyu koymayız biz şeker niyetine. Şeker de koymayız zeytinyağlılara zaten:) Ama portakalla da çok güzel olduğunu son yıllarda keşfettim. Anneme de anlattığımda şaşırdı. Kerevizimin yanında portakal suyu içeceğimi söylediğimde daha da şaşırdı:) Asıl niyetim uçağa binmeden önce o bir kasa portakalla vedalaşmaktı tabii... Yine de çok yakıştığını söylemeliyim. Tarif nerede derseniz, epey önce yer vermiştim, buradan okuyabilirsiniz. Halen blogun en sevilen, en çok tıklanan tariflerinden biri:)


Zaman o kadar hızlı aktı ki... Aslında Ege'de zaman yavaş akar, günler uzun uzadıya yaşanır daima. Ama gerçekten kısıtlıydı vaktim bu kez... İnsan üç günde doyabilir mi özlediklerine? O kısacık vakitte anne kuşum da bana özlediğim bütün yemekleri yapmaya çalıştı. Otlardan daha çok tadabileyim diye karışık ot kavurması yaptı mesela... Arapsaçı, pırasa, dalgan (ısırgan:) ve ebegümeciden yaptığı kavurmaya bayıldım, bayıldım...


Bu arada artık yepyeni bir evi, yepyeni mutfağı var anneciğimin. Konforlu, keyifli, kocaman mutfağında o kadar zevkle yapıyor ki yemeklerini, onu izlemek bile mutlu ediyor beni. Önceden de severek yapardı da, rahat edemediğini bilir, kıyamazdım. Artık ne sular buz gibi akıyor, ne de daracık tezgahta her şey üst üste duruyor... Çok şükür.


Bu da bir diğer hazırlık, yaprak sarmanın iç malzemesi... Son yıllarda (belki de bazı otları organik pazarda bulabildiğimden) en çok özlediğim anne yemeği yaprak sarma... İstanbul'un sarması farklı olur malum, meze olarak onu da sevsem de, üzeri yoğurtlanan Ege usulü sarmayı hiçbir şeye değişmem... Bir tencere yer insan onu oturup! Annemin hâlâ eski evin asmasından kopardığı yapraklarla, mutfak masasında oturup beraber sardık. Ebegümeci yaprakları da kullandı annem sarmada bu kez, yeni öğrenmiş. Nasıl olur diye merak ediyorduk, gayet güzel oldu! Rengi daha bir yeşil, tadı çok hoş, deneyin derim. Burada çok güzel yaprak bulamadığım için yapmadığım sarmayı, pazardan ebegümeci aldığım bir gün sadece onun yapraklarıyla denemeye karar verdim.


Gerçi her sene tarhanasından bana da yollar annem, ben de kış boyu yapıp yine de bitiremem ama, tarhana çorbasına asla hayır diyemem. Annemin yöntemi, içine pişirme esnasında kurutulmuş acı biber atmak. Biberler çorba pişinceye dek yumuşuyor. Acı sevmeyen tabağına almıyor, acı seven ise alıp yerken kaşıkla ezerek çorbasına acı karıştırıyor. Getirin Michelin yıldızlı şefleri sorun bakalım, bunu akıl edebilen var mı:)) Anadolu kadınının, annelerimizin yaratıcılığına hayranım!



Hep anne yemeği olacak değil ya, bu da kardeş yemeği!
Canım kardeşimin ben seviyorum diye malzemesini toplayıp gelerek annemin mutfağında pişirdiği taze bakla kavurması. Ben de yapıp yazmıştım taze bakla kavurması tarifini ama tam anlamamışım meğer. Kardeşim abla baklaları küçük küçük doğra derken gerçekten küçük demek istiyormuş, biber doğrar gibi tıpkı. Fotoğrafı benimkiyle kıyaslarsanız anlayacaksınız:) Olması gereken buymuş meğer. Sevim'in baklası hiç su koymadan, 15-20 dakika gibi bir sürede pişti de misler gibi kokular saçarak sofraya kondu bile...


Bu versiyonu tattığımdan beri sulu bakla yemeğine yüz vermez oldum. Kendi mutfağımda da her bahar muhakkak bu şekilde pişiriyorum baklayı. Şimdi tam da mevsimiyken mutlaka deneyin derim, pişman olmayacaksınız. Bu da tabakta üç "en özlenen" yemeğin buluşmuş hâli...



Ve bu da yoğurtlanmış hâli!
Fotoğraf çekerken nasıl sabırsızlandıysam, üstüne birazcık pul biber serpmeyi düşünememişim... Halbuki pul biber ya da karabiber vazgeçilmezdir yoğurdun üstünde benim için. İrem kuşla beraber, bazlamalarımızı yoğurda bana bana silip süpürdük tabaklarımızı. İrem kuşu merak edenlere de haber vereyim biraz. Kocaman abla oldu, bu sene okula başladı İrem. Okumayı söktü, bayılıyor masal kitaplarına... Yazmayı da seviyor ama kocaman harflerle, kafasına göre:) En sevdiği yemekler, teyzesinin listesi ile aynı. Bir numarada kızartma, iki numarada da ot kavurmaları var. Vazgeçilmezi ise ekmek!


İrem zeytinyağında kızarmış patatese bayılan, ama yanında köfteye yüz vermeyen bir çocuk. Et sevmiyor, sebzelerinse hiçbirini ayırmıyor. En favorisi ise kışın kereviz, yazın patlıcan! Şirinler izlemeye doyamıyor, takla atıp amuda kalkmak en sevdiği spor. Haşlanmış yumurtanın sarısını seviyor. Uykuya düşkün değil, az uykuyla süper enerjik olabiliyor. Benim çocukluğumdan hiçbir farkı yok. Ona bakıyorum ve şaşırıyorum her defasında. Küçük kopyam! Fiziksel olarak hiç benzemesek de ruhumuz aynı. Benimle birlikte büyümediği, henüz vejetaryenlik hakkında en ufak bilgisi olmadığı hâlde o bir vejetaryen adayı:) Damak zevkinin genlerle geçebildiğine dair inancımı kuvvetlendiriyor bu durum!


Bu kez köy bazlaması keşfettim Aydın'da. Diğerlerinden daha tok, daha sarı renkli bu bazlamaya doyamadım. Her zamanki gibi valize de atıp dondurucuya kaldırdım, bitmesin diye gözüne bakıyorum. Arasına sıcakken tuzlu köy tereyağı sürünce, çocukluğumda yediğim pideleri hatırlatıyor bana. Ayaklarımı pencere korkuluklarından sokağa sarkıtarak yemeye doyamadığım sıcak pide-tereyağ ikilisini...


Çabuk geçti zaman... 
Kahvaltılar, İrem'in okuldan gelip bize katılmasıyla şenliğe dönen akşam yemekleri, pazar gezmeleri, mutfak sohbetleri, sessizlikte (İrem okuldayken!) doyumsuz kitap okuma saatleri derken bir de baktım dönüş yolundayım. Her dönüşümde içimdeki burukluk katlanarak çoğalıyor. Zamanı tutabilmenin mümkün olmaması, en çok böyle anlarda çaresiz hissettiriyor insanı. 
Ama belki de güzellik buradadır diyorum.
Anlara hapsetmektedir sevdiklerini. 
Gözlerini kapattığın anda orada olduklarını bilmektedir. 


Nasıl olsa bahar yeniden gelir.