Sibel'in Kahvesi

Çok Özlemişken...

2012-01-23T23:47:00.000+02:00

Az önce elimizde çay bardaklarımız, kucağımızda kedimizle bir dvd izledik. Ahmet hocanın önce satırlarından sonra kendisinden dinledik Ayvalık'ı, Ayvalık mutfağını, o güzelim yemeklerini, zeytinyağını... Sakızlı kurabiye yapımını, lor tatlısına şerbetin verilişini, deniz börülcesinin ayıklanışını, arasına kelle peyniri konan Girit kabağının fırına sürülüşünü izledik, adeta ağlamaklı olduk.

Sıcağı sıcağına paylaşayım istedim.
Özlediniz mi bilmem, ama bir kez gitmişliğiniz varsa özlediğinize eminim. Bizim gözümüzde tütüyor sokaklarımız, evlerimiz, sakızlı kurabiyemiz, denizimiz, Taş Kahvemiz, Servet abimiz, Murat abimiz, Yasemin'imiz, Taksiyarhis'imiz, Cunda'mız, dondurmalarımız, rakı akşamlarımız, kedilerimiz...

Tam da özlemin tavan yaptığı bir anda geldi sevgili Ayfer Özcan, ofisime.
Ortak bir arkadaşımız varmış meğer, bilmiyordum. Bir kitap çıkardı çantasından, armağan etti bana. Bu öyle özel bir andı ki, bir de üstüne üstlük o kitap Ahmet Yorulmaz'ın nice zamandır beklediğim Ayvalık yemekleri kitabı olunca... Sevincimi tarif edemem, zaten o anda da edemedim. Teşekkür edebildim sadece. Ve söz verdim, Ayvalık'a bir sonraki gelişimizde Tarlakuşu'nu ziyaret edeceğimize, tekrar görüşeceğimize...

Kitap, Ayvalıklı gazeteci-yazar Ahmet Yorulmaz tarafından, yıllar süren dost baskıları ve kitapçıların istekleri doğrultusunda yazılmış. Öyle ya, yemek kitabı dediğin sürüyle... Ama evimizde pişen "bizim" zeytinyağlı yemeklerimizin tarifleri kaybolup gitmesin diye çıkmış bu kitap ortaya. Ne de güzel olmuş! Ellerine sağlık tüm emeği geçenlerin, Ayvalıklı hanımların, beylerin.

Neler mi var kitapta?
Aklınıza gelebilecek, bildiğiniz / bilmediğiniz Ayvalık otlarının / sebzelerin pişirilişi, kabak böreği, fava, peynirli kabak, lor tatlısı, sakızlı kurabiye, kabak çiçeği dolması, kabak çiçeği tavası, zeytinyağlı kek, zeytinyağlı su böreği, Adabeyi buğulaması ve çorbası, Kofana fırın pilakisi, Ada köftesi, papalina, zeytin kebabı, hatta Girit leblebisi! Kitap bir de güzel dvd ile (küçük bir belgesel + yemek tarifleri) desteklenmiş ki, ne de güzel düşünülmüş dedik izlerken. Ben o zeytinyağlı kurabiye yapan teyzeleri oturur keyif için bile izlerim! Dedim ya özlemim tavan yaptı diye... (Ahh hele de dün yüreğimi sızlatan Dedemin İnsanları'ndan sonra!)

"Bu kitapla yapacağımız her yemek, o kutsal yağla olacak.
Hem dertlere deva, hem besleyici, hem lezzetli, hem de antik dönemden beri insanların kutsadığı bir yağ oluşundan. Aile büyüklerini bizim gibi ancak kocadıklarında, çok ileri yaşlarda kaybeden, biz zeytinyağı yandaşlarının mutfağı, sadece burada bulacaklarınız değildir; bir kısım seçmelerdir.
...................
Sonrası sizin zevkinize kalacak. Yemeği melamin mi, toprak mı, porselen mi, cam ya da gümüş mü olur, olanaklarınızın el verdiği bir tabağa alır sofraya getirirsiniz. Yeter ki ürettiğinizi ilkin ağzınız, sonra mideniz 'Ooh! Elime sağlık. Ne güzel olmuş!..' diyerek karşılasın."

Ellerinize sağlık Ahmet hocam, çok yaşayın siz!

Kış Yazısı

2012-01-18T00:52:00.000+02:00

Bu bir kış yazısı olacak. Fotoğrafları seçerken bile üşüdüm! Muhtemelen sizler de üşüyeceksiniz okurken. O yüzden, başlamadan önce sıcacık bir salep yapın derim kendinize. Ya da bir fincan sıcak çikolata. Bu yazıda bahisleri geçecek zira. Onlarsız kış olur mu? Kış yazısı da olmaz.

İşimle ilgili katıldığım kısacık bir Erzurum gezisindeydim geçtiğimiz günlerde. Açıkçası giderken hem uçağın girebileceği türbülanslardan, hem çok üşüyüp hiçbir koşulda ısınamamaktan, ısrarlara dayanamayıp (!) kayak öğrenmeye çalışırken düşüp bir yerlerimi kırmaktan, hasta olmaktan, vs... korkuyordum. Sonra düşündüm ki bir kışsevere bu korkular yakışmaz! :)

Ne yaptım, ufak valizimi kaptığım gibi düştüm yollara. Ve şükür ki korktuklarımın hiçbiri gelmedi başıma. Aksine, çok keyifli iki gün geçirdim. Çok özleyeceğim lezzetlerle tanıştım, karın yumuşacık bir pamuk battaniye gibi örttüğü yerlere ilk basan olmanın keyfini yaşadım, en büyük korkularımdan birini yenip ayaklarıma kızakları taktım ve çok güzel anılarla döndüm şehrime...

Şehrin her noktası soğuktu da, geceleri zirve yapıyordu elbette. Dışarısı -22 derecedeyken nasıl o kadar ısıtmayı başardıklarını anlamadığım otelde hiç üşümedim ama kısacık transferler sırasında nefesimin kesildiği anlar olmadı değil. Yine de tertemiz bir havası var Erzurum'un. Soğuk evet, ama içinize işlerken bile İstanbul'un nemli soğuğuna göre daha insaflı.

Bunca karı bir arada uzun zamandır görmemiş bizler, normal kış tatilcilerinin daha tepeden kaymak için kullandıkları telesiyeji gezinti maksatlı kullandık! Tabi kısacık bir gezinti bu ama inanın daha uzununu hiç kimse istemez.

Bu kadar çok üşüdükten sonra işte bu şömine yok mu...
Her şeye değiyor.
İyi ki üşümüşüm dedirtiyor. İnsan üşümekten keyif alır mı? Sonunda şömine varsa alıyor. Geliyor sonra salepler, sütlü kahveler, sıcak çikolatalar... Bıraksınlar beni, ben burda kitap okuyayım, sonra uyuyayım biraz, uyanıp yine kitap okuyayım, yine uyuyayım...

Bir de sıcak şarap keyfi var ama. Hem de dışarıda, akşamın buz gibi havasında. Tam gün batımında.
İçeride neden içmiyoruz? diyenler olsa da, karda içmenin tadı galiba bir başka. Dumanı tüten kadehle, eldivenin bile ısıtmayı başaramadığı avuçlarınızı ısıtmak, her tarçınlı yudumda boğazınızın yanması muhteşem.

Ama ikinci kadehte daha fazla dayanamayıp içeri attım kendimi tabii... Kar buz keyfi bir yere kadar, eninde sonunda Egeliyim ben! İçine elma dilimleri atılmış sıcak şarabın yanında en iyi giden bence tarçınlı kurabiyedir ama elimizde kakaolu vardı, olsundu.

Erzurum Evleri, 13 eski Erzurum evinin birleştirilmesiyle oluşturulmuş. Tandır evi, sokak çeşmeleri, kırlangıç örtüsü ve eski ev dekorlarıyla, geçmişi yaşatan bir mekân. Ben inanamadım böyle bir yerin var olduğuna. Eski Erzurum kültürünün yaşatıldığı "sokak"ları gezerken adeta konuk oluyorsunuz bu evlere. Hatta öyle ki, burada yaşayanların olmadığına inanmak güç. Yöresel mutfağın (cağ kebabından ibaret olmayan mutfağın) lezzetlerini bir arada bulup tadabileceğiniz belki de tek yer burası. Kesme aşı ve ayran aşından ben ayran aşı çorbasını tercih ettim. İçindeki aş otu dedikleri ot veriyor farklı lezzetini bu çorbaya. Gerisi bildiğimiz buğday çorbası, yoğurtlu. Çok sevdim.

Ekşili yaprak sarma, lor dolması, kuymak, hıngel, aklımda kalan yöre lezzetlerinden bazıları.
Ama benim aklımı başımdan alan iki lezzet var asıl. Birisi pestil çullaması. Sadece tadına bakayım dedim sonuç ama öyle olmadı. Sıcak sıcak getirilen bir tatlıya dayanmak her zaman zorken, bir de işin içinde zaten çok sevdiğim pestil ve dut kurusu olunca, direnmenin bir anlamı kalmadı. Aşağıda gördüğünüz "pestil çullaması", yumurta ile yapılan bir pestil kavurmasıymış. Yemem diyenleri utandıracak bir lezzete sahip:)

Yolunuz oralara düşerse, hem yöresel yemekleri tatmak hem de eski Erzurum'un ruhunu solumak için uğrayın Erzurum Evleri'ne. Cumhuriyet Caddesi Yüzbaşı Sokak'ta, herhalde kime sorsanız gösterirler ama telefonunu da yazayım: 0442 213 83 72.

Aklımı başımdan alan ikinci lezzet, yine bir tatlı tabii ki. Erzurum'un meşhur kadayıf dolması. En güzelini kebapçılar yapıyor. Biz üç farklı yerde tattık ama benim en beğendiğim, ilk tattığım yer olduğu için mi, yoksa sıcak sıcak masaya getirdikleri için mi bilmem ama Gelgör'ün dolması oldu. Ölümcül bir lezzet bu, hele tazeyken... İçinde cevizli bir iç olan kadayıf dolmaları yağda kızartıldıktan sonra şerbetleniyor. Ortaya çıtır çıtır, göründüğü kadar da ağır olmayan bir lezzet çıkıyor.

Daha çok vaktimiz olsaydı ve hava bu kadar soğuk olmasaydı belki daha iyi tanıyabilirdik Erzurum'u. Ama bu kadar oldu fırsatımız, tadımlık. Yine de, belki kar örtüsü yokken gitseydik bu kadar almazdık tadını diye düşünüyorum.

Oltu taşlarının sakinleştirici bir tılsımı varmış, biliyor muydunuz? Öyle dediler, ben de sevgilime bir tespih aldım buradan. Kendi hediyelerim de var tabi:) Bu siyah taştan yapılmış her şey öyle güzel ki...

Heidi'nin evi gibi değil mi sizce de?
Ben arasıra burada yaşamak isterdim. Her zaman değil ama, arasıra:) Velhasıl güzeldi Palandöken.
Sabah uyandığınızda pencereden bakamıyorsunuz, öylesine göz alıyor bu bembeyaz örtü. Kaç kez nefesim kesilerek "çok güzel!" dedim kimbilir...

Enerji Ekmeği

2012-01-06T13:10:00.003+02:00

Yeni yıla enerji dolu başlayalım istedim. O yüzden de yılın ilk tarifi olarak bu leziz ekmeği seçtim sizlerle paylaşmak için... Dilerim 2012 bereketli, lezzetli ve sağlıklı bir yıl olsun hepimiz için...

Benim için yıl pozitif enerji ve mutlulukla başladı. Ocak ayının ilk günlerini anlamsızlık hissiyle geçirenler var, ne kötü... Bir arkadaşımın dediği gibi, yılbaşına o kadar büyük anlamlar yüklüyorlar ve öyle hazırlıklar yapıyorlar ki, geçip gittikten sonra boşluğa düşüyorlar... Oysa havada nasıl güzel bir enerji var şu an! Umarım siz onu hissediyorsunuzdur.

Gelelim ekmeğimize...
Yeni makinemde pişirdiğim ekmeklerden biri bu. İlk makinem olan emektar Sinbom, 3 yıldan fazla bir süre tepe tepe kullanıldıktan sonra ömrünü doldurmuştu. Hüzünlü oldu ona veda etmem, çünkü anlamı çok büyüktü benim için. Durmadan ekmek yoğurduğumu bilen sevgilim, evlenmeden kısa bir süre önce onu hediye etmişti bana. Hiçbir ekstra özelliği olmayan, sadece küçük boy ekmek yapabilen makinemi yıllarca çok severek kullandım. Hemen hemen her gün çalıştı, hatta misafirimiz geldiği günlerde ardı ardında 3 ekmek pişirdiği bile oldu. Yani 3 yıllık ömründe herhalde 6 yıllık hizmet verdi bize, o yüzden bozulmasına kızmadım ama üzüldüm.

Yeni makineme kavuşmam ise birkaç ay sürdü. Biraz araştırdım çünkü bu defa daha gelişmiş bir makine olmasını istedim. O arada yoğun tempomda eskisi kadar ekmek yapmaya fırsat bulamadığımdan, can Komşufırın'ın şahane ekmekleri ile idare ettik. Ama ne kadar şahane de olsalar, evde yapılan ekmeğin yeri ayrı... Sonunda bu makinede karar kaldım. Mahallemizdeki bayiinin nerdeyse yarı fiyatına vermesi ise kararımı hızlandırdı. İşte Ekmekçim'le yaptığım ilk ekmek de şu:

Birkaç aydan beri büyük bir aşk yaşıyoruz yeni makinemle, şimdiye dek beni bir kez bile üzmedi. Hele zaman ayarını yapıp sabah ekmek kokusuyla uyanmak ve sevgilime işe giderken taze ekmeğe sandviç hazırlamak harika!

Enerji ekmeğinin tarifi ise başka bir ekmek makinesinin tarif kitapçığından: Moulinex'in. Kitapçık denemez aslında, basbayağı ekmek kitabı bu. Ofisteki kütüphanede bulup evlat edindiğim bu kitap elimden hiç düşmüyor diyebilirim:) Mantık aynı olunca, başka makinelerde de yapılabiliyor tarifler çünkü. Durmadan yapıp afiyetle yediğimiz bu ekmeklerden niye blogda bahsetmiyorum ki diye düşündüm sonunda. Evet bu sayfalarda makine ekmeği görmeye alışkın değilsiniz biliyorum. Elde hamur yoğurmak çok ayrı bir şey, onu da kabul ediyorum ama makineler de büyük kolaylık bizler için. En azından içine koyduklarınızın hepsini siz seçiyorsunuz ve hiç vaktiniz olmasa da kendi ekmeğinizi yapabiliyorsunuz. (Bir arkadaşım "ama 3,5 saat çok uzun! Vakit kaybı!" demişti, o geldi aklıma şimdi:)

Vereceğim ölçüler 750 gramlık bir ekmek için. Benim makinem 1200 gr yapabiliyor maksimum, o nedenle kitapta 2 katı olan ölçüleri yarıya indirdim. Bu haliyle de yeterince büyük bir ekmek oldu. Makineniz 1,5 kg yapabiliyorsa 2 katına çıkarabilirsiniz aşağıdaki ölçüleri. Oldukça zengin bir ekmek bu, kahvaltıda çok güzel gidiyor özellikle.

Malzemeler:

- 300 ml ılık su
- 1 tatlı kaşığı tuz
- 250 gr beyaz un
- 75 gr çavdar unu
- 75 gr kepekli un
- 1 tatlı kaşığı susam
- 1 tatlı kaşığı haşhaş tohumu
- 1 tatlı kaşığı ayçekirdeği içi
- 1 tatlı kaşığı keten tohumu (tane)
- 1 tatlı kaşığı mısır
- 1 tatlı kaşığı kuru maya
- Süslemek için dilerseniz portakal kabuğu şekerlemesi veya ceviz

Yapılışı:

1. Makinenin haznesini hafifçe yağlayın. Suyu, tuzu ve unların yarısını ekleyin.

2. Susam, haşhaş tohumu, ayçekirdeği içi ve keten tohumunu yağsız tavada hafifçe kavurun. Böylece ekmeğinizin daha hoş bir lezzeti olacak. Kavurduğunuz tohumları ve mısırı hazneye ilave edin.

3. Unların kalan yarısını da ekleyin. Un tepeciğinde bir madeni para kadar çukur oluşturup mayayı buraya koyun (bu özellikle makine hemen çalışmayacaksa önemli, mayanın sıvılara hemen temas etmemesi gerekiyor).

4. Standart ekmek ayarında pişirebilirsiniz. Ben koymadım ama yoğurma işlemi bittikten sonra yarım cevizler ve portakal kabuğu şekerlemeleri koyabilirsiniz hamurun üzerine.

Sırada Mısır Çarşısı'ndan sevgilime sipariş ettiğim şahane hurmalarla, yeşil çaylı ve hurmalı ekmek denemesi var:)

Yeni Yıl, Yeni Lezzetler

2011-12-28T18:10:00.000+02:00

Bir yıl daha geçti, zamanın tozuna karışarak. Eskittiğimiz nice yıl gibi, kırpılıp yıldız yapılmak üzere evrendeki yerini alacak üç gün sonra..

Bugünleri telaşlı mı yaşıyorsunuz yoksa uzaktan bütün bu telaşeyi seyrederek gülümsüyor musunuz bilmem... Belki de heyecana ve planlara kapılıp gittiniz pek çok kişi gibi. Nasıl bir ruh hâlinde olursak olalım, yeni yılın hepimize az veya çok merak / heyecan / sevinç getirdiği bir gerçek.

Dostlarımızla olacağız bir yılbaşı gecesinde daha.
Ne mutlu bize.
Mor mumlar olacak mı acaba masamızda? Belki de olur. Ama minik melekler, ışıklar, süsler ve kocaman gülümseyen yüzler olacağı kesin.

Sibel'in Kahvesi'nde bu yıl sizlerle çok fazla paylaşımda bulunamadım. Hayatımın girmiş olduğu yepyeni dönemeç ve tutturduğum deli tempo, oturup sakince bloğum için planlar ve yeni düzenlemeler yapabilmeme, hatta mutfağa girip yeni tarifler deneyebilmeme engel oldu çoğu kez. Bu yıl bir not defterini sadece bloğum için ayırdım; sizlerden gelen istekleri, yeni denemeleri, lezzetleri, keşifleri sıcağı sıcağına not etmek ve daha sık paylaşmak niyetiyle... Yoksa kararıyla mı diyeyim:)

Yaptıklarım yapacaklarımın teminatı olsun diye, bu yılı üç tarifle kapatmak istiyorum:)
Hepsi yılbaşı akşamında sofranızda yer verebileceğiniz lezzetler.
Tarifleri geçtiğimiz haftalarda EKS Mutfak Akademisi'nde düzenlenen yılbaşı etkinliğinde denemiştik. Denemiştik derken her anlamda:) Hem pişirdik hem de tadına baktık. Bizim için erken bir yılbaşı kutlamasına vesile olan, lezzet garantili bu tarifleri umarım sizler de dener ve seversiniz.

Sarımsaklı Ekmek Üzerinde Ilık Fava
(4 kişilik)

Sarımsaklı ekmek için;
- 4 dilim kepekli ekmek
- 1 diş sarımsak
- 2 çorba kaşığı tereyağı
- 1 tatlı kaşığı pul biber
- 1 dal taze biberiye
- 2 dal taze kekik
- 1 dal taze tarhun
- Tuz, karabiber

Fava için;
- 1/2 su bardağı kuru bakla
- 1/4 çay bardağı zeytinyağı
- 1 küçük kuru soğan
- 2-3 dal dereotu
- 1 çay kaşığı toz şeker
- Tuz

Yapılışı:

1. Baklaları bir gece önceden suya ıslatın. Ertesi gün süzüp yıkayın ve üzerini iki katı geçecek kadar su ilave edin. Soğanı doğrayıp tuz, şeker ve zeytinyağı ile birlikte tencereye ekleyin. Baklalar suyunu çekip yumuşayıncaya kadar kısık ateşte pişirin. Daha sonra blenderdan geçirin, içine ince doğranmış dereotunu ekleyip karıştırın ve ılımaya bırakın.

2. Taze baharatları incecik kıyın. Tereyağı, ezilmiş sarımsak, pul biber, karabiber ve tuzla karıştırın. Kepekli ekmek dilimlerinin üzerine sürün. Ekmekleri 200 derece fırında hafifçe kızartın. Favayı ekmeklerin üzerine sürüp servis edin.

Patlıcan Mücveri
(4 kişilik)

- 1 su bardağı közlenmiş patlıcan (konserve kullanabilirsiniz)
- 2 yumurta
- 3 dal taze soğan
- 1 çay bardağı kadar un (gerekirse ilave edin)
- 1 çay bardağı rendelenmiş beyaz peynir
- 1/4 demet dereotu
- 1 çay kaşığı pul biber, tuz
- Kızartmak için sıvıyağ

Yapılışı:
Yumurtaları geniş bir kasede çırpın. Taze soğan ve dereotunu ince kıyarak ekleyin. Un, patlıcan, peynir rendesi ve pul biberi de ekleyip karıştırın. Kıvamı çok sıvı olursa un ekleyebilirsiniz. Sıvıyağı tavada kızdırın ve karışımdan bir çorba kaşığı alıp tavaya dökün. Tüm mücverleri aynı şekilde önlü-arkalı kızartın. Kâğıt havlu üzerine aktarıp fazla yağını alın, sıcak servis yapın. Yanında küçük bir kâseye yoğurt koyabilir, maydanoz veya nane ile süsleyebilirsiniz.

Sütlaçlı ve Çikolatalı Mini Tartöletler

Hamuru için;
- 150 gr un
- 3 çorba kaşığı tereyağı, oda ısısında
- 1/2 çay bardağı pudra şekeri
- 1 küçük yumurta

İç dolgusu için;
- 200 gr sürülebilir çikolata (Chokella gibi)
- 800 ml (4 su bardağı) süt
- Bir tutam tuz
- 1/4 su bardağı baldo pirinç
- 1 paket vanilya
- 1 tatlı kaşığı mısır nişastası
- 2 çorba kaşığı toz şeker

Yapılışı:
1. Bir kabın içerisinde tereyağı, un, pudra şekeri ve yumurtayı yoğurup hamur hâline getirin. 1 saat buzdolabında dinlendirin. Daha sonra merdane ile açın ve mini tart kalıplarına yerleştirin. Kenarlarını düzeltip kabarmamaları için bir çatalla delin. 200 derece ısıtılmış fırında yaklaşık 15 dk pişirin, soğutun.

2. Sütü, tuzu, nişastayı, şekeri ve vanilyayı bir tencereye alın, yıkadığınız pirinçleri ilave edin. Pirinç pişene kadar karıştırarak kaynatın. Piştikten sonra oda ısısına gelmesini bekleyin.

3. Hazırladığınız tartöletlerin içine ufak bir kaşıkla önce Chokella dökün. Üzerine sütlacı ilave edin, düzeltin ve servis tabağına alın. Tümünü bu şekilde hazırladıktan sonra kakao serperek servis yapın.

Ben bu minik tatlılara ba-yıl-dım!
Yılbaşı sofrasındaki onca seçenek arasında bu tip bir tatlı eminim cezbedici olacaktır. Üstelik hem çikolatalı hem de çok hafif. Deneyin derim!

Son zamanlarda sütlacın çok farklı tatlılarda kullanımına şahit oldum. Geleneksel tatlılarımızın farklı yorumlarına herkesin açık olmadığını biliyorum ama ben bunları tattıktan sonra "neden olmasın?" diyorum.

Dostluklara, sevgilere, yalın ve sade zamanlara kadeh kaldıracağız bu yıl yine. Dilerim nicelerine, nicelerine...
Daha saf ve temiz bir dünya dileği artık kartpostallarda kalsa da,
... ben inadına sonsuza dek sürecek bir şeyler dileyeceğim evrenden.

Nice nice lezzetlerde buluşmak dileğiyle;
Herkese mutlu yıllar...

Çok Uzak Değil

2011-12-19T22:58:00.003+02:00

Bazı yerlerde ağır akar zaman. Siz tutup ucundan yakalamaya çalışmazsınız. Yapılacak işler, uzayıp giden listeler, yahu ne zaman akşam oldu demeler, vaktim olmuyor diye sızlanmalar yoktur oralarda.

Sabah erkenden yola çıkmak gerekir ama...
Gidebilmek için zamanın ağır aktığı yerlere, biraz erken kalkılıp bulutlu gökyüzünün ve yağmur habercisi sonbahar kokusunun yoldaşlığında, uzanmak gerekir şehrin dışına...

Dilerseniz eğer, hani gözlerinizi kapatıp içinizden bir dilek tutarsanız, bir köy sofrası kuruluverir önünüze. Üstelik öyle lokantada, kır kahvesinde filan değil, gerçekten bir köy evinde. Soğuk bir Pazar sabahı, yağmur son anda vazgeçip yağmamış ve hava açmışken, hâlâ çok üşümenize rağmen güneşe gülümser, eve girip yeni yanmış gürül gürül sobanın önüne oturursunuz. Sırtınızdaki kemikler adeta eriyip çözülür. Hani usta bir el masaj yapmışcasına... Yanan bir sobaya sırtını verip oturmak öyle hissettirir...

Sobanın üzerine çaydanlıkta taze demlenmiş çay konmuş, o keyifli keyifli cızırdarken ekmekler kızartılmış, ev yapımı kabak ve incir reçelleri arz-ı endam eylemiş, gözlemeler pişene dek soğutulmaması gereken yumurtalara, çilli kızlara teşekkür edilerek ekmek banılmıştır.

Artık istediği kadar essin rüzgâr, isterse yağmur başlasın...

Çaylar da sohbetle beraber koyulaşır.

Dostlar vardır sofrada.

Sarıkız'dan taze sağılmış sütün kaymağına, dut pekmezi eşlik eder. Yaz gelene kadar artık bu son denilerek domatesler yenir. Hele o zeytinler, ah o zeytinler! Acukaya batırıldıkça lokmalar, hiç doyulmayacak zannedilir. Hatta öyle güzeldir ki her şey, bitmesin istenir...

Ama tartışmasız yıldızı bütün bu lezzetlerin, ekmektir.
Her sofranın olduğu gibi, köy sofralarının da baş tacı; ekşi mayalı, sabır ve emek ürünü, mis kokulu, buğdayın armağanı ekmekler...
Şükredilir her lokmasına. Yoğuran ellere dua edilir.

Keyif çayları içilirken, camdan gün çağırmaktadır...

Alışık olmadığınız, halbuki en doğal hakkınız olan temiz hava, oksijen vardır dışarıda. İştahınızı bu kadar açan da, sizi neşeden deli eden de odur belki. Kimbilir?

Köy meydanında, kıyıda köşede, evlerin önünde kadınlar reçel, konserve, salça, erişte, ekmek, tarhana satar. Sonbaharın meyveleri dalından toplandığı gibi getirilmiştir bazı tezgâhlara. Muşmula, cennet elması, kocayemiş... Her birine gülümsersiniz. Evet, ben sevdiğim meyveleri görünce, hele ki çocukluğumu anımsatanları, gülümserim hep. Garip bir sevgi duyarım onlara, tam iştah gibi bir şey değil, bir tür sevgi. Bilmem anlıyor musunuz beni?

Bu minik bebeciklere de sevgi duydum ben. Dilerim hepsini kıymetlerini bilen birileri alır götürür, yıllar boyu saklar, çocuklarına hatıra bırakır... Dilerim emek verilmiş hiçbir şey kaybolup gitmez...

Bir kâse kocayemiş alır, tadına vararak, her yumuşacık lokmada gülümseyerek gezersiniz köy meydanını. Eve götürmek üzere kurutulmuş defne yaprakları, bitki çayları alırsınız güleryüzlü bir amcadan. Tatlı dilli bir teyzeden de ekşi mayalı ekmek. Zaten herkes öyle güleryüzlüdür ki, maviş gözlü köylü kızlar öyle güzeldir ki şaşar da kalırsınız.

Ben sonbaharda geldim dünya üzerine.
Bilmem ondan mı, hüzünlü olan her şeyde garip bir mutluluk da bulurum. Dünyaya gelebilmiş, bu şansı bulabilmiş olmanın mutluluğu mudur bu? Sonbahar olunca mevsim, nefes aldığım her anda garip bir lezzet bulurum, tam tarif edemem belki, eksik kalır anlatamam, ama bilirim. Yağmur, toprak, doğa, sanat, varoluş, içimdeki bütün hücrelerde hissettiğim o tuhaf lezzet...

İşte böylesi bir Pazar günü de geçirirsiniz bazen.
Hani gözlerinizi kapayıp çok isterseniz... Bir dilek tutarsanız...

Cumalıkızık, Bursa

Pankek

2011-12-11T00:00:00.000+02:00

Pazar kahvaltısı deyince aklınıza ne gelir?

Benim aklıma pankek gelir oldu son zamanlarda. O yumuşacık, puf puf, iki lokmalık hamurların içine nutella ya da reçel sürüp hüpletmeye bayılıyorum! Kendimi bir-iki taneyle sınırlamaya çalışıyorum gerçi ama kaptırmak çok kolay, hem de çok. Bir kere minikler, sonra çok lezzetliler ve özellikle tatlı şeylerle güzel ikili olduklarından akla hemen nutella kavanozunu getiriyorlar:) Dolayısıyla cazibeleri bence krepten çok daha fazla.

Pankek esasen bir Amerikan kahvaltısı. Krepten önemli bir farkı içine muhakkak kabartıcı konulması ve krep gibi inceciğinin değil tam tersine kabarığının makbul olması. Küçük ebatlarda yapılıyor, akçaağaç şurubu ve pudra şekeriyle servis ediliyor klasik şekliyle. Benim mutfağımda defalarca pişmiş olmasına rağmen blogda yer almama sebebi, açık söylemek gerekirse fotoğraflarda görülen kıvamın tutturulamamış olmasıydı. "Budur" demeden tarif vermek istememiş ve bu şahane tarifi beklemişim sanırım. Efendim tarif Jamie Oliver'a ait. İlk olarak sevgili Ebru ve Fatih'in bizde oldukları bir Pazar sabahı yaptım, afiyetle yedik. Ertesi hafta tekrar yaptım, bu kez fotoğrafladım. Onları "yeni klasör" içinde daha fazla bekletmek istemiyor ve belki Pazar sabahında denersiniz diyerek yazıyorum.

Malzemeler:

- 115 gr un (yaklaşık 1 su bardağı)

- 3 adet yumurta

- 140 ml süt (yaklaşık 2/3 su bardağı)

- 1 paket kabartma tozu

- 2 çorba kaşığı toz şeker (bu benim ilavem, eklemeyebilirsiniz)

- Bir tutam tuz

Yapılışı:

1. Yumurtaların sarıları ve aklarını ayırın. Akları bir tutam tuz ile kar haline getirin. Bu işlem için kullandığınız kap ve mikser uçları tamamen kuru olmalı. Mikserin yüksek devrinde sabırla çırptığınız yumurta akları aşağıdaki kıvamı alacak:

2. Kabı ters çevirdiğinizde akmıyorsa ve tepecikler oluşmuşsa işlem başarılı demektir. Şimdi hızlıca diğer aşamaya geçebilirsiniz: Yumurta sarılarını ve sütü çırpın, içine un ve kabartma tozunu (dilerseniz şekeri de) ekleyip tekrar çırpın. Çok çırpmanıza gerek yok, malzemenin birbirine karışması yeterli.

3. Şimdi mikseri bir kenara koyun ve yumurta aklarını söndürmemeye çalışarak kaşıkla hamura yedirin. Tamamen kaybolması gerekmiyor, biraz görünür olsa da sorun değil.

4. Bir krep tavasını hafifçe yağlayın. (Bir kez yağlamanız yeterli olacaktır. Ancak pankekler tavaya yapışırsa tekrar yağlayabilirsiniz.) Hazırladığınız puf puf hamurdan bir tahta kaşıkla alıp tavaya dökün. Tek seferde 3-4 tane pişirebilirsiniz. Arkalı önlü pişirdiğiniz pankekleri servis tabağına alın. O kadar narinler ki çevirirken şekilleri bozulabiliyor, bence hiç sorun değil:)

Yanında nutella, reçel, bal, dilerseniz akçaağaç şurubuyla servis yapabilirsiniz. Bu arada akçaağaç şurubunu ilk kez deneme fırsatı buldum gittiğim bir kahvaltıda. Lezzet olarak şahsen ben mis gibi çam balını tercih ederim, ama sevenleri de var. Gerçi haksız değiller, gerçek akçaağaç şurubunda tam 54 tür antioksidan varmış ve bunların yaklaşık yarısının sağlığa faydalı olduğu kanıtlanmış. Bu da bir Women's Health bilgisi olsun:)

Ve mutlu son...

İstanbul Lezzetleri-3

2011-11-21T22:02:00.001+02:00

Epeydir İstanbul gezilerimizden bahsetmemişim. Epeydir eskisi kadar çok gezemiyor oluşum(uz)un yanında, tariflere öncelik verme isteğim de bunun nedeni... Halbuki elimde iki şahane kitap var, gidip görme, yeni lezzetler keşfetme isteği uyandıran. Biri Lezzetli İstanbul (Mehmet Yaşin) diğeri de 100 Tarihi Lokanta (Dr. Oğuz Erkara). Bu kitapların elimin altında durması bile beni mutlu etmeye yetiyor, bir de arasıra sevgiliyle sayfaları karıştırıp öncelikli gidilmesi gereken yerlerden bahsetmek...

Mado'nun lattesi fotoğrafta görülen. Basın gezilerinin havaalanındaki buluşma noktalarından biridir Mado; uçağı beklerken ya birşeyler atıştırılır ya da çay-kahve içilir. Bu kareyi de o anlardan birinde çekmiştim, İnci ile beraber yola çıkmak üzereydik. Epey olmuş gitmeyeli Mado'ya. Dondurma ve sahleplerini severim ben en çok. Aydın'da yaşadığım son dönemlerde Özsüt'le beraber şehrin filtre kahve ve kaliteli pasta bulunabilen iki kafesinden biri olduğu için her hafta sonu giderdim. Geçen yaz gittiğimde Özsüt artık yoktu ama Mado hâlâ eski yerindeydi. Lattesi de çok leziz bu arada.

Güzel havalarda sevgiliyle evden çıkıp Taksim'e yürümeyi, oradan Karaköy'e inip Eminönü'ne ve Sirkeci'ye, derken kaptırıp Gülhane'ye ve nihayetinde Sultanahmet'e kadar yürümeyi severiz. Aynı mesafeyi geri yürümeyi henüz başaramadık ama o da olacak inşallah:) Tabi bu rotada zaman zaman mola vermek şart! Enerji toplamak için en sevdiğim adreslerden biri de Çiğdem Pastanesi. Tramvay yolu üzerindeki (Sultanahmet durağına yakın) bu şirin pastane, tam eski tarzda, hani sevgililerin buluşma yeri gibi olan gizli saklı lezzet duraklarından biri. Gizli saklılığı pek "moda" mekanlardan olmamasından, yoksa öyle zor bulunacak bir adres değil. Belki önünden kırk kez geçip de içeri girmemişsinizdir. Girin bir gün. Briyoşlarının, az şekerli bol çilekli tartlarının, milföylerinin tadına bakın. Bu kısaca milföy denen lezzetli pasta İstanbul'a özgü sanırım, zira bu şehirde tanıştım kendisiyle ben. Yanına ince belli, tazecik bir çay da söyleyin. Her şey taptaze, çalışanlar güleryüzlü, içerisi tertemiz ve evet, orada bir yerlerde eski İstanbul var!

Sultanahmet'e kadar gelmişken adettendir deyip bir de közlenmiş mısır yemek şart.
Sizi bilmem ama ben közlenmişini daha çok severim. Yanık olsun, tuzlu olsun, benim olsun:)

Yine yol üstünde, Tünel'e yürüken (ya da oradan dönerken) soluklanmak için en sevdiğimiz adreslerden biri Ara Kafe. Onun artık pek gizli saklılığı kalmadı, hatta her defasında yer bulamayıp geri döner olduk kapısından hüzünle, ama yine de severiz kendisini. Çünkü yanına lokumuyla gelen kahvelerinin lezzeti pek her yerde bulunmaz. Sonra duvarlardaki fotoğraflar, orada saatlerce oturup kitap okuma isteği uyandırır bende, hiç yalnız gitmişliğim yoktur halbuki ama yalnız oturulacak kafeler listesinde ilk sıralardadır benim için Ara. Çıkışta hemen dibindeki kitapçılara sırayla girip kitap koklamak da kaçınılmazdır.

Yıllar önce Tijen ablacığım bir çayla tanıştırmıştı beni. Kokusunu içime çekip bir yudum alır almaz, şimdi bu yeşil çaysa daha önce içtiklerim neydi? diye düşünmüştüm. Patlak pirinçli yeşil çay, içine "matcha" ve "brown rice" eklenmiş leziz mi leziz bir Japon çayı. Buralarda malesef bulunmuyor ama İstanbul'da miniminnacık bir Japon kafesinde içmek mümkün. Bunka'da. İstiklal'in hemen girişinde, Fransız Konsolosluğu arkasındaki Cafe Bunka o kadar sevimli bir mekân ki, oturduğunuzda kesinlikle kalkmak gelmiyor içinizden. O yüzden bazen gittiğinizde içerisini dolu görüp hayal kırıklığına uğramanız mümkün. Hele de hava soğuksa...

Son gidişimde ben de yer bulamayıp girişteki bar taburelerinden birine oturmuştum ve o sırada kiliseden çıkan yeni evli çifti izlemiştim gülümseyerek. İç karartıcı yağmurlu bir İstanbul akşamına çıkan gelin öyle mutluydu ki ıslanmak filan pek umrunda değildi belli ki. Ben de avuçlarımı Japon ritüellerine uygun olarak kulpsuz fincanda sunulan çayla ısıtıp şifon kekin tadına baktım, şekersiz süt kremasına bandıra bandıra. Yeşil çaylı profiteroldü asıl isteğim ama yoktu o gün. (Zerenciğim de yazmış geçenlerde, belki de artık yapmıyorlardır. Yazık olur eğer öyleyse, bu özel çaya yakışan, çok zarif, çok ince bir lezzetti çünkü...)

Antiochia, Asmalımescit'te Antakya mutfağından lezzetler sunan sevimli bir restoran. Sokağa atılan masalarda insanların gönüllerince eğlenebildiği zamanlardan birinde gitmiştik! (Son zamanlarda ne durumda güzelim Asmalı bilmiyorum, yasağın ardından pek çok mekânın kapandığını duydum.) Antiochia'ya sadece meze yemek için gittik biz, zira mezeler parmak yedirten cinsten. Gördüğünüz tabaktaki lezzetleri, hele o humusu, o zeytin salatasını her gün olsa bıkmadan yiyebilirim, başka bir şey de aramam. Zaten rakı ve sevgili olunca, mezeden başka neye lüzum var ki masada?

Sevgiliyle iş çıkışı, hiç nedensiz, keyfimiz öyle istediği için gidip rakı içmiştik o akşam. Hiç boş kalmayan sıcak pide sepeti, güleryüzlü servis ve pideleri bandıra bandıra yediğimiz lezzetli mezelerle çok keyifli saatler geçirmiştik orada. Minare Sokak'taydı, Hardal'ı filan geçtikten sonra.

Ordan burdan bir yazı oldu.
Havadan sudan, kahveden rakıdan.
Burası böyle bir İstanbul, bu ruh hâli böyle bir hâl...

Kabak Sufle

2011-10-26T00:38:00.000+03:00

Eskiden bir şarkı vardı. Nereden geldi aklıma şimdi bilmem... Ne güzel tercüman olurdu duygulara... Her şeyde duygulanacak bir şey bulduğum(uz) yıllardı gerçi. Neyse... Bu aralar öyleyim. Tadım yok. Ülkenin gündemine bakınca keyifli olmak ne kadar mümkün ki zaten? Bazen şükretmek bile içini sızlatıyor insanın...

Sevdiğim hiçbir şey tat vermiyor bu aralar... Ama onlara tutunmayı sürdürüyorum inatla. Akşamları vanilyalı mumlarımı yakıyor, Joy fm dinliyor, kitaplarıma gömülüyorum... Hilal'in öyküsünü merak ederek akşamı zor ediyorum kimi günler... Başka ne yapabilirim ki? Geçmesini, hayatın sarkacında daha iyi yerlere savrulmamızı beklemekten başka...

Yine de evde bizi neşelendiren bir şey var: Sokakta soğuktan ve açlıktan ölmek üzereyken bulduğumuz Yumak... Simsiyah bir kız kedi, bebek daha. Adı Yumak, çünkü tüy yumağı gibi bir şey... İlk günler bizden ödü kopuyordu. Çabuk toparladı kendini, şimdilerde kucağımızdan inmez oldu. O bize, biz ona alıştık...

Tarife geçmezsem bu yazı bu savruklukta devam eder gider..

Söz konusu tarif kabak sufle. Kabaklı kolay börek de diyebiliriz belki. Bu kabaklı tarifi sevgili Selin paylaşmıştı yemek grubumuzda. Onun iştahla yazdığı tarifleri hep keyifle okur ve genellikle de denerim. Bu tarifi de kabak mevsiminin son demlerinde denemek istedim. Sonuç çok güzel, yumuşacık ve leziz oldu. Organik pazarda hâlâ koyu yeşil renkte Ege kabakları bulunabiliyor. Ama artık çok az tezgâhta görülüyorlar. Denemek isterseniz acele edin...

Malzemeler

4 adet kabak
3 adet yufka
2 adet yumurta
1 çay bardağı süt
Yarım çay bardağı zeytinyağı
350 gr kadar tam yağlı beyaz peynir
1 demet dereotu
Tuz (peynir çok tuzluysa eklemeseniz de olur)
Taze çekilmiş karabiber

Yapılışı

Derin bir kaba yufkaları parçalayarak alın.
Kabakları soyarak mutfak robotuna aktarın. Dereotu, tuz ve beyaz peyniri de ekleyip iyice karıştırın.
Kabaklı karışımı yufkaların olduğu kaba ekleyip hepsini güzelce karıştırın. Büyük veya orta boy bir borcamı zeytinyağı ile yağlayın. Karışımı içine döküp yayın ve üzerini düzleştirin.
Süt ve yumurtaları ayrı bir yerdeçırpıp borcamdaki karışımın üzerine dökün. Hafif acı seviyorsanız pul biberserpin üstüne, biraz da karabiber çekip önceden ısıtılmış fırına verin. 200 derecede 35-40 dk kadar pişirin. Üzeri güzelce kızarıp kabaracak. Sıcak sıcak hemen servis yapın.

Gerçekten çok pratik; buzluğunuzda yufka bulunduruyorsanız, dolabınızda bekleyen kabaklar da varsa hemen yapabileceğiniz bir tarif bu. Selin'in tarifinde taze soğan da vardı 4-5 dal, ben de çok sevmeme rağmen sevgilimin midesine dokunduğu için ekleyemedim. Sizde böyle bir engel yoksa muhakkak ekleyin derim... Eminim lezzetini bir kat daha arttıracaktır.

Şimdi kitabımı alıp köşeme çekileceğim ve başka bir dünya mümkün mü? diye düşünmeye devam edeceğim...

Peynirli Pişi (Şişko Börek)

2011-10-13T01:07:00.003+03:00

Şimdi hikâyeyi anlatmam gerek. Yıllar, yıllar öncesi... Ben henüz çocuğum, kardeşlerim de bebek denecek yaştalar. Anneciğim her gün bizleri doyuracak bir şeyler hazırlama telaşında... Kahvaltısı ayrı, öğleden sonrası ayrı, akşamı ayrı... Okuldan gelen aç gelir, sokaktan gelen aç gelir... E, ne yapsın kadın? Evde ne varsa pişirilir, doyurucu olsun diye mayalı hamurlar hazırlanır, çayın yanına peynirdi zeytindi karınlar doyurulur...

Hikâyeye gelirsek... İşte bu yıllar öncesinde, evin ortanca çocuğunun, annesinin "mayalı hamurum" diye sevdiği oğlanın canı börek çeker. Çeker ya, bir türlü anlatamaz hangisi olduğunu. Tarif eder annesine, "hani sen yapıyosun ya, böle şişko şişko oluyo hani... şişko börek!" Anne o zaman anlar, peynirli pişi istediğini oğlunun. O zamandan sonra da bu pişinin adı, aile içinde şişko börek kalır.

Kim derdi ki, o çocuk yıllar sonra ablasının blogunun yayın yönetmeni olacak:) blogu her geçen gün daha da güzelleştirecek, kendisi de birbirinden güzel projelerle uğraşacak ve ablası o böreğin tarifini bir gün bloga yazacak! Bir internet kafede birlikte oturup, Kahve'nin temellerini attığımız akşam dün gibi hatırımda. Yılmazcığım, verdiğin bütün emekler için bir kez de buradan teşekkür ederim sana. Ve işte en sevdiğin hamur işinin tarifi (mesaj gerekli yere gitti, şimdiden afiyet olsun:)

Bu tarifi klasik Ege usulü pişiden farklı kılan, annemin hamura yumurta eklemesi ve içine poğaça içi koyması. Ama pekala boş olarak da yapılabilir, çayın yanında peynirle pek de güzel yenir. Hamuru güzel mayalandırmanız çok önemli, lezzetli olmasında... Annemin mayaladığı her hamur mükemmel kabarır, bilmem neden. Bana da hayran olup fotoğraflamak kalır:) Maya sizce de bir mucize değil mi?

Malzemeler:

1 çorba kaşığı kuru maya
1 tatlı kaşığı toz şeker
1 tatlı kaşığı un
1 fincan ılık su
1 kilo un
1 adet yumurta
Aldığı kadar su
Tuz

İçine:

1 kâse yarım yağlı beyaz peynir
1 avuç kadar çökelek
1/2 demet maydanoz

Yapılışı:

1. Öncelikle maya, toz şeker, 1 tatlı kaşığı un ve 1 fincan ılık suyu karıştırın, kabarması için 10-15 dk ılık yerde bekletin.

2. Bir kilo unu yoğurma kabına alın, ortasını açıp mayalı suyu dökün. Yumurtayı ekleyin. Kullanacağınız peynire göre tuz ilave edin. Yavaş yavaş ılık su ekleyerek, ele yapışan kıvamda yumuşak bir hamur elde edin. Üzerini örterek mayalanmaya bırakın.

3. Mayalanmış olan hamurdan yumurta iriliğinde parçalar koparın, yağlı tezgâhta açarak ortasına iç malzemeden koyun. Kapatıp kenarlarını parmaklarınızla bastırarak yapıştırın. Hamur bu aşamada da elinize yapışmaya devam edebilir ama un ilave etmeyin ki pişiler yumuşacık olsun.

4. Kızgın yağa atarak her iki yüzünü iyice kızartın.

Kızaran pişileri bir süzgeç ya da kâğıt havlu üzerine alıp fazla yağını süzdürün. Sıcak sıcak hemen servis yapın. Ertesi güne kalırsa çıtırlığını kaybeder ama lezzetini asla:)

Annem bu böreği kıyma ile de yapardı bazen eskiden, bir tür çiğ börek gibi ama kıymayı soğanla kavururdu içine koymadan önce. Biraz daha ağır olur tabi peynirliye oranla, ama severseniz bu şekilde de deneyebilirsiniz.

Bu malzemelerle oldukça bereketli oluyor tabii... Bizde 4 yetişkin ve 1 İrem kuş (ama benim kadar yediği için onu da yetişkin saymak lazım belki de:)) silip süpürdü ilk pişenleri. Kalanlar da ertesi gün tükendi çabucak. Doyurucu, hatta yanında ayranla bir öğün...

Kızartmalar için zeytinyağı kullanır annem. Ben de aynı şekilde, kim ne derse desin asla vazgeçmedim bundan. Belki besin değerlerinin bir kısmını yitiriyordur söyledikleri gibi, olsun. Zeytinyağlı kızartmanın ardından ocağın, tavanın ne kadar kolay temizlendiğini görmek bile yeter, diğer yağlarla kızartmanın daha zararlı olduğunu anlamaya! Yılların bilgeliği ile, bütün bir nesil böyle pişirmiş yemekleri...

Neyse, pişimizin birkaç ısırık sonrası kesiti de aşağıda... Şu an gecenin 1'i ve nasıl acıktığımı tarif edemem size. Yapacak ve yiyecek herkese afiyet olsun, ters bir vakitte acıktırdıysam sizi de, affola...

Taze İncirli Cheesecake

2011-10-06T12:19:00.000+03:00

Bir önceki post'u yayınlarken, tatlı kısmında biraz tereddüt ettiğimi itiraf ediyorum. Sağlıklı bir tatlı seçmiş olmak için, gerçekten doyumsuz bir lezzet olan aşureyi ilk sıraya oturttum ama az bir farkla onu takip eden bir tatlı var benim için: Cheesecake. Hem de nasıl olursa, neli olursa olsun... En sade haliyle bile o kadar dayanılmaz ki!

Peynirin büründüğü her şekli seven damağım, elbette ondan yapılan tatlıları da seviyor. Peynir helvası, peynir tatlısı, hoşmerim, cheesecake... Hepsini ayrı ayrı seviyorum ama cheesecake, kahveye şahane bir eşlikçi olması nedeniyle diğerlerinden ayrılıyor. Yüksek kalorisi nedeniyle, mutfağımda sadece misafir geleceği zaman yapılıyor, diğer türlü gidip gelip tırtıklamam kaçınılmaz olduğu için! Ama evde nadiren yapsam da, dışarıdaki kahve keyiflerimde sık sık ısmarladığım, bir süre yemezsem deli gibi özlediğim bir lezzet bu.

Ve büründüğü son şekli görüyorsunuz: İncirli!

Rahmetli Arman Kırım'ın tarifi bu. Belki iki sene olmuştur, gazeteden kesip saklayalı. O kadar özel bir tarifti ki, adeta hazine gibi sakladım ve incir zamanını bekledim. Geçen yaz geçip giderken bu lezzeti ıskalamıştım ne yazık ki. Ama bu yaz, denenecekler listemin en başına yazdım ve incirlerin en ballandığı zamanı bekledim. Yani sonbaharın ilk günlerini... Hafta sonu organik pazardan aldığım incirlerle de denedim. Her aşamasından büyük keyif alarak. Ama en güzel an, tadına bakma anıydı. Sevgilim şöyle dedi: "Bu benim yediğim en güzel tatlı!" Biraz abarttı bana kalırsa, ama herhalde ilk sıralara yerleşti onun için. Benim için de öyle. O yüzden, hâlâ pazarda incir bulunabiliyorken tarifi bloga almalıyım dedim. Hemşerim, rahmetli Arman Kırım nur içinde yatsın. İşte ustanın verdiği isimle "Taze İncirli Peynir Keki"nin tarifi:

Malzemeler

Taban için:

1,5 su bardağı dövülmüş kepekli bisküvi (1 paket Burçak kullandım)
3 çorba kaşığı tereyağı (eritilecek)

Dolgu için:

500 gr krem peynir*
3/4 su bardağı toz şeker
5 tatlı kaşığı mısır nişastası
3 adet yumurta
1 yumurtanın sarısı
2/3 su bardağı soyulup püre hâline getirilmiş taze incir
İsteğe göre 3 çorba kaşığı kanyak veya likör
1/2 paket vanilya

* Peynirin lezzeti oldukça önemli, bu yüzden daha nötr tadı olan labne, beyaz gibi peynirler yerine daha yoğun bir lezzeti olan eritme peyniri kullandım.

Yapılışı

Tereyağını erittikten sonra bisküvilere karıştırıp kırıntılı bir hamur oluşturun, kelepçeli kalıbın tabanına yayın. Elinizle ya da bir bardağın dibini kullanarak iyice bastırın.
Krem peynir, nişasta ve şekeri mikserle pürüzsüz hâle getirin. Yumurtaları birer birer ekleyip çırpmaya devam edin.
İncir püresini, kullanıyorsanız kanyağı ve vanilyayı ekleyin. Karışımı bisküvi tabanının üzerine boşaltın.
Önceden ısıtılmış 175 derece fırında 15 dakika pişirin. Daha sonra ısıyı 100 dereceye indirip 50 dk-1 saat kadar daha pişirin. Fırını kapatınca hemen çıkarmayın, fırın kapağına bir kaşık sıkıştırarak yavaş yavaş soğumasını sağlayın. Böylece üzeri hiç çatlamayacak.
Dışarıda tamamen soğuduktan sonra buzdolabına kaldırın. Sabredebilirseniz ertesi gün servis yapın:)

İncirin verdiği, damağınızı hafifçe okşayan lezzete bayılacaksınız...

Garanti veriyorum. :)

Onlarsız Olmaz...

2011-09-27T14:17:00.011+03:00

Sevgili Leyla, "Issız bir adaya düşseniz veya ultra milyoner birileri sizi bedavadan Ay'a seyahate gönderse yanınıza alacağınız 4 lezzet nedir?" sorusunu yöneltmiş bana. Zor soru, değil mi? E tabi, öncelikle hayatta kalmasını sağlayacak yiyecekleri alır insan, ama bunun bir blog mimi olduğu hesaba katıldığında demek istenen o ki, "nelerden vazgeçemezsin?"

6 yıllık bir arşivden en sevdiklerimi toparlamak, dahası bunları eleyip 4'e düşürmek hiç kolay değil. Ama benim "her gün olsa yerim" kategorisinde lezzetlerim vardır. Yani seçimlerim tarifin özelliğinden değil, tamamen benim damak zevkimden kaynaklandı. Yeni bir tarif eklemeden önce, hem kendim biraz nostalji yapayım, hem de sizleri arşivin tozlu rafları arasından derlediğim tarifleri denemeye davet edeyim dedim. Bu hoş mimi pasladığı için Leyla'ya çok teşekkürler!

Öncelikle en üstte görülen aşureyle başlayalım.

Annemin elinden yapılmışının üzerine tanımadığım ve dahi kendim de o lezzeti henüz yakalayamadığım bu tatlı, ilk seçimim oldu. Başlayınca duramadığım, durdurulmamın gerektiği lezzetlerden biri olan aşure ile hayatta kalabilirim sanırım:) Zira içindeki buğday, kuru meyveler, bakliyatlar, bal, pekmez, süt ve kuru yemişler sayesinde herhalde insan bütün besin ihtiyaçlarını karşılayabilir!

Gelelim ana yemeğime :)

Tarlaya bir keçi bir de Giritli girerse, keçiyi bırakıp Giritliyi kovmak gerekirmiş:)) Zira keçi doyduğu noktada bırakır ama Giritli ota doymazmış. E ben de bir Egeli olarak otsuz yapamam. En sevdiğimi de eski okurlar gayet iyi bilir. Çok özlediğimde ilk lokmasını aldıktan sonra ağlamak istediğim tek yiyecektir, yumurtalı arapsaçı kavurması. Neyse ki organik pazarlarda ve Erüst Tarım sağolsun bazı marketlerde bulabiliyorum ama asla doğada yetişmişinin lezzetinde olmuyorlar... Tabi üzerine "kese yoğurdu" lazım ki, o da yok bu memlekette. Olsun, yine de arada nefsimi köreltebiliyorum.

Ekmeksiz bir hayat düşünemiyorum ben.
Ekmeksiz geçen bir gün bile düşünemiyorum...
Ama elbette fırından aldığımız beyaz ekmeklerden değil, evde yapılmış, tam unlu, yoğururken emek harcanmış ekmekler... Onların katık edildiği her yemek lezzetli gelir insana. Ekmek ve emek deyince de tek bir tarif gelir aklıma. Yeri hep baş köşededir. Anneciğimin nohut mayalı ekmeği...Bu blogun bence en özel tarifidir, ayrıca sanırım en sevileni:)

Keksiz, kurabiyesiz bir hayat düşünülebilir mi?
Düşünülebilir tabii, niye olmasın:)
Ama söz konusu olan Sibel'in Kahvesi olunca, Sibel'in vazgeçilmezi şöyle bol malzemeli, doyurucu, kahve yanına katık etmelik bir kurabiye veya kektir. Kahve ve kek keyfi olmadan olmaz; olur da, eksik olur. Bu da tam benim sevdiğim tarzda bir kek, baharatlı kış keki. Kış gelse de yapsam, yağmur yağarken dizime battaniyemi alıp kitabıma ve kahveme eşlik ettirsem diye dört gözle bekliyorum.

Sizlerin en sevdikleri neler?
Gerçi sağ sütunda görüyorum en çok okuduklarınızı ama ben gerçekten deneyip vazgeçemediğiniz lezzetleri merak ediyorum. Bu blogdan olmayabilir, kendi tarifleriniz de olabilir. Hadi yazın:)

Ve tabi bu mimi paslamam gerekiyor; ben de sevgili Yasemin'e, Zeynep'e ve Papatya'ya paslıyorum. Bakalım onlar arşiv raflarından ne lezzetler paylaşacaklar?

Biz geçtik zamanın içinden...

2011-09-17T01:40:00.001+03:00

Çok sevdiniz, özlediğinizi söylediniz, devam edelim o halde dedim.
Zaten henüz dönmeye niyetim yok oralardan...
İstanbul özellikle günün erken saatlerinde sonbaharı karşılamaya hevesli olsa da şimdilerde, ben hâlâ yaz sabahlarındayım, ve o lor peynirli, dut reçelli kahvaltılarda...

"Ziyaret eden, sokaklarını, tepelerini gezen herkesin hemen her yanını, hemen her özelliğini beğendiği; kiminde yaşanacak yer duygusu, kiminde neşe, kiminde hüzün uyandıran ada... Güzelliklerine doyulamayan, adeta Tanrı'nın kullarına bir lütfu gibi olan Ayvalık'ın karşısındaki adaya Cunda deniyor."
Böyle anlatıyor Ahmet Yorulmaz hoca, "Ayvalık'ı Gezerken" kitabında.

Ve devam ediyor:

"Paha biçilmez güzellikleri olan, büyüleyen bir denizin çevrelediği ve önceki oturanlarınca 'Küçük Paris' diye adlandırılan Cunda'da gün batımını, kâh tepelerinden, kâh kıyılarından izlemek, insana olağanüstü hoş bir ruh dinginliği verir."

Cunda sokakları hep sürprizlerle dolu gelir bana. Böyle aniden, balık formlu ekmek sepetleri çıkar karşıma mesela, ya da birbirinden güzel toprak saksılar... Alıp hepsini evime götüresim gelir. Öyle güzeldir ki o sokak aralarındaki tezgâhlar! Çın çın sesleri ile rüzgar çanları, deniz kabukları, renk renk taşlar, boncuklar...

Ayvalık'ın bir de üzümü var ki, Ahmet hoca en çok onu övüyor kitabında. Peynirlerin eski güzelliğinin kalmadığını anlatırken, şimdilerde sarılabileceğimiz en önemli lezzetin Kozak üzümü olduğunu söylüyor. Kozak deyince akla bir de çam fıstığı geliyor tabii... Aklınızda olsun, giderseniz alabildiğiniz kadar alın. Hemen her kuru yemişçide ve pazarlarda kiloyla satılıyor çam fıstığı.

Ah kapı önlerine vurmuş gün ışıkları...
Ah evlerden kaçışlar ve geri dönüşler...
Bu kapıdan içeri girivermek, o eve yerleşivermek istedim, inanır mısınız?

Demliğe bir kadın eliyle yerleştirilmiş çiçek, kaktüs bile olsa romantiktir.
Sonra pencere önüne öylece bırakıverilir; İstanbullu kadının biri geçerken görsün de gülümsesin, ilham alsın diye!

Bu kez farklı bir tecrübe de yaşadık Ayvalık'ta, ondan da bahsetmek isterim size. Yıllar önce sevgili Nedim Atilla rehberliğindeki (beni Ayvalık'la tanıştıran) gezinin ardından, bir kez daha kültür turuna katıldım, bu kez sevgilim istediği için. Ahmet Yorulmaz'ın öğrencilerinden Nedim Kartal rehberlik yaptı bize. Bu yaz ilk kez başladığı şehir turuna, klasik tekne turu meraklısı turistlerin ilgi göstermemesinden şikayetçi gibiydi. Ama vardı elbette buraya denize girmek için değil de tanımak ve anlamak için gelen. Yolun bir kısmını penceresiz gezi otobüsüyle, bir kısmını da yürüyerek aldık. Çoğunu bilsem de anlattığı öykülerin, bazısını yeniden dinlemek, kimisini de sevgiliyle birlikte öğrenmek güzeldi. "Sarımsaklı" adının nereden geldiğine dair anlatılan öykü gibi. Hepsini anlatmayayım ama ipucu vereyim: Kelimeyi bölün ikiye. "Sarım", bir genç adamın sarışın sevgilisine hitabı olsun. "Saklı" ise o genç adamın kalbini işaret etsin. Ve hüzünlü bir öykü olsun bu...

Cunda'da gezerken "Aşıklar Tepesi"ne çıkmalı, Cunda'ya bir de oradan bakmalısınız. Zaten tepelere doğru yürürseniz yol sizi oraya götürecektir. Yorulduğunuza kesinlikle değecek, en güzel ve en doyumsuz manzaralardan birini bulacaksınız karşınızda. İşte orada gün batımını en sevdiğinizin omzuna kolunuzu dolayıp izlemelisiniz...

Sevecendir Cunda'nın kedileri. Bol bol sevin onları her rastlaştığınızda.
Ne kadar sevseniz bıkmazlar, pati atıp ısırmaya kalkmazlar. Çok minikleri ürkek olur belki biraz ama hepsi eninde sonunda sokulur yanınıza. Alıp kucaklamak, eve götürüvermek istersiniz.

Üstteki sokak kedisi.
Alttaki ise Rahmi Koç Müzesi'nin kafe kedisi. Siz otururken önce böyle sevimli sevimli bakıyor, sonra da hiç çekinmeden hoop masanıza çıkıyor. Dişine uygun bir şey var mı diye aranıyor.

Sonra gün batımlarında, mevsim dönümlerinde bırakıp gidiyor herkes buraları işte...
Büyük kentlerin soğuğuna, karmaşasına, yorgunluğuna...

İyi ki fotoğraf kareleri var....

Hiç zaman geçmemiş gibi...

2011-09-10T19:16:00.000+03:00

Ayvalık'ta olmak, bıraktığımız tüm güzellikleri hep aynı yerinde bulacağımıza inanmak demek.
Her defasında "ya artık yoklarsa?" diye belli belirsiz bir ses yükselse de içimizden, var olmuşların yok olamayacaklarına duyulan inancın tazelenmesi demek...

Hayal kurmaktan, düşler görmekten bıkmamak, yorulmamak demek Ayvalık'ta olmak.
Sevgiliyle "imkânsız projeler" geliştirmek, ama bir gün belki de "imkânlı" olabileceklerini bilmek ve bu umutla çocuklar gibi neşelenmek demek...

Kendimize evler beğenmek, o evlerde nasıl yaşanabileceğine dair bir çırpıda hikâyeler uydurmak ve garip bir şekilde "ben evimi özledim" demesi içimizden bir sesin... Nerede sürüyorsa hayat, oraya yerleşebilmeli insan. Bilmez miyiz hiç? Ama... Ayvalık hep bir başka yaşamı özlemek demek...

Başka bir yaşam mı, yoksa başka bir zaman mı?
Hani inceliklerle örülmüş, gün batımından sonra sokakları patlıcan kızartması ve anason kokusunun kapladığı, komşuya limon istemeye gönderilmiş çocukların peşlerine takılan yavru kedileri gizlice eve aldığı, radyodan dinlenen akşam haberleri eşliğinde yemeklerin yendiği, sabun kokan yataklarda uyunup erkenden güne başlandığı zamanlar...

Ağaç dallarına geceden asılmış umutların, sabaha çiçeklendiği zamanlar...
Hani, aslında umutlanmak için çok neden olmasının gerekmediği...
Hani insanların daha temiz, daha saf olduğu, çocukların sokaklarda düşe kalka büyüdüğü...

Ayvalık'ta olmak, Taş Kahve'de yüzünü denize dönüp oturmak demek.
Ayvalıklı olduysanız, artık sırtınızı dönüp otursanız da olur. Çünkü deniz zaten içinizdedir, yerleşmiştir ruhunuza. Aslında buralı olduğunuz böylece bilinir.

Ekmeğin çıtır yerini kekikli zeytinyağına banmak, çatalına zeytinin en hasını takıp tavşan kanı çaydan bir yudum almak adettendir. Kahvaltı üstüne ister sakızlı kahvenizi içerseniz, ister bir çay daha söylersiniz.

Ayvalık'ta olmak, Güler'de sakızlı kurabiye için sıraya girmiş insanları görüp gülümsemek ve sonra onların ıskaladığı tuzlu kurabiyelerden alıp çay keyfi yapmak demek, artık yuvanız bildiğiniz bir eski evin terasında...

Zaman geçer bazı yerlerde su gibi akarak.
Bazı yerlerdeyse ağır ağır akar su, geçtiği yerlerin tadını çıkararak.

İşte böyle yerlerde, burnunuza Eylül ayının kokusu gelir.
Şehirlerde alınmaz sonbaharın kokusu.
Ama zamanın ağır aktığı yerlerde, gün batımlarında çıkan rüzgâr, Eylül'ün kokusunu getirir. Biraz yasemin çiçeği, biraz yağmur, biraz deniz kokar Eylül. Ancak güneş çekilince açan akşamsefaları gibi, güneşli günlerin geride kalmaya başladığını hissederek açılır benim ruhum, Eylül akşamlarında...

Eylül'de Ayvalık'ta olmak, kış hazırlığı yapma isteğiyle dolarken eve ve mutfağa dair yeni heyecanlar duymak demek. Çantada gezen minik deftere notlar almak, yazarken bir yandan gülümsemek.

Ben oradan geçip gitmedim.
Ben orada kaldım.
Ne zaman gelir ruhum bilmiyorum ama muhtemelen Eylül'ün bitmesini bekliyordur...

Yine kaçtık İstanbul'dan...

2011-09-03T00:20:00.002+03:00

Şu anda nerede olduğumu söylemeyeceğim ama tahmin edenler edecek:)

Kocaman bir merhaba Ege'den!

Çok özlediğimi hissediverdim birden yazmayı. Yanan onlarca mumun arasında, klimanın güç bela serinlettiği ahşap zeminli odamızda, sevgilim gece fotoğrafları çekmek üzere terasa kaçmışken yazıyorum bu satırları. Yazılacak çok şey var aslında, hissediyorum içimde biriktiklerini ve kısa cümleler kurmak gelmiyor içimden. Şahane bir kadının satırlarını okuyorum her fırsatta, bütün sevdiğim yazarlar gibi, yazma isteği ile dolduruyor içimi. Kendi hayatımın yaklaşan ikinci yarısını düşünüyorum, tam eşiğinde durmuş olacağımı bu ayın sonunda. Sahi, Eylül geldi!

Kaçışımızın ilk durağı olan anne evinde, ilk sabah kahvaltısı.

Semizotları balkondaki saksıdan.

Bir kısmı İrem kuşun elinde. Kahvaltıda semizotu yiyen bir çocuk o, hem de kemire kemire. Biraz narin, biraz minyon, bazen küçücük bir hanımefendi, bazen bebek kokan bir kuş... Biraz mızmızlanıyor tabağındaki yumurtayı görünce, pilavından tavukları ayıklatıyor, köfte yememek için pazarlık yapıyor. Vejetaryen olacağının sinyallerini veriyor bebekliğinden beri. Isırarak yediği incirin soyulacağını öğrenince şaşırıyor biraz. Kocaman kırmızı erikleri dişlemeye bayılıyor. Ah bir de kedileri çok seviyor... İsmini Nohut koyduğumuz (Özlemciğim seni kıskandık!) bu kediciğin bebeklerine anneannesinden gizli yer yapmış balkonda... Beş çocuklu Nohut, emzirmekten yorgun düştüğü anlarda bol bol sevdirdi kendini bize. Bebekleri de İrem'e...

Her kahvaltının baş kahramanı, sevgilimin en sevdiği patlıcan közlemesi... Biberler yanında süs.
Sayıklıyordu kıştan beri.

Ben de yapıyorum sürekli ama annemin yaptığı bir başka. Çünkü patlıcanlar bir başka güzel. Bizim organik diye aldıklarımız yanına bile yaklaşamıyor bunların. Neden acaba? Çok düşünüyorum bunu.

Benim kahramanımsa başka...

Her yerde aradığım, belki yöresel peynirler satan bir yerde bulurum umuduyla hep bakındığım.
Karacotlu peynir elbette. Tuzuyla damağımı kaşındıran, hiç yağ içermeyen, üzerine cömertçe dökülecek sızma ile bulan kıvamını. Öyle ki, sızmasız düşünülemez bu peynir. Biri Leyla biri Mecnun. Öyle yani.

Biliyor musunuz, Aydınlılar Dominos Pizza ile yeni tanıştılar. Evet, şaka değil! Bak dedim sevgilime bulvarda yürürken, "buranın kızları kilolu bile olsalar ince bellidir, dikkat et" Lafımı sevgilim tamamladı; "Hamburger ve patatesle büyümedikleri için!"

Dondurma yedik bol bol. Dondurma canavarlarından değilim ben, olursa gerçekten iyisini yemek isterim, hani içinde şakacıktan değil gerçekten meyve parçaları olan, kütür kütür bitter çikolata parçaları içeren, mis gibi kokan dondurmalardan. İşte onların yapıldığı tek dondurmacı biliyorum Aydın'da, Mendo. Hele bir dondurmaları var ki... Her şubesinde yok ama bulvarın sonundaki parkın önünde bulunuyor. Naneli çikolata parçalı. Ayvalık dahil başka yerde görmedim. Yaşar Usta yapar mı bilmem. Ama bu dondurma var ya... Muhtemelen daha önce de sözü geçti burada. Ama tekrar yazmak istedim. Üzerine sosmuş fıstıkmış sakın ha... Üç kocaman top, bir de taze yapılmış külah, tamam. Mutluluktan ayaklarım yere değmiyor bir müddet:)

Soğuk kahveler de içildi tabi.

Gönül Kahvesi'nde. Sanırım İstanbul'da da var şubeleri. Kahveyi pek bir özenle süslüyorlar, yanında kocaman çikolata drajeleriyle servis yapıyorlar.

Arka planda bir dondurma canavarı. Galiba bir tek bu konuda bana benzemiyor. Dondurma olsun da nasıl olursa olsunculardan o. Allahtan başka bir zararlı merakı yok. O kadar da olsun.

Güzelliklerin bir bölümünü geride bıraktık kısacası.

Şahane kitaplar da okudum bu arada. İnci Aral'ın Ruhumu Öpmeyi Unuttun'u mesela. Bir türlü elim değip de bitirememiştim, bir çırpıda bitti. Sonra Salinger ve Gönülçelen, nihayet. 20'li yaşlarda, hatta daha önce okumalıymışım... İyiliğe, saflığa, çocukluğa dair öyle güzel bir öyküydü ki... İrem'in belli yaş dönemlerinde okuması gereken kitapları listelemeyi istiyorum bir ara. Bir yandan da bırakmalı kendi keşiflerini yapsın diyorum. Hangisi doğru bilmiyorum. Çocuk yetiştirmeye dair hiçbir şeyi bilmiyorum ki henüz.

Sokağımızın en kedisever komşusu Fikriye teyzede bayram ziyaretindeyken kucağıma aldım Tarçın'ı. Bir de kardeşi var, tıpkıbasım gibi, Bahar. Terrier cinsi Karamel ile beraber mutlu mesut yaşıyorlar. Tarçın beni pek sevdi. Ben de onu tabi. İnmedi kucağımdan dakikalar boyunca.

Kaçışımızın ikinci durağındayız şimdi.

Kedisi ve delisi meşhur bir yerde!

Eylül'ü burada karşılamak neye benziyor biliyor musunuz? Çok güzel bir rüyanın, uyanıp tekrar uyuduğunuzda devam etmesine. Sanki hiç zaman geçmemiş, az önce burdaymışız, hep burdaymışız gibi...

Sibel Harikalar Diyarında-2

2011-08-08T22:39:00.007+03:00

Yine pamuklara sarıldım...

Belek'teydim hafta sonunda. Antalya'ya ilk ziyaretimin bu kadar güzel olacağını hayal bile etmemiştim! Keyif üstüne keyif, huzur, sakinlik, dinginlik ve birbirinden güzel lezzetler... Hepsi bir aradaydı. Sanırım bu kış biriktirdiğim ne kadar yorgunluk varsa, o kısacık sürede attım üzerimden.

Susesi, "su" temalı bir tatil cenneti. Göz alabildiğine masmavi sularla kaplı her yer. Villa suitlerin hemen önünden, yani odadan bile çıkmadan bu muhteşem havuza girilebiliyor. Öyle ki, denizi bile görmüyor gözü insanın... Ne animasyon var bu havuz civarında, ne de kendi isteğiniz dışında müzik... Sadece kulaçlarınızın sesini duyarak yüzüyorsunuz... Ve evet, asla çıkmak istemiyorsunuz. Hele dışarısı gölgede 35 dereceyken! Antalya'nın sıcağı dayanılır gibi değilmiş gerçekten. Sabahın erken saatinde bile yarım saatten fazla güneşlenmeye imkan yok.

Gelelim bu postun asıl konusuna, yani lezzetlere...

Susesi'ne Vedat Milor'un da gittiğini ve lezzetlerini övdüğünü öğrendikten sonra daha bir dikkat ettim açık büfeye. Gerçi görüntüsüyle bile dikkati çekiyordu zaten. Çeşit bolluğu ve kalitesi inanılmazdı.

Aşağıda ekmek büfesinin sadece bir kısmı var örneğin... Minik ekmeklere bayıldım, özellikle de domatesli acı biberli ekmeklere... (sağ üst köşede görülmekteler) Bunca lezzet arasında gidip de tost ekmeği kızartan turistlere ise içimden güldüm. Gerçi aynı turistler kahvaltıda da sadece sahanda yumurta ve jambon yemeyi tercih ettiler ya neyse!

Arkadaki duvara asılmış olan, bakliyat ve makarnalardan yapılan panolar çok hoşuma gitti.
Evlerin mutfaklarında da çok güzel durur diye düşündüm.

Osmanlı-Türk mutfağı gecesinde künefe yapılıyordu restoranda. Rusların ne düşündüğünü sordum ustaya. "Anlam veremiyorlar!" dedi. Rakıyı da ilk kez tadanlar ve zorlukla yutanlar olmuş :)

İşte, şerbetli tatlı mı alsam sütlü tatlı mı ikileminde uzun süre yalpalamaya neden olan büfe... Ben tercihimi sütlüden yana kullandım. Ama sonuna kadar direnebildim mi? Hayır tabii ki. Ertesi gün bir porsiyon şerbetliyi indirdim mideye. Adil olmak lazım! Adalet çerçevesinde son yemekte de meyve tatlılarını denedim. Ayva, elma ve benim vazgeçilmezim kabak tatlıları... İnanılmaz ama gerçekten hepsi lezizdi. Bir açık büfede kalitenin bu kadar yüksek olduğuna ilk kez şahit oldum diyebilirim.

Tulumba tatlısı benim çocukluğuma ait bir lezzettir. Annem sık sık yapardı. Zeytinyağında kızartırdı elbette.. Sadece annemin yaptığını zannettiğim diğer lezzetler gibi, sonradan dışarıda görünce ne şaşırmıştım!

Çikolatalı baklava başka bir rüya...
Baklava hangi şekle girerse girsin yenir. Öyle değil mi?

Pastaların da hatırı kalmadı elbette. Çikolatalı kestaneli pasta. En favorim! Her doğum günümde yemek istediğim.

Zeytinyağlı büfesinden kabak çiçeği dolması. Ayrıca vejetaryen ve diyet büfesi de vardı (bunca lezzetin arasında hala diyete devam edenler var mıydı bilmem:) Ama benim aklımı alan peynir büfesi oldu. Yükselen kolesterolümü bile düşünemedim o an. (Evet, sanırım yüksek kolesterolle tanışan tarihteki ilk vejetaryen benim. Bütün suç peynirlerde!) O çedar, rokfor, tulum, Ezine, eski kaşar, baharatlı, otlu ve marine peynirler gözümün önündeyken başka bir şey göremez, düşünemezdim. (Pazar kahvaltısında tabağımın yarısını peynirle doldurmuşum farkında bile olmadan!)

Reçel büfesi. Hepsi çok özeldi. Portakal, bergamut, patlıcan, kabak ve turunç reçelleri en özelleriydi benim için. Reçel koymalık minik kaseler yerine dondurma kapları vardı büfede, güzel bir fikir olarak bir kenara yazdım bunu.

Son olarak, sırf tatlı yediğim zannedilmesin diye doyumluk salata büfeleri...

Açık büfelerde tüketilmeyip ziyan olan yiyecekler için çok üzülüyorum ben. Hem emek verildiği, lezzetli oldukları için, hem de onlara muhtaç çok insan olduğu için... Bunu da söylemeden geçemeyeceğim...

Yoğun olarak ailelerin geldiği bir otel olsa da, bence Susesi tam bir balayı oteli.

Merak edip web sitesine bakanlar olursa bana hak vereceklerdir eminim. Evlilik aşamasındaki okur-dostlara bir tavsiye olsun der, umarım iftardan önce resimlere bakmamışsınızdır dileklerimle uzaklaşırım.

Basitlik...

2011-07-22T17:38:00.005+03:00

Sadelikteki güzelliğe tapıyorum ben. Mutfakta da, mekânda da, insanda da.. Buna benzer bir şey yazmıştım twitter'da geçenlerde. Evet, basitliği o kadar seviyorum ki.. Ama özensizliği değil. Basit olsun diye öylesine yapılıvereni, geçiştirileni, baştan savılanı değil. Öylesi bende kötü bir lezzet bırakıyor. Olmuyor, çünkü "karın doyurmak" değil sadece mesele.

Bu güzellik, organik domates, sarımsak, zeytinyağı ve taze dağ kekiğinden ibaret. Neler yazmamı istersiniz diye sormuştum geçenlerde, çoğu cevap ne istersem yazmam yönündeydi. (Ayvalık isteyen de olmuş ama Ayvalık'a bu sezon kalabalık dağıldıktan sonra, yazın son günlerinde gitmek niyetindeyiz.) Bu aralar mutfağımda en hafif salatalar, közlemeler, sandviçler, kahvaltılıklar var sadece. Öyle olunca son yaptıklarım arasında yer alan bu domates tabağını paylaşayım dedim. Bu sıcak havada eğer fırın çalıştırmaktan korkmazsanız deneyin ve yanında biraz yoğurt, ya da keyfinize göre bir parça peynir (hatta bir de karpuz!) ile tadına varın isterim.

Tarifi geçtiğimiz günlerde Hürriyet'te sevgili Refika Birgül yazmıştı. Onun sayfasını çok keyifle okuyorum ben, adeta içim açılıyor her defasında. Bu yazıyı da ağzım sulanarak okuyup hemen kesmiştim sayfayı. Üç öğün domates yiyebilecek biri olarak bu tarifi çok sevdiğinden bahsediyordu. Doğrusu ben de öyleyim. Domates bence yazın simgesidir hatta... Hazır tarla domatesleri de tezgâhlarda arzı endam etmeye başlamışken (organikleri henüz pahalı olduğundan ben biraz daha bekliyorum onlar için), ister onlarla ister salkım domateslerle bol bol yapılıp yenesi bir tarif...

Malzemeler

8 adet domates
2 çorba kaşığı + 1/2 çay bardağı zeytinyağı
Birkaç tutam taze kekik
20 diş sarımsak (sayıdan tam emin değilim ama epeyce sarımsak koydum)
Deniz tuzu

Yapılışı

Öncelikle fırını 200 derecede ısıtın. Küçük bir fırın tepsisinin üzerine 2 kaşık zeytinyağı gezdirin ve üzerine domatesleri ortadan ikiye keserek sıralayın. Üstlerine kekik ve sarımsakları (dişleri soymadan) dağıtın. Yarım çay bardağı zeytinyağını gezdirip biraz da tuz serptikten sonra verin fırına. İyice kızarsınlar, pişsinler, karamelize olsunlar (abartırsanız sarımsaklar yanabiliyor, tecrübeyle sabit:)

İşte bu kadar basit!

Sonrasında kızarmış olan kekikleri alın, tazelerini yerleştirin onlar yerine. Ekmeğinizi banın, sarımsakları bir ucundan tutup damağınıza doğru sıyırarak yiyin.

Afiyet olsun, sağlık olsun!

Basitlik deyince bir şey daha geldi aklıma şimdi... Daha doğrusu, bu yazıyı bir yandan onu atıştırarak yazdım: Çıtır Elma.

Elmataş diye bir firma çıkartmış bu ürünü, Isparta elmalarını kurutmuş ve minicik cipsler hâline getirmişler. Bugünlerde marketlerde görmeye başlamış olabilirsiniz, aktarlar ve bazı doğal ürün satan dükkânlarda da bulunuyor olabilir. Ben bizim aktarımızda kocaman bir paketini gördüm mesela. Fiyatı da son derece uygun, çantanıza atıp çıkabileceğiniz bir ara öğün. Atıştırma itiyacını çok güzel gideriyor.

Bu aralar beslenme konusu üzerine yeniden kafa yormaya başladım. Vücudumuz 7 yılda bir tümüyle yenileniyorken, bilim sürekli gelişiyorken, beslenme adına inandıklarımızı da zaman zaman sorgulamak gerekiyor belki de. Elbette en başta söylediğim gibi sadece karın doyurmak için yiyenlerden değilsek... Yeni planlar yapmak, kilerimizi elden geçirmek, alışverişe farklı bir bakış açısıyla çıkmak, mutfağa girdiğimizde öncelikle sağlığımızı düşünmek, belki bazı şeylerden vazgeçmek gerekiyor zaman zaman. O zamanı da bize bizzat bedenimiz söylüyor. Dedim ya bu aralar epeyce kafa yoruyorum. Ne yersek O'yuz, öyle değil mi?

Son bir not: Sevdiğim bir arkadaşım bir medikal şirketinde çalışıyor. Tıbbi mantarlar konusu hiç ilginizi çekti mi bilmiyorum ama ben yeni yeni bir şeyler öğrenmeye başladım onlarla ilgili. Doğa annenin mucizelerinden biri de onlar. Şu linki tıklayarak ürünleri inceleyebilirsiniz.

Sibel Harikalar Diyarında

2011-07-05T23:04:00.002+03:00

"Dünyanın bence en güzel iki yiyeceğinden biri peynir..." dedim.
Yemyeşil bir bahçede öğle yemeği yiyordum ve nefis bir tulum peyniri vardı tabağımda, yanında da fırından yeni çıkmış pide... İç sesim cümlemi hemen tamamladı: "İkincisi de çikolata!"

Sapanca'daki CKLT Çikolata Fabrikası'nın düzenlediği workshop'un basın davetlilerinden biriydim geçtiğimiz hafta sonu. Haberi alır almaz yüzüme yayılan gülümseme, workshop tarihi yaklaştıkça artan merak ve heyecan, ve nihayet çikolata kokan bir fabrikaya atılan ilk adım... Harikalar Diyarı diye boşuna demiyorum! Herkesin gülümsediği, mutlulukla çalıştığı, ortaya yemeye kıyılamayacak sanat eserlerinin çıktığı, her biri damakta keyifle erimeyi bekleyen kilolarca çikolatanın stoklandığı bir mekân Harikalar Diyarı değildir de nedir?

Önlüklerimizi giydik, keplerimizi taktık ve macera başladı.
Bizi beklerken çikolatadan kaplar hazırlamışlardı şefler. Bize içlerine çikolata dolgunun doldurulmasını seyretmek ve hoşgeldin çikolatalarımızı mideye indirmek düştü. Ama şu meyve var ya... Hani vişneye benzeyen... Değil! Tahmin bile edemedik hiçbirimiz. Tropik bir meyve olan amarula kendileri. Üstlerindeki saplar, vişne efekti vermesi için sonradan eklenmiş. Biraz da vişne reçeline bulanmışlar parlaklık için... Sonuç mu? Badem ezmesi tadında vişne şekerlemesi desem... Muhteşem! Daha önce likörünü tattığım amarulanın kendisiyle tanıştığıma pek bir sevindim. Çikolatayla da öyle uyumlu ki...

Şefin iki dakika içinde yapıverdiği bu pasta süslemelerinin yapılışını tarif edemeyeceğim sanırım. Takip bile edemedim çünkü! Mermer tezgaha önce beyaz çikolata sıvadı, ardından tırmık gibi bir aletle çizdi, üzerine de bitter çikolata sıvadı. İçerinin ısısı sürekli 17-18 derecede sabit olduğu için (çikolata yapımında bu ısı şartmış) çikolata katmanı hemen dondu. Ardından büyük bir spatulayı eline alan şef, donmuş çikolatayı kazıyarak aşağıdaki süslemeleri yaptı.

Sen ne yaptın diyeceksiniz:)
En üstte gördüğünüz çilek güzellerine çikolata giydirerek başladık. Çilek ve muz fondünün ardından ip koptu tahmin edilebileceği üzere! Ardından çikolata çeşmesinden çikolata alarak kalp şeklindeki fondan kalıplarını kapladık bir güzel...

Kalıplardaki çikolata donduktan sonra bir süre de buzdolabında bekliyor ve sonrasında içine sıvı çikolata dolduruluyor. Böylece bildiğiniz fondan çıkıyor ortaya. Kolaymış değil mi? Öyle görünüyor uzaktan:) Az önce çikolata çeşmesi demiştim. Evet, altında da çikolatanın kıvamını sabit tutmak için sürekli karıştıran bir kazan var. İşte şöyle bir şey:

Buradan gidip çikolata alıyor ve kullanıyorlar. Bize de içine düşecekmiş gibi hayran hayran seyretmek kalıyor bu güzelliği! Her eve lazım:))

CKLT'de üretilen çikolatalar, Cikolatasepeti.com sitesinde satılıyor. Güral Sapanca Oteli'nin çikolataları da buradan gidiyor, çünkü şirketler ortak. Yukarıda görülenler, Beyoğlu çikolataları. İsim hakkından dolayı Taksim çikolatası adını vermişler. Özel sipariş ve hediye olarak şahane şeyler üretiyorlar. Neli sevdiğinizi ya da nasıl bir çikolata hayal ettiğinizi söylüyorsunuz, aynısını yapıyorlar. Fesleğenli çikolata siparişi gelmişti tam biz oradayken! Sonra kurutulmuş kivili, muzlu, ananaslı ve daha neli...

Ben kendi çikolatamı yapmaya kahve çekirdekleriyle başladım (şaşırtıcı değil:) Dayanamayıp portakal şekerlemesi ve badem de ekledim sonra. Ve önümde duran renk renk şekerler ve süslemeler de olunca... Ortaya şöyle bir şey çıktı:

CKLT'de sadece gerçek çikolata yapılıyor. Konfiseri ve kokolin türü ürünler yok. Hammaddelerin hepsi son derece kaliteli. Gerçek çikolataseverlerin bir ısırıkta kalitesini anlayabileceği güzellikler hepsi. "Beni burada bırakın!!!" dedim durdum...

Ambalaj fikirleri de çok güzel. Özel konseptlere göre ilginç oyuncakları, Monopoly ve Scrabble gibi oyunları ya da futbol takım renklerini kullanabiliyorlar. Bebek şekerleri ve düğün çikolataları da yapıyorlarmış. Ben bu arabaya bayıldım!

Sonra da bunları gördüm...
Çok ama çok şeker değiller mi???

Gezinin benim için en az çikolatalar kadar keyifli bir bölümü daha vardı. O da bu cennette tekrar konuk olmaktı. "Beni burada bırakın!" dedim sürekli. Dönüş yolunda pencereden yağan yağmuru seyrederken de içimden bunu tekrarladım durdum..

Bir İstanbul Masalı

2011-06-10T20:07:00.002+03:00

Bütün bir İstanbul tarihi var orada, bütün bir geçmiş güzellikler toplamı... Geçmiş ama gitmemiş güzellikler, kimisi koridorlarında, kimisi odalarında saklı... Kimisi de bir gümüş tabakta sunulan lokumların tadında gizli, dumanı üstünde bir kahvenin yanında ikram edilen... Hani saat öğle sonrası 5'i vurduğunda, birbirinden şık hanımların ve beylerin toplanarak sohbet ettiği, pastalarından zarif lokmalar alarak bir yandan porselen fincanlardaki çaylarını veya kahvelerini yudumladığı o salonda... Bütün bir İstanbul, işte orada gizli...

Pera Palace'tan bahsediyorum. Açılışından bugüne kadar iki kez ziyaret edebildiğim (basın toplantıları dolayısıyla) bu muhteşem otel, yeniden açılacağı haberini duyduğum andan beri beni heyecanlandırdı. Orada yapılacak bir basın toplantısını dört gözle bekler oldum diyebilirim. Nasıl beklemeyeyim ki? İstanbul kokuyor Pera Palace... Benim asıl sevdiğim, benim asıl aşık olarak tası tarağı toplayıp bu kente gelmeme neden olan eski İstanbul... Onu bulduğum her yerde ona sarılıp öpmek, koklamak istiyorum...

Sonra bıraksınlar beni oturayım o berjerde...
Yanıma usulca kahve fincanımı bırakıversin şık garsonlardan biri. El yapımı çikolatalardan da olsun yanında. Sonra kitabımla arama kimse girmesin, belki sadece gramafondan usul usul yükselen bir şarkı... Belki bir chanson, Piaf'tan... Satırlar arasında uçarken gözlerim, hayallere dalıvereyim en eflatunundan...

120 yıllık o muhteşem binanın nasıl bir emek harcanarak orjinal taş dokusunun ortaya çıkartıldığını içim ürpererek dinlemiştim ilk ziyaretimde. Sonrasında Leziz'e yazarken bir kez daha ürpermeme neden olan, Christofle gümüş servis takımlarının öyküsüydü: 5.000 parçalık Christofle gümüşler, geçmişte personel mutfağı olarak kullanılan bir odadaki dolabın arkasında, tesadüfen keşfedilen bir kapı açılınca bulunmuş. İşte böyle inanılmaz öyküler, dolap arkalarında kapılar gizli bir otel Pera Palace...

Geçmişin şefkatli eli her köşesine dokunmuş otelin, özenle. Ne mutlu ki, elini çekmemiş, küsmemiş değer bilmeyenlere... Atatürk'ün hatırasını da korumuş, Agatha Christie'nin sırlarını da bunca yıl. O şık hanımlar, beyler belki şapkalarını alıp çoktan gittiler...

...ama hâlâ birileri var biliyor musunuz? Tükeniyor olsalar da, varlar! Hâlâ ilerlemiş yaşına rağmen ütülü takımlarını giyip, kırışmış dudaklarına kırmızı rujunu sürüp, beyaza çalan sarı saçlarına şapkasını takıp sokağa çıkan hanımlar var İstanbul'da. Ben onları nasıl seviyorum bilseniz... Onlar var oldukça eski İstanbul hep burada, bizimleymiş gibi hissediyorum. Ve öyle bir ihtiyar olmak istiyorum ömrüm varsa eğer...

Bir gün çay saatinde gidin Kubbeli Salon'a. Bir çay söyleyin kendinize, yanına da beğenin günün pastalarından birini. Hangisini seçerseniz seçin, tadı damağınızda kalacak. Ama asıl lezzeti ruhunuza bırakacak bu yaşlı otel. Her köşesine, her ayrıntısına hayranlıkla bakacak, duvarlarına dokunmaktan kendinizi alamayacaksınız. Ben öyle yaptım...

Eskiden her şeye nasıl da özeniyormuş insanlar... Bütün o saflık, bütün o yaşama sevinci, bir banyo tasına, bir sabuna, bir peştamala gösterilmiş özende gizli değil mi? Pamuklara sarıldığını hissettirmez mi insana bu güzellikler, siz söyleyin...

İstanbul bitmesin...
İstanbul'un masalları hiç bitmesin...

İncir Reçeli

2011-05-22T22:58:00.005+03:00

Bir Egeli olarak bu harika reçeli ilk yapışım olması aslında ilginç. Ama annemin hiç yapmadığı bir reçel bu. Dolayısıyla benim anne evinde görmediğim, sonrasında tadıp çok sevdiğim lezzetlerden biri. Nasıl yapıldığına dair en ufak bir fikrim olmasa da, Kurtuluş'ta yaşamaya başladığım zamandan beri her ilkbaharda çiçek satan çingenelerin çuvallar dolusu ham inciri getirip bir yandan soyduğunu, bir yandan da poşetleyip sattığını görüyordum.

Geçenlerde yemekbiz grubumuzdan sevgili Tülay, bizzat satan kişiden aldığını söylediği bu tarifi paylaşınca çok sevindim. Hemen kaydettim ve alınacaklar listesine "ham incir" maddesini ekledim. Dün sabah organik pazardan dönerken de sokağın başındaki çiçekçi teyzenin önünde incir çuvalı gördüm. Adet olarak sattığını söyledi ve 100 adetten bahsetti. Yok dedim, yarısı yeter. Tülay da 50 adet incir olarak vermişti tarifi zaten. Teyze ne kadar mırın kırın etse de ilk deneyişim dedim ve poşetlediği incirleri pazar arabasına attım. Öğleden sonra sinema, akşam yemeği, mahalle kahvecimiz Nero'da akşam kahvesi derken incirler gece yarısına dek beni bekledi. Gecenin bir vaktinde de girdim mutfağa ve bu gece pişmeli, Pazar kahvaltısında yenmeli diyerek reçeli kaynattım.

Sonuç mu? Görüyorsunuz.

Yeşilin en güzel tonu, sızma zeytinyağı yeşili. Tadı, kıvamı tam sevdiğim gibi oldu. Önce ekmekle, sonra kaymakla, sonra kiliçe çöreği ile tadına baktım. Ama bir şey söyleyeyim mi? Bu reçel katık istemiyor. Onu o saf haliyle çatala geçirip, belki suyuna da bandırıp yemek gerek.

Suyu demişken, ben tariftekinin yarısı kadar su ve şeker kullandım. Önce yanlışlıkla (yarım ölçü yapıyorum diye düşünerek) hazırladım şerbeti, sonra baktım gayet yeterli, ekleme yapmadım. Size de bu haliyle yazıyorum, çünkü bundan daha fazla şeker ve suya ihtiyacı yok diye düşünüyorum. Bu arada, tarif hiç zor ve detaylı değil. Ben öyle olduğunu düşündüğüm için daha önce denememiştim açıkçası. Son derece basit. Tek yapmanız gereken ham incir bulmak, eğer bulabiliyorsanız şimdi tam zamanı, hiç vakit kaybetmeden deneyim derim. (Oya ablamın annesi Selma Hanım not verecekmiş tarife, o yüzden heyecanlıyım. Eğer püf noktaları varsa seve seve öğrenmek isterim kendilerinden:)

Malzemeler

50 adet ham (yeşil) incir
500 ml toz şeker
500 ml su
3 adet karanfil

Yapılışı

Suyu ve toz şekeri bir tencereye alıp ocağa koyun. Şekerin erimesi için karıştırıp kaynamaya bırakın. Kaynadıktan sonra 5 dakika kadar kısık ateşte tutun, sonra ocağı kapatın. Şerbet hazır.
Bu arada incirleri başka bir tencereye alın. Üzerini geçecek kadar su ekleyip kaynamasını bekleyin. Kaynadıktan sonra 10 dakika yeterli geldi bana (bir çatalla kontrol ediyorsunuz, fazla yumuşamamaları gerekiyor).
İncirleri delikli kepçeyle süzerek çıkartın, soğuk su dolu bir kaba aktarın. Birkaç dakika bekletin. Daha sonra elinizle hafifçe sıkarak fazla suyunu süzdürün ve hazırladığınız şerbetin içine aktarın. (İncirler sünger gibi oluyor, epeyce su çekiyor, sıkarken patlatmamaya dikkat edin.)
Şerbetin içinde de bir 10 dakika kadar kaynatın. Karanfilleri de atın. Ben klasik damla testini uyguladım. (Reçelin suyundan bir damlayı porselen bir tabağa damlatın. Tabağı eğdiğinizde akıp gitmiyorsa kıvamı tamdır.) Soğuduktan sonra kavanozlara aktarabilirsiniz. Bu ölçüden 1,5 orta boy kavanoz çıktı.

Afiyetle, keyifle yemek ve ikram etmek kalıyor geriye.

Bal Kabaklı Muffin

2011-05-14T13:56:00.001+03:00

Yine günlerce yazmaya "çalıştıktan" sonra nihayet yazıyorum. Aslında bu tarifi çok beklettim, belki bu mevsim için anlamı da kalmadı ama yine de şans vermek istedim. Çünkü ben geçtiğimiz haftaya kadar organik pazarda bal kabağı satıldığını gördüm. Sonbahar ve kış başlangıcında en güzel zamanını yaşayan bal kabağı, kışın sonuna dek pazarlarda bulunabiliyor. Zaten henüz kış bitmiş sayılmaz değil mi? Mayıs ayının adeta Mart gibi geçmesi, yaşadığımız dünyanın ve mevsimlerin ne kadar değiştiğini bir kez daha kanıtlıyor bize.

Benim ilk kez annemin cevizli kabak tatlısı ile tanıştığım bu sebze (yoksa meyve mi?) son yıllarda mutfağıma çok girer oldu. Öyle ki, sevgilim isyan bayrağını çekti sonunda. Ne çok sebzeli çorba yaptığımı ve pek çoğunun içine bal kabağı koyduğumu fark ettim o söyleyince. Son olarak tatlı bir şeyler yapıp bu sebzeye veda edeyim dedim ve ortaya bu muffinler çıktı.

Son derece güzel ve faydalı malzemeler içeriyor ancak dikkat, bir tanesi 218 kalori. Yani ikinciye el uzatmamanızı tavsiye ederim. Zaten öyle yoğun bir kıvamı var ki bir tanesi yetiyor güzel demlenmiş çayın yanında. Nemli bir dokusu olduğunu ve pişerken çıkan muhteşem kokunun mest ettiğini de ekleyeyim:)

Malzemeler

130 gr tereyağı, oda sıcaklığında
1/3 su bardağı keçiboynuzu pekmezi
1 su bardağı esmer şeker
1 adet yumurta
1 su bardağı buharda pişirilip ezilmiş bal kabağı
1 su bardağı un
1 tatlı kaşığı tarçın
1/2 su bardağı kuru üzüm (sıcak suda 10 dk bekletip kurulayın)
1 tatlı kaşığı kabartma tozu
Bir tutam muskat
Bir tutam tuz

Yapılışı

Tereyağını bir kâseye alıp mikserle çırpın. Şekeri ve pekmezi ekleyip çırpmaya devam edin.
Yumurta ve bal kabağını karışıma ekleyin, kısa bir süre daha çırpın.
Un, tuz, tarçın, muskat ve kabartma tozu karışımını ilave edin. Bu aşamada mikser kullanmayın. Kaşık kullanarak hepsi karışıp kuru malzemeler gözden kaybolana kadar karıştırın.
En son kuru üzümleri ekleyip tekrar karıştırın. Hamuru muffin kaplarına paylaştırın.
Önceden 180 dereceye ayarlanıp ısınmış fırında, üzerleri kızarana kadar pişirin.

İnce Hamurlu Pizza

2011-04-22T00:26:00.005+03:00

Çevremizde her şey bizi umutsuzluğa sürüklese de, bahar bir türlü gelmese, güneş bir an yüzünü gösterip hemen ardından yerini yağmura terk etse de, uzun zamandır tatil yapmamış bünyeler henüz tatile çok vakit varken artık iyice yorulmuş, bıkmış hissetse de...

... mutfağa girmek iyi gelir. Herkese iyi gelir, hem de herkese, bundan o kadar eminim ki! Kokular, dokular, tatlar, renkler, lezzetler... Bir cümbüş! Nasıl iyi gelmesin ki? Bir hamuru ellerinizin arasında yumuşacık şekillendirmek, giderek nasıl ipeksi bir kıvam aldığını gözlerinizle görmek, sonra onu süsleyip sabırsızlıkla bekleyen fırına vermek, üzerinin yavaş yavaş kızarmasına, kabarmasına şahit olmak, çıkan kokuları içinize çekerken acıktığınızı duymak ve üzeri cızırdayan sıcacık bir pizza tepsisini fırın eldivenlerinizle tutup tezgaha bırakıverdiğiniz o anın mutluluğunu yaşamak...
... iyi gelir! Hatta size bir sır vereyim mi? Yemek yapmaya tutkun olanlar için bu andan sonra en önemli diğer an, onu tatmak değildir. Tadanların yüzündeki ifadeyi, gözlerine ve yanaklarına dağılmış gülümsemeyi görmek, yorumlarını duymak, hatta kimi zaman isteyen olursa tarifini hemen oracıkta anlatmaktır.

City Cooks'da geçirdiğimiz harika günde öğrendiğimiz diğer lezzet olan ince pizza hamuru tarifini de paylaşacağımı söylemiştim. Sözümü daha fazla arayı açmadan tutmamı sağlayan sevgili Nilgün'ün sıcacık e-postası oldu. Teşekkür ederim sevgili Nilgün! Ve tabi daha sık yazmamı bekleyen tüm okur dostlar... Ah günler giderek kısalacağına uzasa biraz... Zaman bu denli hızlı akmasa, suya yazı yazar gibi geçmese saatler... Tamam tamam, şikayet etmeyeceğim. Hemen tarife geçiyorum.

Bu pizza hamurunun benim genelde yaptığım (ve hatta belki pek çoğunuzun yaptığı) tariften çok farkı yok aslında. Ama önemli bir fark var. O kadar önemli ki, çıtırlığının bütün sırrını ele veriyor. O sır, bu hamurun içinde irmik olması. Evet, irmik. Bir ikincisi ise, hamuru olabildiğince ince açmanız gerekiyor. Merdane ile, ya da ellerinizle. Böylece resimdeki incelikte bir pizzanız oluyor. Bir de mayalanma süresi önemli. Açıkçası ben pizza hamurlarımı çok uzun mayalandırmazdım ama hata ediyormuşum meğer. Hamur bekledikçe güzelleşiyor. En güzeli de, önceden yapılıp buzdolabında 3-4 güne kadar saklanabilecek olması.

Malzemeler (6-8 adet pizza için) :

500 gr un
100 gr irmik
1 çorba kaşığı toz şeker
1 tatlı kaşığı tuz
1 paket instant maya
4-5 çorba kaşığı zeytinyağı
350 ml ılık su

Sosu için

3-4 adet rendelenmiş iri domates
1 tatlı kaşığı şeker
1 çay kaşığı tuz
2 çorba kaşığı kekik
2 diş ezilmiş sarımsak

Üzeri için

500 gr rendelenmiş mozarella peyniri
Dilediğiniz üst malzeme (benim kullandıklarım; mantar, mısır, dilimlenmiş siyah zeytin)

Yapılışı

Hamur malzemelerini bir kapta 7-8 dakika kadar iyice yoğurun. Elastik ve yumuşak bir hamur elde etmelisiniz. Ölçüler tam geliyor ama eğer gerekirse çok az un ya da su eklemesi de yapabilirsiniz.
Hamuru bir kaba alıp streç filmle kaplayın. Oda sıcaklığında 2 saat mayalandırın. Mayalanma süresi sonunda hamuru hafifçe yoğurup havasını alın. Bu aşamada fazlasını (ya da hepsini) streçle sarıp buzdolabında 3-4 güne kadar saklayabilirsiniz. (Kullanacağınız zaman oda sıcaklığına gelmesini bekleyin.)
Hamurdan yaklaşık 100-120 gramlık hamur parçaları koparın. Bu miktar tek kişilik pizza için yeterli olacak. Hamuru merdane yardımıyla düzgün bir yuvarlak şeklinde açın. 25-30 cm kadar açabilirseniz iyi olur.
Açtığınız hamurları yağlı kağıt serilmiş fırın tepsilerine yerleştirin. Sosu karıştırarak hazırlayın (dilerseniz hafifçe pişirip ılındıktan sonra da kullanabilirsiniz.) Sosu kaşıkla hamurların üzerine yayarak sürün. Fazla sos sürmemeye çalışın, hamur ince olduğu için yumuşamasına neden olabilir.
Üstüne istediğiniz malzemeyi koyun. Peyniri serpiştirin. Önceden 250 dereceye ayarlanmış fırında 10-12 dakika pişirin.

Tattığımda, "vay be" dedim ve bunu benim yaptığıma inanamadım :) Nedeni, ev yapımı pizza gibi olmamasıydı. Kesinlikle pizzacılarda keyifle yediğim incecik hamurlu çıtır pizzalardan bir farkı yoktu. Dolayısıyla... Sürekli farklı şeyler denemeye bayılan benim gibi birini bile ikna etti. Pizzada son nokta budur diyorum ve annemin klasik pizzasını bile ikinci sıraya yerleştiriyorum :)

City Cooks'un duvarından bir detay...

Sahi, enginar mevsimi geldi, bol bol yiyor musunuz? Enginarlı bir pizza hayal ediyorum ben şimdi örneğin!

Çikolatalı Sufle

2011-04-07T23:03:00.009+03:00

Birkaç gündür "bu akşam bloga kesin yazacağım" diyerek geliyorum eve. Sonra yarın için bir şeyler pişireyim, iki satır kitap okuyayım, şu diziyi izleyeyim derken bir bakıyorum vakit gece yarısı oluvermiş... İtiraf etmek gerekirse biraz da hâlâ iş yerinden denemek için girdiğimde "mahkeme kararıyla engellenmiştir" yazısıyla karşılaşmak sıkıyor canımı. Birçok blog yazarı ve takipçisinde aynı sıkıntının olduğunu biliyorum. Yine de bunun beni yazmaktan alıkoymaması için çabalıyorum.

Bunları düşünürken bugün katıldığım çok güzel bir etkinlik beni yeniden yazmaya teşvik etti. Yeniden kolları sıvayıp mutfağa girmek bana öyle iyi geldi ki, hemen eve döner dönmez, sufle hakkında öğrendiğim bilgiler tazeyken yazayım dedim. Böylece ben de iyice ezberleyip otomatiğe bağlayana kadar bu yazıya göz atarak misafirlerime sufle sürprizi yapabileceğim:)

Etiler Alkent'teki City Cooks Mutfak Okulu'nun düzenlediği etkinliğin haberini alır almaz heyecanlanmıştım. Hem ustasından pizza ve sufle yapımını öğrenmek, hem de yeniden profesyonel mutfakta önlük takıp aşçı kepi giymek! Heyecanlanmaz mı insan? City Cooks çok şık bir mutfak, daha çok amatör mutfak tutkunlarına yönelik hizmet veriyormuş. Çeşitli konularda özel kurslar düzenliyorlar ve etkinliklere ev sahipliği yapıyorlar. Özlem hanımın ve diğer şeflerin konukseverliği ile gerçekten çok keyifli saatler geçirdik. Özlem hanımın geliştirdiği tarifler gerçekten mükemmele yakın sonuç veriyor. Öncelikle sufleyi yazacağım, ardından pizza tarifini de paylaşacağım sizlerle.

Bu şık mutfakta her şey bizim için önceden hazırlanmıştı; malzemeler ölçülmüş, tek kullanımlık kaplara konmuş, hatta kullanacağımız pizza hamurları bile önceden mayalandırılmıştı. Ama geri kalan her şeyi biz yaptık:) Çırptığım sufle hamuru şef tarafından beğenilince doğrusu yıldızlı pekiyi almış çocuk gibi sevindim:)

Sufle hakkında benim de hep duyduğum bir şey vardı: "Söndürmeden servis yapmak zor, yapımı hiç kolay değil." Külliyen yalan. Şayet mutfakla yeni tanıştıysanız garanti veremem ama biraz kek pasta yapmışlığınız varsa sizin de kolaylıkla yapabileceğinize eminim. Merak ettiğinizi biliyorum ve daha fazla lafı uzatmadan tarife geçiyorum. Not alın ve mutfağınızdaki bir çekmeceye koyun. Misafirlerinize sürpriz yapmayı seviyorsanız çok işinize yarayacak!

Malzemeler (2-3 kişilik)*:

50 gr bitter çikolata
30 ml süt
50 gr tereyağı
30 gr un
10 gr kakao
3 adet yumurta akı
1/2 çay bardağı toz şeker

Üzeri için :

Pudra şekeri
Çırpılmış krema

(*) Tarif 2 kişilik aslında, ama ufak sufle kaplarında yaparsanız 3 kişiye de rahat rahat yeter.

Yapılışı

Sufle kaplarını tereyağının bir kısmı ile iyice yağlayın. Buzdolabına koyarak 15 dk bekletin. Kapları çıkarıp bir kez daha yağlayın ve toz şekere bulayın. (Farklı tatlar isterseniz kahve, tarçın, fındık-badem unları da kullanabilirsiniz. Bu işlem suflenin yapışmadan kabarmasını sağlıyor.) Daha sonra kapları kullanacağınız ana dek buzdolabında bekletin.
Tereyağını eritin. Unu ve kakaoyu ekleyip 1 dakika kadar kavurun, sütü ilave ederek hızlıca çırpın ve fazla bekletmeden ocaktan alın. Muhallebi kıvamına gelmiş olmalı. İçine küçük kırılmış çikolataları ekleyip sıcaklığı ile eriyinceye kadar karıştırın. Hazırladığınız hamuru bu aşamada buzdolabında 1 hafta kadar saklayabilirsiniz. Servis edeceğiniz zaman diğer adımları uygulamanız yeterli. (Harika haber, değil mi?)
Yumurta aklarını şekerle birlikte mikserin yüksek devrinde iyice köpük kıvamını alana dek çırpın.
Hazırladığınız köpüğü çikolatalı karışıma ekleyin. İyice yedirene kadar hep aynı yöne doğru karıştırın ama çok fazla çırpmayın ki sönmesin. Daha sonra sufle kaplarını üstten 1 parmak boşluk bırakarak hamurla doldurun.
Önceden 200 derece ısıtılmış fırına vererek 15 dk pişirin. Fırından alınca üzerine pudra şekeri serpip krema ilavesiyle hemen servis yapın.

Çikolatalı Sufle

Ve mutlu son :)

Mardin'in Renkleri

2011-03-06T23:23:00.004+02:00

Doğunun masal şehri Mardin'deydim birkaç gün önce. Zaman nasıl hızlı akıyor... Oysa Mardin'de öyle değil! Zaman bir yerlerde durmuş kalmış orada... Bugüne dek tam 23 medeniyet kurulmuş bu bölgede. Kimbilir kimler gelmiş kimler geçmiş!

1614 yıllık Mor Gabriel Manastırı

1614 yıllık Mor Gabriel Manastırı...

Gün ışığının akşam saatlerinde taş duvarlarına dokunmasıyla bambaşka bir ruha bürünüyor manastır. Hz. İsa geldiğinde onu karşılayabilsin diye sandalyede otururken gömülen azizler yatıyor burada.

Mardinli bir teyze, tam 36 yıl önce kumaş üzerine boyayla işlemiş bu tasviri. Daha nicesi vardı duvarlarda, büyülenmiş gibi kalakaldık... Belki de hayatta değildir artık o teyze. Kumaşlar da yıpranmış ama korunuyor hâlâ.


Manastırın kibrit çöplerinden yapılmış maketi

Nasıl bir sabırdır bu?

Tıpkı Müslümanlar gibi, Mardin'de yaşayan Doğu Süryanileri de oruç tutuyor. Tam 40 gün sürüyor oruçları. Mideyi terbiye etme amacıyla, hiçbir hayvansal gıda tüketmiyorlar oruç süresince. Ardından 5 günlük bir Paskalya Bayramı geliyor. Nisan ayına denk gelen bu dönemde, dünyanın her yerinden ziyaretçi akınına uğruyormuş Mardin.

Dünyadaki 4 milyon Süryani'nin 20 bini Türkiye'de yaşıyor. 15 bini İstanbul'da, kalanı ise bu bölgede. Hem manastır hem de evler doğuya bakacak şekilde inşa edilmiş çünkü Hz. İsa'nın doğudan geleceğine inanıyorlar. Orijinal yapısı korunan manastırda şarap küpleri var, Süryani erkekleri evde içtikleri şarapları kendileri yapıyor. Yöreye özgü, mahlepli özel bir şarap Süryani şarabı. Likör de yapıyorlar ayrıca.

Manastırda rahip ve rahibeler yaşıyor, bir de metropolit. Kırmızı kaftana benzeyen özel kıyafetini giymiş olan metropolit, biz fotoğraf çekerken karşımıza çıktı. Rehberimiz her seferinde farklı tepki verebildiğini söylediği için hazırlıklıydık. Yanımızdan yürüyüp geçti. Bazen ilgilenip sohbet ettiği de oluyormuş manastırı gezenlerle...

Tam 12 bin aziz yatıyormuş burada...

Bu taş mezarların içinde, üst üste gömülü haldeler... Ürpertici. Ama yeni defin yapılmayalı yüz yıl olmuş. Bu yerdeki küçük tümsekten görünen toprak, azizlerden birinin mezarına ait. Süryanilerin inancına göre bu toprağın bulunduğu ev, büyüye karşı korunuyormuş. Bu yüzden isteyenin buradan toprak alması serbest...

Manastır son derece temiz ve bakımlı. Dileyen hiçbir ücret vermeden konaklayabiliyor burada. Buırası bir inziva yeri elbette, yani halkın ibadetine açık değil. Bu nedenle, Şam'da eğitim gören din görevlileri de burayı yurt olarak kullanıyormuş. AB'nin desteğiyle oluyormuş bütün bunlar. Yoksa başka bir gelir kaynakları yok.

Öğle yemeği yediğimiz Kasr-ı Nehroz, Mardin'in tipik özelliklerini taşıyan bir taş yapıydı. Ve Mardin'deki bütün yapılar gibi büyüleyici güzellikteydi...

Tereyağlı yayla çorbasıyla birlikte gelen susamlı çörek otlu bu ekmek o kadar lezzetliydi ki, başka bir şey olmasa bile yeterdi diyebilirim. Ama ardından gelen, içinde yüksek ihtimalle koyun veya keçi sütünden yapılmış çökeleğin olduğu gül böreğini tadınca fikrimi değiştirdim. Finaldeki sakızlı sütlacın ardından (o da aynı sütle yapılmıştı) hangisinin daha şahane olduğuna karar veremedim. Yolunuz düşerse Mardin'e, bütün iştahınızı Cercis'e saklayıp da bu lokantayı ıskalamayın sakın. (Burası aynı zamanda otel olarak da hizmet veriyormuş.)

Mardin'in peksimeti, oteldeki kahvaltıda çıktı karşıma. Onu nereden hatırlıyordum? Tijen ablamın bana bir gelişinde getirdiği peksimetler bunlardandı! Kıtır kıtır, çayın peynirin yanında harika oluyorlar. Şehir merkezindeki fırından bir paket alıp getirdim tabi ki. Çaya banmalık, yanında peynir ısırmalık. Girit peksimedi gibi, domatesle soslayıp yemelik belki...


Kiliçe çöreği

Bir diğer güzellik de Kiliçe çöreği...
Mardin'e özgü, paskalyaya benzeyen yöresel bir çörek olan kiliçe, bol baharatlı ve tatlı bir çörek. Kahvaltılara da, çay saatlerine de çok yakışıyor. Süryani geleneklerinde, evlenen genç kız ve delikanlının, nikahlarının kıyılmasından sonra bölüşerek tattıkları bu çöreğin, evliliğe sevgi dolu paylaşım ve bereket getirdiğine inanılıyor. Tam da bu nedenle, Cercis Murat Konağı'nın İstanbul Şubesi, Sevgililer Günü armağanı olarak kiliçe göndermişti bize. Sevgilime önce bu geleneği anlatmıştım, sonra da çöreği paylaşmıştık... O zaman iç çekerek andığım Mardin'e, iki hafta sonrasında davet edileceğim aklıma bile gelmezdi!

Cercis, ünü dünyaya yayılmış, Mardin'e dışarıdan gelenlerin mutlaka uğradığı, Mardin mutfağı'nın tüm güzelliklerini bulabileceğiniz bir restoran. Başlangıçta ortaya servis edilen 10 çeşit mezenin hangi birini anlatayım bilemiyorum. Ama benim damağımda en çok iz bırakanlar; tahinli patlıcan ezmesi, kuru domates mezesi, baharatlı zeytin salatası ve muhammara oldu. Hele o zeytin salatası! Bakır kepçede sunulanla yetinemeyip onu tabakla istedik. Hatta varsa satın almak isteyenlerimiz de oldu ama maalesef ellerinde fazla yoktu.

İlk kez bakır tastan şarap içtim. Harika bir anı oldu benim için. Süryani şarabı değildi ama tası elime her alışımda gülümseyerek çok eski zamanlara gittim...

Tabbule farklı bir şekilde sunuldu; üzerine bolca fındık serpilmiş olarak... Benim için bunlar yeterli oldu ama mönüyü merak edenler için sonradan gelenleri de yazayım: İçli köfte, oruk, erikli yahni ve kaburga dolması.

Son olarak sumak şerbeti ile beraber gelen portakallı irmik helvası. Sumak şerbetinden çok, sunulduğu minik kadehlere bayıldım ben...

Ya bu likör takımına ne demeli?
Çok güzeller çok...
Mardin'e gidince ne kadar bakır ve gümüş varsa toplayıp gelmek istiyorsunuz, Midyat'taki telkari ustalarının dükkanlarına girince hele, kendinizi tutmanız imkansızla eşit... Benim gibi takıyla arası pek olmayan biri için bile son derece cezbediciydi o şıkır şıkır bembeyaz gümüşler...

Midyat'taki telkari ustaları, babalarından devraldıkları mesleği sürdürüyor. Son derece ilgili ve nazik davrandılar bize, girdiğimiz her dükkanda çay ikram edildi, zaten uygun olan fiyatların üzerine indirimler yapıldı. Pahalı olduğunu düşünüyorduk ama hiç öyle değildi. Bu incelik, bu ustalık aslında çok daha fazlasını hak ediyor.

O kadar güzel taşlardan, öyle güzel yüzükler ve kolyeler yapmışlar ki. Diziler sayesinde meşhur oldu belki bu taşlar, ama eski zaman kadınlarının taktıklarına benzeyen bu takıların "modası" olacağına inanmıyorum ben. Onlar her zaman bir babaannenin çekmecesinden çıkıp bir toruna düğün hediyesi olacak, evlilik teklifine evet diyen sevgilinin parmağına takılacaklar...

Şahmeran efsanesinin anlatılageldiği üç şehirden biri Mardin. Bu yüzden her yerde bu yılan başlı kadının tasvirleri var. Kumaş çantalar üzerinde, tepsilerde, hatta lavanta keselerinin üzerinde...

Menengiç'ten sadece kahve değil, sabun da yapılıyor Mardin'de. Bir aktarın söylediği ve ikram ettiği gibi, çıtır çıtır yeniyor da! Rengi de çok güzel... Tıpkı Mardin'in badem şekerleri gibi, mavi!

Yabani bir fıstığın yağından elde edilen bıttım sabunları, sade haliyle Mardin'deki neredeyse her dükkanda bulunabiliyor. Defnelisi, ballısı, lavantalısı, menengiçlisi de var. Ve daha hatırlayamadığım pek çok çeşidi... Saça ve cilde iyi geldiği söylenen bu sabunlar kiloyla satılıyor.

O kadar çok rengi var ki bu şehrin. Sadece 2 günlük bir geziyle ne kadarı görülebilirse o kadarını gördüm ben. Şöyle bir baktığınızda tepelerinden, sadece boz renkli taş yapılar görünüyor. Yeşilliğe alışkınsa gözleriniz, garipsiyorsunuz. Ama bir arabanın geçemeyeceği kadar dar sokaklarına girdiğinizde, karşınıza çıkan renkler o kadar fazla ki, şaşırıyorsunuz. Hele gün batımından sonra, inanılmaz bir görünüme bürünüyor şehir. Mardin'e bu yüzden gündüzü seyranlık, gecesi gerdanlık diyorlar...

Portakal Reçeli

2011-02-18T00:41:00.006+02:00

Sık sık yazabilmek isterdim biliyorsunuz. Çok özlüyorum blogumu, blog komşularımı ziyaret etmeyi (kimbilir onların hayatında neler olup bitiyor?), yeni lezzetler denemeyi. Ama bunlara artık pek fırsat bulamıyorum. Ayın birkaç günü rahatlıyorum biraz, dergi bitiminde yani. Sonra hemen koşturmaca tekrar başlıyor.

Bu reçeli epey zaman önce yapmıştım, sanırım kış başlangıcında. Sonra zaten elimdeki kavanozları hediye ettim (ben hediye etmek için reçel yapanlardanım:) ve bu tek kâseyi de afiyetle yedik kahvaltılarda. Bu benim en sevdiğim reçellerden biri. Portakalın kendisine de, çikolatayla olan uyumuna da, kek ve kurabiyelere verdiği aromaya da bayılırım. Meyveleri bütün yemeyi tercih etmeme rağmen portakal suyunun hep ayrıcalığı vardır.

Sakınılan göze daima çöp mü batar? En sevdiğiniz besin en büyük düşmanınız olabilir mi? Bu son soruyu bir besin intolerans testi soruyordu. Bilmem, hiç düşünmemiştim. Testi İngiltere'den getiren kuruluşun teklifini sadece merakımdan kabul ettim ve testi yaptırdım. Sonuçlar dün elime ulaştı. Bu reçelini gördüğünüz, benim az önce methiyeler düzdüğüm meyve maalesef düşmanlarım arasında çıktı. Sadece o değil, çok sevdiğim birkaç şey daha. Diyetisyenle görüşmedim henüz, o yüzden yeni beslenme planım hakkında hiçbir fikrim yok. Sadece bir tahmin... Önümdeki 3 ay, zorlu bir süreç bekliyor beni. Tesellim ise, bu durumun alerjiden farklı olduğunun ve hayat boyu bu besinlerden uzaklaşmam gerekmeyeceğinin söylenmiş olması. Evet, şimdilik tek bildiğim bu.

Neyse, gelelim tarifimize.
Bu reçeli yapmak birazcık uzun sürüyor ama inanın sonuca değiyor. Ben böyle birkaç gün süren mutfak çalışmalarından ayrı bir zevk alıyorum. Kendimi eski kadınlar gibi hissediyorum. Şimdi baktım da, mutfağımdan hiç reçel faaliyeti eksik olmamasına rağmen fazla tarif vermemişim. Bu üçüncü reçel tarifim.

Malzemeler

1 kilo portakal
1 kilo toz şeker
Yarım limon suyu

Yapılışı

İlk aşama olarak portakalları iyice yıkayın. Sonra soyup keskin bir bıçakla kabuklarını ince ince dilimleyin. Ne kadar ince yapabilirseniz o kadar iyi olacaktır.
Kabukları bir tencereye alın. Üzerine su ilave edin, kaynadıktan sonra 20 dk kısık ateşte haşlayın. Süzün.
Kabukları tekrar tencereye alıp üzerine soğuk su doldurun. Bu şekilde bir gece bekletin.
Bu arada portakalların içlerini de küçük küçük doğrayın. Toz şekeri kat kat olacak şekilde portakal içlerinin üzerine serpip bunu da aynı şekilde bir gece bekletin.
Ertesi gün kabukların suyunu süzün, şekerli portakalın olduğu diğer tencerenin üzerine ekleyin. Ocağa alın. Kaynamaya başladıktan sonra ateşi kısıp 20-30 dk kadar kaynatın.
Ocaktan almadan önce yarım limon suyunu ekleyip 1-2 dk daha kaynatın. Soğumaya bırakın. Daha sonra kavanozlara doldurup kaldırabilirsiniz. Bu tariften üç Nutella kavanozu çıkıyor yaklaşık. :)

Bu arada sayemde BKİ değeri normalin üzerine çıkmış olan sevgilim diyete başladı, ben de muhtemelen başka bir tür diyete başlayacağım haftaya. Kahveye nasıl yansır bu durum bilmiyorum, hayırlısı diyorum. (Eğer fotoğraf seviyorsanız sevgilimin bloguna göz atar mısınız? Epeydir var ama bu aralar çok heyecanlı, çünkü fotoğraf bloguna dönüştürdü:)

Son olarak bir duyurum var

Vera Eğitim Danışmanlık'tan Şenay Hanım bir mail gönderdi bana geçenlerde. Temsilciliğini yaptıkları İtalyan okullarından ICIF, İtalya'da İngilizce olarak gastronomi kursu düzenliyormuş. 3 aylık ve 6 aylık periyodlardan oluşan kursun sonunda restoranlarda staj yapıyor, uluslararası mutfaklarda deneyim kazanabiliyorsunuz. Mayıs ayında başlayacak bu kursla ilgilenirseniz bloglarından bilgi alabilir ya da vera@veraedu.com adresine mail atıp randevu isteyebilirsiniz...

Labneli Haydari

2011-01-30T19:33:00.003+02:00

Pınar Labne'den bir kutu geldi geçenlerde ofise. Bildiğiniz kampanya ile ilgili, hani şu labneyi ben icat ettim kampanyası... Ben işin reklam kısmını ilgili kişilere bırakarak hemen paketin içinden çıkan tariflerle ilgilendim :)
Labneyi yalnızca tatlılarda kullananlara oldukça şaşırtıcı gelebilecek tarifler vardı. Ve hepsi de deneme isteği uyandırıyordu. Birkaç deneme yaptım tabi hemen. İçlerinden en beğendiğim bu haydari oldu. Hatta ilk lokmadan sonuncusuna dek hımhım sesleriyle yedim desem hiç abartmış olmam. Aklınıza gelir miydi ıspanağı soteleyip labnelemek? Benim gelmezdi. Buyrun yapılmışı :

Malzemeler

1 kutu (200 gr) labne
Yarım demet (250 gr) ıspanak
1 diş ezilmiş sarımsak
2 çorba kaşığı zeytinyağı
2 çorba kaşığı dövülmüş ceviz
Tuz, pul biber

Yapılışı

Ispanağı yıkayıp temizleyin, doğrayın.
Yağın 1 kaşığını tavaya alarak ısıtın, ıspanakları ekleyip yüksek ateşte kısa süre soteleyin. Ilınmaya bırakın.
Ilınan ıspanağı bir kâseye alın. Labneyi üzerine ekleyin. Cevizleri ve sarımsağı ilave edin. Peyniri malzemeye yedirinceye kadar karıştırın.
Servis tabağına alın. Üzerine kalan zeytinyağını gezdirip pul biberle süsleyin. Ilık veya buzdolabında soğutarak servis yapın.

Ben buzdolabından çıkmış hiçbir yemeği sevmeyen biri olarak ılık hâline bayıldım. Ah tabi bir de ıspanaklar organikti. En güzel zamanı bir de şimdi. Tazecik alıyorum her hafta, temizleyip kaldırıyorum. Hafta içi iş çıkışı çabucak hazır oluyor ıspanaklı ne yapacaksam, ne istediyse canım. Bu da haydarisiydi. Tavsiye ederim, yapın. Ekmeğinizi bana bana yiyin. Mutlaka taze veya kızarmış ev ekmeği olmalı ama... Ya da Komşufırın'ın yayla ekmeği. (Beyaz ekmek sevenler daha bir bayılacaktır, ben bile bitiyorum o ekşi maya kokusuna...)

Bu hafta sonum upuzundu, tam 3 gün... Gerçi 2 günü iş gezisiydi ama... Ben "iş"ten saymıyorum ki! Huzur doldu içim Sapanca'da. Hele o yoğun mu yoğun iş günlerinin ardından, kelimenin tam anlamıyla ilaç gibi geldi.

Hayır odada kahvaltı yapmadım:) Ama çok hoşuma gitti kapıma asılmış bu not. Sevgilimle olsaydım kesin isterdim öyle bir keyif. Kimbilir, bunu da isteriz evrenden ve gönderir belki bir gün?

Yastık seçmem ben, uyurum her şekil. Ama bayıldım bu konfora.

Yağmurlu, gri, soğuk ve pusluydu hava ama göz alabildiğine yeşillikti dışarısı. Dev kaplumbağa ve geyik heykelleriyle süslü bahçe inanılmaz güzeldi.

Bol bol uyudum, uzman ellerin yaptığı aromaterapi masajıyla pamuk gibi oldum, bitki çayları içtim, bahçeden toplanmış gibi taze envai çeşit ot yedim.

Gideceğimiz günün sabahı, kahvaltı sonrası yağmurlu verandaya bakıp kahve içerken "beni burada bırakın!" dedim...

Herkes aynı şeyi söylüyordu ama kent bizi bekliyordu. Kent ve müptelası olduğumuz telaşlarımız. Şikâyetlerimiz olsa da, hayat hiç de tozpembe olmasa da, hiçbir şeyin dışarıdan göründüğü / zannedildiği gibi mükemmel olmadığını / olamayacağını bilsek de gerçek olan bir şey var ki, bu işi sadece bu işe âşık olan yapıyor, yapabiliyor. Bunu daha iyi anladım. Bir tek ben değilmişim "matbaa kokusuna âşık" olan!

Otelden ayrılmadan önce son olarak bir-iki mağazayı dolaştık. Çok sevdim bu fincanları. Evde bin tane kahve takımım olsa da yenisine gözüm kayar benim. Ama bakar mısınız renklere? Şeker gibiler.

Bir ara bütün yemek takımlarımı böyle renk renk yapmak gibi çılgınca fikirlerim vardı. Sadeliğin büyüsü baskın çıktı elbette sonunda. Kırık beyaz renkli sade takımımı ve eflatun çiçekli günlük tabaklarımı çok severek kullanıyorum ama böyle renk renk bir kahvaltı ya da çay seti toplamak yapılacaklar listemde... Hiç bitmeyen listelerimi de seviyorum ben!

Fındık Kurabiye

2011-01-21T00:38:00.002+02:00

Nihayet yazabiliyorum. Üstelik aylar sonra (aylar mı oldu gerçekten?!) yeni bir tarifim var. Tariften önce biraz sohbet edelim tabi... Hayat deli bir tempoyla geçiyor artık benim için. Haftalardır yazamadım yine, çünkü aynen aşağıdaki yazımda anlattıklarım tekrar etti. Her ay tekrar edeceği gibi. Zamanımı daha iyi planlayıp (ve daha iyi kullanıp) bir de insanlardan bir şeyler istemeyi öğrenebilirsem herhalde daha rahat geçireceğim bu dönemi. Başarabilirim bunu, değil mi? Birikmiş onca kitabım, izlemediğim filmlerim, denenecek tariflerim, biraz ilgi bekleyen sevgilim, son derece hor kullandığım bedenim ve tadını çıkaramadığım mutfağım / evim, bu tempo içinde kendine yer bulmalı. Sahi, bütün bunları bir arada başarabilen var mı?

Karanlık bir kış geçirmiyoruz, çok üşümüyoruz, ama yine de günler çok kısa ve içimi karartan bir hızda geçip gidiyor. Öğleden sonra bir kahve içeyim dediğim an havanın kararmış olduğunu görmek çok moral bozucu. Ama bir şey söyleyeyim mi? Mutluyum ben. Başka türlü olamadığım / olamayacağım kadar hem de! Her gün o kadar çok şey öğreniyorum, öyle güzel şeyler deniyorum ve her açıdan öyle güzel besleniyorum ki, şikayet edersem nankörlük olur. Hiç şikayetim yok, tek derdim denge! (Terazi olmak zor zanaat, bilen bilir)

Dergimi alıyor musunuz, yazılarımı okuyor musunuz?
Ses gelirse sizden çok mutlu olurum!

İçinden tarif denemek istediğim oldukça çok kitap birikti elimde, bir kısmı Leziz'den kalma, bazıları İnci'min hediyesi. Bazılarının daha kapağını bile açamadım. Ama geçtiğimiz ay (tamam kabul çok daha önce) denediğim bir kurabiye tarifini paylaşmak istiyorum şimdi. Fatoş Yağcı'nın Çaya Davet kitabından (Tijen ablamın hediyesiydi bana) çok hoş bir kurabiye tarifi. Aslında çok daha minik olmaları gerekiyordu kurabiyelerin ama sanırım sabredemedim. Siz denerseniz minik minik yapın, hani kafelerde kahve fincanının yanında getirdikleri gibi. Çünkü bu tam bir kahve kurabiyesi.

Malzemeler

2 su bardağı un (gerekirse ekleyin)
150 gr oda sıcaklığında margarin (ben tereyağı kullandım)
1 çay bardağı nişasta
1 su bardağı pudra şekeri
1 paket vanilya
1 çay bardağı çekilmiş fındık

Üzeri için

Yarım çay bardağı pudra şekeri
1 tatlı kaşığı kakao

Yapılışı

Oda sıcaklığındaki yağ ile pudra şekerini mikserle çırpın. Vanilyayı ekleyip biraz daha çırpın, pürüzsüz bir kıvama getirin.
Mikseri çıkartın. Un, fındık ve nişastayı ekleyip yoğurun.
Hamur toparlanınca ufak parçalar koparıp top şekli vererek yağlı kağıt serili tepsiye sıralayın.
Önceden ısıtılmış 170 derece fırında pembeleşene kadar pişirin.
Bir kâsede pudra şekeri ve kakaoyu karıştırın. Fırından aldığınız kurabiyeler ılınınca, karışımı üzerine eleyip servis yapın.

Birer lokmalık olursa atıştırmak daha keyifli olur eminim, ama böyle de hiç fena değildi. :)

Ağız tadı işte.

Kahve ve kurabiye.

Yolculuğun yeni durağı...

2011-01-01T23:34:00.002+02:00

Biten yılın son günlerine dek, her gün bir şeyler yazmak istedim inanın... Olmadı bir türlü. Hep yapılacak işler vardı. Dergide yetiştirilmesi gereken okumalar, yapılması gereken çeviriler, geç vakit geldiğim evde beni bekleyen bir düzine yapılacak iş, planlar, listeler, alışverişler, mutfak telaşları... Derken bir baktım Aralık sonuna gelmişiz. Bir yıl daha geçip gidivermiş...

Yılın son gününden bir gün önce, Ece'nin uzattığı kutudan bir fortune cookie aldım. İçinde, "her gün kendin için zaman ayır" yazıyordu. İşte bu dedim. En çok ihtiyacım olan şey bu belki de...

Bu yılın Noel paskalyası Ahmet abimden geldi. Hemen yan sokağımızdaki tarihi bir fırından almış, benim nedense varlığını hep unuttuğum bir fırından. Mis gibi sakız ve mahlep kokan bu kocaman çöreği dilimleyip tadına baktığımda mutlulukla gülümsedim. Yılda bir defaya mahsus olan bütün buluşmalar gibi özeldi.

Rabia ablamdan gelen bu melek ise çam ağacımızın tepesini süsledi. Evimizi aydınlattı gülümseyen yüzüyle. Biz onu çok sevdik. Diğer yılbaşı süsleriyle birlikte kaldırmaya hiç niyetimiz yok bu yüzden. Kütüphanede, kitaplarımın arasında yeri hazır...
Uzun süredir tarif vermediğimi biliyorum. Biriktiler ve yazılacaklar, merak etmeyin. Aradan çok zaman geçti, çok yaşanmışlık birikti... Yılın ilk gününde, blogumla daha fazla ilgilenmek kararlarımın arasındayken, daha fazla gecikmeden yazmak istedim. "Kendim" için ayırdığım saatler başladı çünkü. Dilerim her gün bunu yapabilirim, kendim için birazcık zaman ayırabilirim hayatın telaşı içinde.

2010 benim için çok özel bir yıldı, içimdeki düğümlerin çözülmeye başladığı, yolumun ışıklandığı, içimin ferahladığı yıl... Ama giderken, dergideki ilk günlerimde sadece birkaç kez karşılaşıp kısacık konuştuğum, hep gülen yüzüyle hatırlayacağım bir arkadaşımızı götürdü aramızdan. Yılın son gününde, günün akşam saatlerinde, bizim yılbaşı coşkusu içine girdiğimiz dakikalarda, Zeynep gitti. Dilerim gittiği yerde hiç acı yoktur ve şimdi gülümsüyordur bizlere bakarak. Hâlâ yolculuğun telaşlı durakları arasında koşuşturan bizlere...

Bize emanet bedenlerimiz, sadece ruhlarımızın kılıfı değil.

Hayata tutunduğumuz dikişler onlar...

Ne olur iyi bakın, iyi davranın kendinize. Sadece kendinize değil, bütün evrene... Başkaları için iyi şeyler dileyin ki, sizin için de iyi şeyler olsun. En büyük SIR budur demişti Üstad!

En çok ihtiyacınız olanların size geldiği yıl olsun bu yıl...

Ama lütfen onları çağırın.

Siz ne çağırırsanız, size o gelir.

"şimdi yeni şeyler söylemek lazım..."

2010-11-30T16:59:00.004+02:00

Müthiş bir ekibin üyesiydim ben. Sevgi dolu, paylaşımcı, sürekli üreten, öğreten ve öğrenen bir ekibin. Herkesin eşit olduğu, birbirini gerçek anlamda aileden biri gibi gördüğü, iş dışına taşınan dostlukların kurulduğu bir ekibin.
Heyecanım, işime olan sevgim hiç azalmadı, aksine her gün katlanarak çoğaldı.

Leziz'in veda sayısını hazırlayacağımızı öğrendiğim an ne hissettiysem, son sayıyı elime aldığım an, yani az önce de aynı şeyleri hissettim. Şu an sözcük bulmakta zorlanıyorum. O yüzden fazla yazmayacağım. Leziz'in son sayısı bayilerde. Onu evlerinize alın, olur mu? Üstelik özel bir sayı bu, Leziz'in en iyileri.

"Şimdi yeni şeyler söylemek lazım"... nihayetinde.

Ben, aynı medya grubu içinde yayınlanmakta olan Women's Health dergisinde devam ediyorum işime. Masamı taşıdım sadece, üstelik eski ekipten Irmakcığım bu dergide de benimle birlikte.

Hep söylerim ve yürekten inanırım, hepimiz için bir plan var.

Hayat sürprizlerle güzel zaten, öyle değil mi?

Bir nefes memleket...

2010-11-26T01:01:00.006+02:00

İple çekiyordum.
Bir fırsat olsa diyordum, gitsem... bir nefes alsam. Telaşsız günlere uyansam. Biraz geçip giden zamanı, bana getirdiklerini ve benden aldıklarını düşünsem... Hayatın yeni sürprizlerine hazırlansam... Hazır olup öyle gelsem şehr-i İstanbul'a. Şimdi değil, biraz uyuduktan sonra karşılaşsam hayatla...

Bekleniyordum da. Özlenmiştim. Kucaklaştık. Bütün özleyen ve özlenenlerle...

İrem kuş, minik sevecen yürek, daha bir hassas, daha bir sevgi dolu oluyor gitgide. Doyamadık birbirimize! Hem benimle, hem de kucağından hiç indirmediği Caillou bebeğiyle bol bol vakit geçirdi.

Anneannesinin sabah erkenden gidip fırından aldığı boyozları kahvaltıda nasıl iştahla yediği görülmeye değerdi. Miniğim, tadını nasıl da çıkarıyor Ege'de geçen çocukluğunun!

Karacotlu peynire ekmek banmak, zeytinyağına ekmek banmak demektir annemin kahvaltısında. Asla eksik olmaz sofradan. En çok özlediklerimden biridir, en has tulumdan bile daha aromalı olan bu peynir.

Bembeyaz, köy tereyağı.

Aynen bu renkte...

Ekmeğe sürer sürmez, ilk lokmayı ısırır ısırmaz eriyip kayboluveriyor. Sütten farkı yok bence... Pazardan alıyor annem onu. Evinde kendi elleriyle yapan köylü teyzelerden.

Annem usulü özel yumurta.

Teflon tavayı hafifçe yağlayıp tulum peyniri dilimlerini diziyorsunuz. Tavanın tabanını kaplayacak kadar peynir olmalı. Kızaracak peynirler ama erimeyecek. Sonra ters çeviriyorsunuz, arkaları da kızarırken üzerine yumurtalarınızı kırıyorsunuz. Canınız kaç tane isterse... Karıştırmayın fazla, biraz dağılsın yeter. Kırmızı biber, pul biber, ne severseniz ekleyin. Soğutmadan servis yapın, hatta ılımasına bile izin vermeyin ki peynirler sertleşmesin. Bunu yiyen sevgilim, elimden nice güzel omlet yemiş olan sevgilim aynen şöyle dedi: "Sen hiç bana böyle yumurta yapmıyorsun!"

Yarın organik pazardan yumurta alınca, buzdolabındaki Ayvalık tulumları tükenmeden yapacağıma söz veriyorum. Mesela bu hafta sonu.

Arife günü lokma dökmüş Nazike teyzem.

Getirdi bize de.

Peynirle, çayla... Veya pudra şekeriyle, balla... Her şekilde bayılırım.

Başka yerde şubeleri var mı bilmiyorum...

Ama bir yerde "Gönül Kahvesi" adlı bir kahveci görürseniz, tereddüt etmeden girin içeri. Bir acı kahvelerini için. Ya da esaslı bir latte söyleyin kendinize. Bayılacaksınız. Biraz Kahve Dünyası kokuyor evet, ama olsun. Rekabet kahvede olsun:)

Ege yolculuğunun bu kadarla kalmadığını tahmin ediyorsunuzdur.
Devamı sonraki yazıda...

Sevgili adaşım ve Özlemciğim bana bir mim paslamış. Şöyle ki:

Kitaplığınızın karşısına geçin. Gözlerinizi kapatın. Derin bir nefes alın. Elinizi kitapların üzerinde gezdirin ve birini seçin. Şimdi gözlerinizi açın. Bir kitap seçmiş durumdasınız. O kitabı satın aldığınız ya da hediye geldiği anı hatırlamaya çalışın. İlk kez okuduğunuzda neler düşünmüştünüz, hatırlayın. Şimdi sayfalarda şöyle hızlıca bir dolanın ki, kitabın kokusu burnunuza gelsin. Evet, ne güzel bir koku bu! 55. sayfayı bulun. Sayfayı tekrar okuyun. Sayfadan bir paragraf seçin ve mim konusu olarak bunu blogunuza yazın. Daha sonra siz de arkadaşlarınızdan üç tanesine cevaplaması için gönderin.
Mim Kuralları:
- Mimlenenler mimi cevaplamak zorundadırlar, mim bozulamaz.
- Mimin bozulması teklif dahi edilemez.
- Mim yalnızca 3 kişiye gönderilebilir.
- Karşılıklı mimlemeler yasaktır.
- Mim, her bir blog için sadece bir kez cevaplanabilir.
- Mim kurallarının ilk 6 maddesi değiştirilemez.

Eğlenceli değil mi :)

Kurallar beni feci korkuttu hemen cevaplıyorum:) Aslında ilgiyle okuduğum bir kitaptan bahsetmek için güzel bir bahane oldu, teşekkür ediyorum arkadaşlarıma. Elimi kitaplığımın en sevdiğim rafı olan "kadın kitapları" rafında gezdirdim. Ve Ayrıntı Yayınları'ndan çıkmış olan, Dörthe Binkert'in "Melankoli Kadındır" kitabı geldi elime. Kitap, melankolik ruh halinin kadınlık hallerinden biri olduğu ve bir psikolojik rahatsızlık olmadığı tezi üzerine kurulu. Kitabı aldığımda derin depresyon kuyularında olduğumu ve aslında ruh halimi onaylamak istediğimi itiraf etmeliyim. Şimdi o günler çok geride kalmışken, yine de yazarın kimi görüşlerine katılıyorum. Bu konulara kafanızı yoruyorsanız okumanızı tavsiye edebilirim. Gelelim 55. sayfaya...

Bizim Hristiyan geleneğimizde, masal ve efsanelerde bakireye atfedilen bu kötüyü ortadan kaldırma ve iyiyi yaratma gücüne ve yeteneğine sahip olma özelliği bakire Meryem'den gelir. Aslında o da daha yaşlı bakire tanrıçalardandır. Hristiyanlık bakire Meryem görüntüsü altında pek çok eski kökene uzanır ve onları kendi dünya anlayışına mal eder.

Ben de Nazife, Yasemin ve Peren'e paslıyorum, kolay gelsin diyorum :)

Biberli Muffin

2010-11-08T21:27:00.004+02:00

Hayat durmadan değişiyor... Hep aynı şeylerin olduğunu zannettiğimiz zamanlarda bile. Bir plan bizim için tıkır tıkır işliyor. Bazen beklentilerimiz ve hayallerimizle planın ilerleyişi örtüşüyor, o zaman bizden mutlusu olmuyor. Bazen de plan hiç düşünmediğimiz bir yöne, yepyeni bir yola sürüklüyor bizi. Sürpriz yapıyor ummadığımız bir anda! Kesin olan bir şey var ki, hayattaki acı tatlı bütün deneyimlerimiz bizi bugün olduğumuz kişi yapıyor. Ve yarın olacağımız kişiye doğru ilerletiyor...

Ben de böyle bir dönemdeyim şimdi. Bir şeylerin değişme döneminde.
Ve tüm değişme dönemlerinde olduğu gibi, yine bir yolculuk ihtiyacı duyuyorum... Ne güzel bir şans ki, önümüzde uzun bir tatil ve yolculuk var! Özlediklerimle kucaklaşmak, günde neredeyse 24 saat düşündüğüm şeylerden biraz uzaklaşmak, bir süre yemek yapmamak, uzun süredir kitaplığımda bekleyen kitaplarımdan birkaçını okumak, sakızlı kurabiye yanında çay içerken denizi izlemek, zeytinyağına ekmeğimi banmak, telaşsız sabahlara uyanmak istiyorum...

Tatil sonrasına kadar blogu güncelleme imkanım olmayacak muhtemelen. O yüzden bayramınızı şimdiden kutluyor, bu uzun tatili en verimli ve güzel şekilde geçirin diyorum. Paylaşacağım tarif Dr.Oetker takviminden (hangi yıla aitti hatırlamıyorum). Farklılık arayanların mutlaka denemesini tavsiye edebileceğim, yumuşacık ve leziz bir tuzlu muffin bu.

Malzemeler

1 paket sade kek unu
3 adet yumurta
Yarım su bardağı sıvıyağ
1,5 su bardağı süt
1,5 su bardağı rendelenmiş kaşar peyniri
1 su bardağı iri çekilmiş ceviz
4 diş ince doğranmış sarımsak
2 adet kırmızı kapya biber
Tuz (tarifte yoktu ben ekledim)

Yapılışı

Kek ununu, sıvıyağı, yumurtaları ve sütü derin bir çırpma kabının içine alın. Kaşıkla karıştırarak tüm malzemenin birbirine iyice karışmasını sağlayın (miksere gerek yok).
Biberleri ince ince kıyın. Çekilmiş ceviz ve kaşar peyniri ile birlikte hamura ekleyin, karıştırın. Akışkan bir hamur olmuyor.
Kağıt yerleştirilmiş muffin kalıplarına hamuru kaşıkla paylaştırın.
Önceden ısıtılmış 160 dereceye ayarlı turbo fırında (elektrikli mini fırın için 150 derece, midi fırın için 170 derece) yaklaşık yarım saat pişirin.

Sıcak ya da ılıkken, çay ve peynir yanında sunmanız servis önerisidir:) Kalanları dondurucuya kaldırabilir, mikrodalgada ısıtabilirsiniz. Oldukça doyurucu olduğunu da söyleyebilirim. Bu muffinleri yerken "cevizi tatlılardan çok tuzlularda seviyorum sanırım ben" dedim sevgilime. Hemfikir olduk:)

Bu arada zaten almış olanlarınız vardır, Leziz'in Kasım sayısı bayilerde. Çok emek verdiğimiz bir sayı oldu. Kapak kızlarımız ekmek hamuru ile yapılmış çörekler :) Ekmek hamuruyla daha neler yaptık inanamazsınız... İnci müthiş hayal gücü ve yaratıcılığını sonuna kadar kullandı yine. İronik bir şekilde, neredeyse vejetaryen bir sayı oldu diyebilirim! Buna biz de çok şaşırdık ama öyle oldu:) Sadece tariflerimizi değil, Akhisar gezi notlarını, kütüphane sayfamızdaki kitap önerilerini, İstanbul'un en güzel kahve duraklarını ve daha pek çok konuyu severek okuyacağınızı umut ediyorum...

Son olarak, sevgili Nezaket'in geçenlerde bana pasladığı mimi yanıtlamak istiyorum.

Blogumun en çok okunan yazıları, bir anlamda best of Sibel'in Kahvesi:) Bu sayede arşivde gezinti de yapmış oldum, teşekkür ederim Nezaketciğim. İşte benim listem... Belki siz de bir tur atarsınız eski tarifler arasında:

Zeytin Kokulu Ege...

2010-10-31T00:29:00.004+03:00

Bir zeytin ağacının altında oturup gökyüzünü seyretmek kadar ne dinlendirebilirdi beni? Temiz havayı içime çekerken, yağmurlu ve soğuk bir ikindide bıraktığım İstanbul'a inat güneş içimi sıcacık ısıtırken...

Akhisar'daydık 2 hafta önce.

Zeytin hasat şenliklerine katıldık.

Tıpkı bağbozumu gibi, Ege ve Akdeniz'in güzel ritüellerinden birini yaşadık keyifle, coşkuyla, mutlulukla. Herşeyiyle çok güzel bir geziydi. Leziz'e yazdığım sayfa yetmedi, orada yer veremediğimiz fotoğrafları da burada paylaşmak istedim.

Bana hiç yabancı değildi bir zeytin fabrikası. İş hayatıma bir zeytin fabrikasında başlamıştım, hem de tam 5 yılımı geçirmiştim orada. Zeytin konusunda "master degree" sayıyordum artık kendimi :) Yıllar sonra Akhisar'da gezdiğim zeytin işletmesi, bir sürü anıyı getirdi aklıma. Önemli misafirler için çardak altına hazırladığımız zeytinli lezzetleri hatırladım, bizim için hazırlanmış masayı görünce. Aynı özen, aynı sevgi, aynı içtenlikle hazırlanmıştı tabaklar. Öyle ki, keşke gelirken kahvaltı yapmasaydık dedik...

Yine de zeytin ezmesinin tadına bakmadan geçemedim. Hele zeytinyağına ekmek banmak, ne kadar tok olursam olayım kaçırmayacağım bir şeydir! O yeşilimsi güzelliğe yakışacak baharat kaseleri de vardı yanında, ama ben onu hiçbir şeyle karıştırmak istemedim.

Fabrika işçilerinden bir hanım, zeytinli poğaçalar yapmıştı bizim için. Tam Ege usulü, tam anne poğaçası. Tarifini almayı ihmal etmedik tabi! Leziz'in Kasım sayısında var tarifi.

Şu güzelliğe bakar mısınız?

Yeşil zeytin ezmeli, közlenmiş kırmızı biberli kanepeler.

Ezme ama bildiğiniz gibi değil...

Hani o marketlerdeki zeytin ezmeleri gibi hiç değil. Tadı inanılmaz... Sanıyorum bunlar sadece ihraç ediliyor... Bir başka firmanın hediye ettiği küçük kavanozu bir çırpıda yarıya indirdik sevgilimle.

Zeytinyağlı yemek yarışmasında derece almış Akhisarlı hanımlar, aynı lezzetleri bir de bizim için hazırlamışlardı. Zeytin ağaçları altına kurulmuş masalarda, harika bir açık büfede, tümü zeytinyağlı, tümü Egeli lezzetler... Bu mevsimde patlıcanın bu kadar lezzetlisini nasıl bulmuşlar diye düşündüğüm, annemin elinden yiyormuş gibi hissettiğim imambayıldı... Tam sevdiğim kıvamda yapılmış, servis eden hanımın ekstradan üzerine zeytinyağı gezdirdiği fava... Zeytinli ekmek... Yoğurtlu kabak salatası... Barbunya... Akdeniz salatası... İncecik sarılmış yaprak sarma!

Anneme telefon ettim hemen. Anne dedim, senin yaprak sarmandan yedim az önce! Allahım, içine üzüm, fıstık filan koyulmamış, tatlı değil ekşi, naneyle lezzetlendirilmiş, pirinçleri diri kıvamda kalmış, parmak inceliğinde sarılmış yaprak sarma... Annem usulü. Ah bir de üzerinde sarımsaklı kese yoğurdu olsaydı!

Zeytinli ekmek, çay yanında yemelik bir güzellikti.

Yemeklerle de yakıştı ama asıl sıcakken, çay yanında olmalı diye düşündüm.

Tulumba tatlısı, annemin bayramlar haricinde pişirdiği tek şerbetli tatlıdır. Küçük parmak boyunda olur onun tulumbası. Çok severim sıcakken yemeyi. Epeydir de yememiştim, hoşuma gitti. Bayramda fırsat olursa anneme yaptırır tarifini paylaşırım sizlerle...

Zeytin nasıl bir güzellik...

Ağaçtan toplandığında ayrı güzel....

.... sofraya geldiğinde ayrı.

Bu da benim kendi ellerimle diktiğim zeytin fidanı...

Dünya üzerindeki otuzuncu dikili ağacım. Ne büyük mutluluk!

Bu bir aşk hikayesiymiş.

Kadim zamanlardan kalma.

Akhisar'ın antik kentinde gezerken gördüğümüz bu taş üzerindeki yazılar, aşkı anlatıyormuş. Karısından uzak düşen bir adamın, ona ve çocuğuna duyduğu özlemle taşa kazıdığı bu harfler, belki de tarihin en eski aşk mektubuymuş. Üzerine kalpler bile kazımış üstelik...

Ege'nin güneşli sıcak kucağından kopup İstanbul'un puslu akşamına indim.

Zamanın başka türlü aktığı İstanbul'a...

Güzel İzmir...

2010-10-25T22:14:00.003+03:00

İzmir yolculuğundan bahsetmiştim en son.
Yine İzmir'den bahsetmek istiyorum.
Sevgiliyle ellerimizi birleştiren güzel İzmir'den...

Ne zamandır, yine gidelim diyorduk. Yine aynı yerlerde dolaşalım, şiraz içelim, Kordon'daki çimenlerde denizi seyredelim... Bir türlü olmadı, tekrar gidemedik. Ta ki, ellerimizi birleştiren el, tekrar çağırana dek! Keyifli bir yolculuk yaptık dostlarımızla. Yağmurla, şimşeklerle, gök gürültüsüyle uğurladı İstanbul bizi. Tüm gece, yol boyunca yağmur yağdı... Gün Ege'de doğana dek...

İzmir'e varır varmaz, 3,5 yıl önce kahvaltı yaptığımız yeri aradık Kordon'da. Bulabilir miyiz acaba diye düşünürken tanıdık geldi bir mekan. Evet, aynı yerdi! İsmi değişmişti sadece. Kurt gibi acıkmış olarak içeri daldık.

40 çeşit kahvaltılıktan bunlar sadece hamur işleri... Hatta hamur işlerinin de bir bölümü sadece. Simit, çeşit çeşit çörek, gözleme, pide, poğaça, pişi, kaygana... Ve elbette, boyoz!

Aydın'da pek bilinmez aslında, belki sadece İzmir'e özgü bir lezzettir. Ben de sonradan keşfetmiştim bu lezzeti. İstanbul'da bulunabilen yerler olsa da, hiçbiri İzmir'de yenen tazecik bir boyozun yerini tutmaz... Ritüeli, onu sabahın erken saatlerinde sokak satıcılarından almak ve henüz yeni kaynatılmış yumurtaya karabiber ekerek boyoza katık etmektir.

Kardeşimin küçükken "şişko börek" adını taktığı, annemin evde en sık yaptığı hamur işiydi bu. Adına "peynirli pişi" demişler ve aynı annemin yaptığı gibi şekil vermişlerdi. Büyükçe bir poğaça şekli yani. Görünce "şişko böreeek!" dedim gayri ihtiyari. Anneciğimin birbiri ardına acıkan üç çocuğunu doyurabilmek için yaptığı icatlar arasında olan bu börek, bir anda çocukluğuma götürdü beni... Öğleden sonraları hemen mayalayıverdiği ekmek hamurunu, içine peynir-maydanoz karışımı koyup kapatarak zeytinyağında kızartırdı. Ne yapacağını bilemediği akşam yemeklerine de yapardı bazen, yanına hemen bir ayran çırparak. Son yıllarda yapmaz oldu, artık sağlık nedeniyle evde pek kızartma da, hamur işi de pişmediğinden... Ama bana hatırlattı geçenlerde, arada yap, sever kocan diyerek:)

Simit mi yazdım az önce?

Simit değil, gevrek!

Ve tabi, ayçekirdeği değil çiğdem:) Ankara'ya ilk gittiğim öğrencilik zamanlarımda kuruyemişçiden ısrarla çiğdem almak isteyip de derdimi bir türlü anlatamamıştım. Onu da hatırladım ve anlattım hatta arkadaşlara.

Bu da benim kahvaltı tabağım.

Boyoz, yanına yakışan -zaten çok sevdiğim- karabiberli yumurta ile elbette. Şahane bir İzmir tulumu, dünyalara bedel benim için. İstanbul'da en iyisinde bile aynı tadı alamadığım beyaz peynir. Havasından mı suyundan mı? Vallahi bilmiyorum... İncir reçeli, domates reçeli, zeytin, çemen. Daha ne isterim? Yanına ekşi mayalı ekmek isterim! Ve evet, o da vardı. İyi demlenmiş ama asla acılaşmamış nefis çay da cabası...

Tabi ki adres vereceğim.

İzmir'deyseniz, yolunuz düşerse eğer, gidin ve kendinizi bu ziyafetten mahrum etmeyin! Boyozdan benim için de yiyin ama olur mu.

Yörük Ali Çorba ve Türk Mutfağı
Atatürk Caddesi, No:348, Alsancak İskele karşısı, Kordon-Konak
Telefon: 0232 463 09 19

Karşıyaka'ya geçtik kahvaltı sonrası. Büyük bir ciddiyetle nar suyu sıkan bir amcadan birer bardak istedik. Nefisti, sevgilinin ellerinden. Şifa niyetine... Azmış olan sinüzitim beni mahvetmiş durumdaydı, ben inadına kendimi çok iyi hissediyor olsam da...

Böyle de şirin bir yer keşfettik.

İsmi "Hayal". Gitmeli, görmeli bu şirin binayı. Böyle bir kafem olsun diye hayal kuranlar için çektim fotoğrafını. Nefis sıcak çikolatalar, aromalı Türk kahveleri, salepler yapıyorlarmış.

Sever misiniz pamuk helva?

Ne zevklidir onu yemek değil mi. Ne eğlencelidir. Çocuk oluverirsiniz.

Böyle kaplara koymuşlardı, çocuk ruhlu büyükler için yemesi pratik olsun diye herhalde :) İstanbul'da hiç görmedim, var mıdır acaba?

Ruhu olan bir şehir İzmir.

Ruhunu hala koruyan... Karanlıkların istilasına uğramamış... Aydınlık yüzlü insanlar, aydınlık kadınlar, güzel kadınlar şehri. Eline rakı kadehinin en yakıştığı kadınların şehri. Rakının en yakıştığı şehir!

Ama biz şarap içtik. 3,5 yıl önce içtiğimiz ilk şarabın anısına..

Bir şişe Şiraz...

Ve o kelimelerin kifayetsiz kaldığı an'lar...

Üstad sahnede devleşirken, sahnenin yanı başında, nefesimizi tutarak, o an'lara çakılıp kaldık.

Zaman durdu... mekan yoktu zaten.

Ama belki İzmir'di!

Belki hep İzmir'di.

Aşk, hep İzmir'di...

Çok şey birikti...

2010-10-07T15:16:00.013+03:00

Artık daha sık güncellerim zannederken uzun süredir blogumu ihmal ettim... Aslında paylaşılacak o kadar çok şey birikiyor ki... Her şeyi dergi için düşünüp planlamaya başladım sanırım, ister istemez. Ama blogumun yeri her zaman çok ayrı ve özel... Arayı daha fazla açmadan birikenlerden bir bölümünü paylaşayım istedim.

Hayatımda tattığım en güzel peynirlerden bahsetmek istiyorum ilk olarak.

Rani Peynir adını hiç duydunuz mu bilmiyorum. Ben yeni tanıştım onlarla. Ve gerçek bir peynirsever olarak, bu peynirlere bayıldım bayıldım... Yabancı peynirleri Türkiye'de üretiyorlar ve inanın onca para vererek aldığımız ithallerinden çok daha iyiler... Yeni çeşitler çıkarmışlar, bunları tanıtmak için bizleri kahvaltıya davet etmişlerdi. Yukarıda gördüğünüz peynir tabağında sayabildiğim 8 çeşit peynir vardı. Yeni çıkan ve masaya sonradan getirdikleri peynirleri saymıyorum. Emmantel, gouda, camembert, mimolette, keçi peyniri, edam ve daha pek çok çeşit... Simit eşliğinde inanılmaz bir lezzet şöleniydi, diğer kahvaltılıklara dönüp bakmadık bile.

Sonradan sevgili arkadaşlarımın doğum günümü kutlamak için bize gelerek sürpriz yaptıkları akşam, pastamı kesmeden önce onlara da ikram ettim bu peynirlerden, şarap eşliğinde. Asıl şaraba yakışıyorlar, evet:) Rani Peynirleri hakkında detaylı bilginin Kasım sayımızda olacağını da söyleyeyim.

Bu arada Ekim sayımız çoktan çıktı. Cezbedici kapak fotoğrafımızın da vaat ettiklerini veren, çok özel bir sayı oldu. Biz mi öyle hissettik bilmiyorum? En iyisi alın ve buna siz karar verin. Kapaktaki nefis şey, kızılcık şerbetli armut tatlısı.. Hayır, malesef onu ben yemedim:) Ama dergide göreceğiniz bazı lezzetlerin tadına bakabildim. Tariflerin kesinlikle güvenilir olduğuna inanabilirsiniz. Bu sayıda bir yenilik olarak ajandamız var, yeme-içmeyle ilgili her tür etkinliği duyurmaya çalışıyorum. Daha da yenilikler olacak, mesela Kasım sayısı oldukça sürprizli olabilir :)

Yemek kültürü yazarı rahmetli Tuğrul Şavkay'ın ölümünün 7. yılı için düzenlenen anma toplantısına gittim. Çok duygusal bir toplantı oldu gerçekten... Eşinin yaptığı konuşma uzun sürmedi, sesinin titremesine engel olamadığı için... Dostlarının anlattığı anılar hepimizi gülümsetti ama hüzünlendirdi de... Artun Ünsal hocanın anlattıkları ise hepimizi Türk mutfağının geleceği üzerine düşündürdü. Bu arada toplantı öncesi ilk kez tattığım demirhindi şerbetine bayıldım! Sakızlı lokumlara da öyle.. Sonrasında ikram ettikleri vişneli yaprak sarması da çok özeldi, hep merak ettiğim Osmanlı mutfağına ait lezzetlerden biri.

Toplantının yapıldığı Chef'Inn, sadece mutfağı ile değil gastronomi kütüphanesi ile de çok önemli. Yakın olsaydı sık sık uğramak isteyeceğim yerlerden biri. Malesef Küçükyalı gibi bana oldukça uzak bir yerde.. Kütüphaneyi gezerken taa çocukluğumdan hayal meyal hatırladığım, Günaydın gazetesinin verdiği tarif kitapçıklarını gördüm bir vitrinde. Bir anda geçmişe gittim! Sanırım bunlar annemin Almanya'dan getirdiği birkaç dergiyi saymazsam benim gördüğüm ilk tarif kitapçıklarıydı... Ergun Köknar'ın tarifleri, yaşıtlarım anımsayacaktır. Uzun süre de saklandılar evlerde, kimbilir hala saklayanlar var mıdır?

Şimdilik aklıma gelenler bunlar... Devamı gelecek elbette..

Umarım yeni bir tarif de ekleyebilirim yakın zamanda. Evde hiç reçel kalmadı mesela, bugünlerde reçel yapmak için can atıyorum. Benim buzdolabımda reçel olmaması düşünülemez!!

Bir yandan da her hafta sonu ayrı etkinlik halindeyiz şu sıralar. Sonbahar telaşıyla geldi ama çok güzel geldi... Genelde koşturduğum için fotoğraf çekmeye fırsatım olmuyor. Bir de sevgili İnci'nin profesyonel çekimlerini gördükçe iyice titizlenir oldum! Ondan çok şey öğreniyorum, fotoğrafçımız sevgili Hande'den de... Şimdi yeni bir objektifim de oldu, daha iyi çekimler yapmak için hazırım :)

Bahsedilecek filmler var, kitaplar var daha..

Sahi, Filmekimi başlıyor!

İzleyeceklerim birikti, okuyacaklarım bir adet Billy kitaplık rafını doldurdu da ikinci rafa kaymaya başladı... Keşke gün sadece 24 saat olmasa! (ya da daha az uyumayı becerebilsem..)

Veee yarın akşam İzmir'e gidiyoruz, İlhan İrem konserine!

Sevgilimle tanışmamız da İlhan İrem'in 3,5 yıl önceki İzmir konserinde olmuştu. Ona İzmir'de aşık olmuştum, Kordon'un büyülü sahilinde otururken. Çok özeldir bizim için İzmir... Şimdi yeniden gidiyoruz, bu kez konseri el ele izlemeye...

Ay Kurabiyeleri

2010-09-13T21:53:00.006+03:00

Sonbahar kendini daha fazla özletmeden geldi, hem de Eylül'ün ilk günlerinde... Hoşgeldi! Ben de yavaş yavaş sonbahar havasına girmeye başladım artık. Daha fazla kitap-dergi, daha fazla kurabiye-kek ve kahve keyfi, daha fazla sinema, daha fazla ev kuşu olma halleri... Benim her zamanki sonbahar ve kış hallerim. En sevdiğim mevsim bu, ben enerjisini güneşten değil buluttan alan biriyim :)

Bu bayram yine çikolata paketlerinden çok, kurabiye ve kek paketleri taşıdım ziyarete gittiğimiz akrabalarımıza. Böylece hem uzun zamandır avuçlarımı kaşındıran (!) kurabiye hamuru yoğurma ve kek çırpma özlemimi gidermiş oldum, hem de elimden çıkan lezzetleri sevenleri mutlu ettim. Ancak hepsini fotoğraflamaya fırsatım olmadı, çoğu kez aceleyle, yaptıklarımın soğumasını bile bekleyemeden evden çıkmak zorunda kaldık. Yine de son anda, bu son yaptığım kurabiyeleri görüntülemeyi başardım.

Bunlar klasik çay kurabiyeleri... Keyfinize göre hindistan cevizine, cevize ya da tarçın-şeker karışımına batırabilirsiniz. Benim en sevdiklerim tarçınlılar oldu. Ertesi gün biraz yumuşuyorlar ama öyle de güzeller. Hava almayan bir kapta saklarsanız daha uzun süre dayanabilirler.

Malzemeler

125 gram tereyağı (oda sıcaklığında)
1 su bardağı pudra şekeri
3 adet yumurtanın sarısı
Yarım su bardağı süt
1 çorba kaşığı bal
1 paket kabartma tozu
Aldığı kadar un

Üzeri için

1 yumurtanın akı (hafif çırpılmış)
Tarçın-şeker karışımı, ceviz, hindistan cevizi

Yapılışı

Karıştırma kabına tereyağını, pudra şekerini, yumurta sarılarını, sütü ve balı koyun. Mikser ya da çırpma teliyle karıştırın.
Unu ve kabartma tozunu eleyerek karışıma ekleyin. Azar azar un ilave ederek elinize yapışmayan bir hamur elde edin. Üzerini streç filmle örterek 15 dk kadar dinlendirin.
Hamurdan küçük parçalar koparın, önce çubuk şekline getirip uçlarını sivriltin, daha sonra kıvırıp ay şekli verin. Yumurta akına ve istediğiniz üst malzemeye batırın, yağlı kağıt serilmiş tepsiye sıralayın.
Önceden 170 dereceye ayarlı fırında, kurabiyeler hafif pembeleşene kadar pişirin.

İlk dergi toplantım ve Cezayir lezzetleri

2010-09-02T13:17:00.009+03:00

Leziz'in Ekim sayısı için neler hazırlayacağımızla ilgili aylık toplantımızı Fransız sokağının hemen girişinde yer alan Cezayir 'de yaptık. Bu benim ilk dergi toplantım olması ve hep merak ettiğim Cezayir lezzetlerini tatma şansım olması açısından çok özeldi. Restoranın, bir köşesinde bembeyaz miskin bir kedinin uyukladığı harika bahçesinde, upuzun bir ahşap masada toplandık. Hemen öncesinde, İstanbul'un simgelerinden Pera Palace'ın restorasyon sonrası yeniden açılışındaydım ve gözlerim zaten güzelliklerden kamaşmış bir haldeydi. Üzerine Cezayir lezzetleri, cila oldu diyebilirim :)

Tadımlıklar almayı tercih ettik ve seçimi İnci'ye bıraktık. Sevgili İnci bana jest olarak vejetaryen seçimler yaptı. Bu gördüğünüz de benim çok sevdiğim nohut köftesi. Yanındaki tuzlu ve baharatlı yoğurtla birlikte harika bir tadı var. Henüz birkaç gün önce falafel yapıp yemiştim nohut krizim tutunca:) (arada nohut krizim tutar, genelde humus yaparım ya da falafel yerim böyle zamanlarda, sanırım bünyem protein ihtiyacını böyle belli ediyor) Cezayir'in köfteleri tam falafel gibi değil, daha yoğun bir baharat tadı var.

Asma yaprağında ızgara hellim ve eşlik eden salata... Bol domates, çam fıstıkları, fesleğen, zeytinyağı... Kaptırırsanız tüm sosuna ekmek banmak mümkün! Bu arada şef Fatih Kaya'nın bizlerle tarifini paylaştığı bu harika lezzeti ve birkaç özel kahvaltı önerisini Ekim sayımızda bulabileceksiniz. Şimdiden söyleyeyim :)

Tatlı acı sos eşliğinde pastırmalı yufkalar. İçinde ne olduğunu bilmiyorduk, benim için sürpriz oldu:) Yiyenler özellikle sosuna bayıldılar ve hatta masada ne varsa bu sosa batırıldı daha sonra :)

Keçi peyniri, ceviz, havuç ve elmalı roka salatası.. balzamik soslu. Bana sadece bu yeter, üç öğün yiyebilirim:) Cezayir'de soslar bol tutuluyor ve yağ hiç esirgenmiyor. O nedenle pek diyet salatası tarzında değiller, onu belirtmek lazım. Ama lezzeti aldığınız her kaloriye değer!

Kavun-karpuz tabağının sunumu bile çok zarifti. Bu renkleri görünce fotoğrafını çekmeden duramadım. Sizlere bir de duyurum olacak. Leziz'in Eylül sayısını aldıysanız zaten görmüşsünüzdür, Coşkun Aral'ın "Annemin Yemekleri" kitabından tam 450 adet var elimizde. Bu kitapları annesinin mutfağında pişen leziz tarifleri bizlerle paylaşan ilk 450 kişiye hediye edeceğiz. Sizlerin de o kişilerden olmanızı çok isterim :) Tariflerinizi adınız-soyadınız ve açık adresinizle birlikte inci@lezizdergi.com adresine gönderebilirsiniz...

Leziz

2010-08-27T19:06:00.003+03:00

Sizlerle paylaşmak için sabırsızlanıyordum dostlar...

Aslında en sevdiğim ayın başlangıcını, 1 Eylül'ü beklemek istedim ama daha fazla bekleyemedim. Şu an mutfağımda en sevdiğim yerde oturuyorum ve bir yandan ekmeğim pişiyor. Yanımda kitaplarım, dergilerim... ve içimde tarifsiz bir heyecan var.

Evrene gönderdiğimiz mesajlardan bahsetmiştim sizlere daha önce... Sadece çok istemenin yetmediğinden, zamandan, sabırdan... Bazılarınız anladı güzel bir şeyler olduğunu, bazılarınız aksine kötü bir şeyler olmasından endişe etti. Bense o kadar pozitif bir enerjiyle doluyum ki, bu enerjiye tek başıma sahip olmak haksızlıkmış gibi geliyor. Durmadan dua ediyorum herkes için, hepiniz için. Düşleriniz gerçek olsun diye!

Yemek ve sofra kültürü dergisi Leziz'in ekibine, Eylül sayısından itibaren yazı işleri müdürü olarak katılmış bulunuyorum. 5 yıldır sizlerin ilgisi ve sevgisiyle devam eden blogum, çok severek okuduğum ama sonrasında hep düş kırıklıklarıyla hatırladığım üniversitem, mutfağa olan sevgim... Hepsi bir araya geldi ve bir kapı açtılar bana... Leziz'in Eylül sayısının hazırlanışının son aşamalarına katıldım ve o heyecanlı havayı soludum. Ufak dokunuşlarımı belki hissedeceksiniz ama bu sayıda esas emek, genel yayın yönetmenim sevgili İnci ve ekip arkadaşlarıma ait... Biz Ekim sayısı için heyecanla çalışmaya başladık bile!

Keyifle okuyacağınızı ve hep takip edeceğinizi umuyorum.

Güzel dilekleriyle hep yanımda olan herkese içten teşekkürler...

Ekşili Kabak

2010-08-24T21:45:00.005+03:00

Yaz mutfaklarında en çok pişen sebzelerden biridir kabak... Pek çok şekilde değerlendirilebildiği için olsa gerek, her alışverişte en az yarım kilo kabak atılır alışveriş çantalarına. Dolması, mücveri, kızartması, böreği, çorbası, fırında ya da tencerede pişen yemekleriyle, ondan yapılabilecekler pek çoktur. Ama bizde en çok kavurması yapılırdı, bolca sarımsaklı yoğurtla birlikte yemeyi çok sevdiğimiz için. Sonraları ben deneysel çalışmalara başladığımda farklı kabak yemekleri de yaptık annemin mutfağında:) Kendi mutfağımda ise daha özgürüm, yaptığım her yemeği itirazsız yiyen sevgilim sayesinde...

Kabağın ekşili ve bakliyatlı versiyonunu geçtiğimiz haftalarda denemiştim. Eski emektar makinemle çektiğim son fotoğraflardı, pek iyi olmasa da yayınlamak istedim. Bu hakikaten çok güzel bir yemek, hem doyurucu ve besleyici, hem de sıcak yaz günleri kabakla yapılabileceklere farklı bir alternatif.

Sebzelere bakliyat ekleme alışkanlığını Tijen ablayla tanıştıktan sonra edindim. Hepsine olmasa da pek çok sebze yemeğine bakliyat koyar oldum ondan sonra. Hem daha doyurucu oluyor sebze yemekleri böylece, hem de protein ihtiyacımı karşılamış oluyorum. Sizlere de denemenizi tavsiye ederim. Tarife gelince...

Malzemeler:

- 3 çorba kaşığı zeytinyağı

- 1 orta boy kuru soğan

- 1 tatlı kaşığı biber salçası

- Yarım kg kabak (küp doğranmış)

- 1 avuç yeşil mercimek (önceden ıslatılmış)

- 1 avuç haşlanmış nohut

- 4 diş sarımsak

- 1 adet domates

- 1 çorba kaşığı kuru nane

- 1 limonun suyu

- Deniz tuzu

Yapılışı:

1. Soğanı küp küp doğrayıp zeytinyağında pembeleştirin. Biber salçasını ekleyip karıştırın.

2. Kabakları tencereye ilave edin, biraz daha çevirin.

3. Domatesi küp küp doğrayın, sarımsakları kıyın. Mercimek ve nohutla birlikte tencereye ekleyin.

4. Tencerenin kapağını kapatın, mercimekler yumuşayana kadar, yaklaşık 15 dk kısık ateşte pişirin. Gerekirse sıcak su ekleyebilirsiniz.

5. Son olarak naneyi serpin, limon suyunu ekleyin. Tuzunu ayarladıktan sonra ocağı kapatıp yemeğinizi ılınmaya bırakın.

Sıcak da servis edebilirsiniz, ben sıcak seviyorum doğrusu:) Ama esas lezzetini ertesi gün buluyor. Yanında yoğurt ve güzel bir ev ekmeği ile başlıbaşına bir öğün...

Fıstık Ezmeli Kurabiye

2010-08-17T20:22:00.006+03:00

Evrene ne çok mesaj gönderiyoruz...

İsteklerimizi dillendirirken, dostlarımızla sohbet ederken, birşeyler anlatırken veya yazarken, hayal kurarken, hatta uyurken rüyalarımızda bile... Kurduğumuz olumsuz cümleler de, olumlu olanlar da bir şekilde ilerlediğimiz yolu çiziyor. Biz olumsuza odaklandıkça çizgilerimizin netliği kayboluyor, yolumuz karanlıklaşıyor... Neyi istemediğimizi anlamamız zorlaşıyor.. Hayat taşınması zor bir yük haline geliveriyor o zaman. İşe giderken ayakları geri gidiyor insanın.. İş arıyorsa, görüşmeye giderken -aslında istemediği bir işi, mecbur olduğunu düşündüğü için isterken- yolda ağlayabiliyor..

Ve yolun en karanlık olduğu yerde, bazen birisi ya da bir şey ışık tutuveriyor yolumuza.. Gördüğümüz bir rüya, bir tv programında dinlediğimiz spiritüel yaşam koçu, bir büyüğümüz, sevgilimiz, en yakın dostumuz, bir kitapta okuduğumuz bir cümle, bir internet sitesi, herşey olabiliyor bu.. Ve o ışık, zamanı geldiği için tutuluyor bize. Asla biz öyle istediğimiz için değil, çok istediğimiz için de değil, sabrettiğimiz için gerçek oluyor düşlerimiz. Daha önce açılmayan kapıların neden açılmadığını o zaman anlıyoruz.

Bunları öğrendiğim bir süreçten geçtim.

Kimbilir hayat ustadan daha neler neler öğreneceğim!

Gelelim kurabiyelerimize...

Bu kurabiyeleri ilk tattığımda aslında tam kışlık diye düşünmüştüm. Zira enerji deposu her biri! Ama benim gibi kahve keyfini yaz-kış ihmal etmeyenler aynı ilgiyi kurabiyelere de gösteriyorlardır eminim:) Öyle olunca evdeki kurabiye kavanozunu boş bırakmamak gerekiyor tabi..

Bu benim ilk fıstık ezmeli kurabiye denemem. Sonuç oldukça başarılı olunca sizlerle de hemen paylaşmak istedim. Tarifi Arman Kırım'ın Hürriyet'teki köşesinden kesip saklamıştım uzun zaman önce. Orjinal adı "peanut butter cookie" olan bu kurabiyeler Amerika'nın en bilinen ve sevilen klasik kurabiyelerinden biri. Hafif sakızımsı dokusu, piştikten sonra günlerce aynı kıvamı koruması ve tabi lezzetiyle benim en beğendiğim kurabiyelerden biri oldu. Sütlü kahve yanına çok ama çok yakışıyorlar. Fıstık ezmesi seviyorsanız sizin de çok beğeneceğinizi tahmin ediyorum. Bu arada benim kullandığım fıstık ezmesi fıstık parçaları da içeriyordu ve bu kurabiyeleri daha da güzelleştirdi. Bulabilirseniz öylesini deneyin derim.

Malzemeler:

- 1,5 su bardağı un

- 1 çay kaşığı tuz

- 1 tatlı kaşığı kabartma tozu

- 1/2 su bardağı oda sıcaklığında tereyağı (ben 100 gr kullandım)

- 1 su bardağı fıstık ezmesi (1 kavanozun yarısını kullandım)

- 1/2 su bardağı toz şeker

- 1/2 su bardağı esmer şeker

- 1 paket vanilya

- 1 yumurta

Yapılışı:

1. Büyükçe bir karıştırma kabında tereyağını, şekerleri ve fıstık ezmesini mikserle çırparak karıştırın. Daha sonra yumurtayı ekleyin, krema kıvamına gelinceye dek karıştırın.

2. Bir başka kabın içerisinde unu, tuzu, vanilya ve kabartma tozunu eleyerek karıştırın.

3. Unlu karışımı diğerine ekleyerek bütünleşene kadar karıştırın. Elde edeceğiniz hamur diğer kurabiye hamurları gibi olmayacak ama yine de elinize yapışmayacak. Ufak parçalar koparıp avcunuzda yuvarlayın ve yağlı kağıt serili tepsiye aralıklı olarak sıralayın.

4. Toz şekere batırılmış bir çatalı kurabiyelerin üzerine bastırın. Hem hafifçe yassılaşacaklar, hem de güzel bir deseni olacak kurabiyelerinizin (gerçi benimkilerde desen belli olmadı).

5. Önceden 180 derece ısıtılmış fırında 12 dk pişirin. Fırından alıp soğumalarını bekledikten sonra cam kavanoza doldurabilir ya da teneke bir kutuda saklayabilirsiniz...

Zeytinli Çavdar Ekmeği

2010-08-13T12:48:00.006+03:00

Bloguma yazmayı ne çok özlediğimi düşünerek uyandım bu sabah.. Yeni evimizle o kadar meşguldüm ki başka şeylere vakit ayıramadım bir türlü. Hatta uzun zaman mutfağa bile fazla girmedim. Bu sene tropikal iklimlerden farkı kalmamış İstanbul yazının da etkisi vardı tabi bunda. Eskiden oturduğumuz taş binada sıcağı da soğuğu da fazla hissetmezdik, yeni ev ise sauna misali... Zira dört bir yandan güneş giriyor. Şikayetçi miyim? Asla! Yıllarca güneş gören bir evim olsun, sabahları güneşle uyanayım, şehrin göbeğinde olmasa da olur diyen ben, duvardan duvara pencereli bir evi, hem de şehrin göbeğinde bulmuşken daha ne isterim?

Sevgilim 5 dakikada işe gidiyor, yürüyerek :) Öğlenleri eve yemeğe geliyor hatta. Ben açık mutfağımda artık ondan ayrı kalmadan, hem ona laf yetiştirip hem yemek yapabiliyorum. Mutfak dolaplarım istemediğim kadar, tencerelerin tepeme düşme tehlikesi yok, bardaklar üstüste konmaktan çatlayıp kırılmıyorlar, ekmek makinesinin, robotun, meyve sıkacağının, kahve makinesinin kendilerine ait yerleri var (buna kendileri bile inanamıyor garibanların:) Yeni kitaplığımıza tüm kitaplarım sığıyor, sağda solda üstüste yığılmaktan kurtuldular, hatta fazladan yer bile var yeni gelecek olanlara. Bunlar yeni evimizle ilgili en sevdiklerim, en sevindiklerim... Ve bunlar için ne çok beklediğimi beni tanıyanlar biliyor.. Darısı herkesin başına diyorum. Evlerimiz hayattaki en önemli sığınaklarımız, elbette onları paylaştığımız ailemizle birlikte...

Gelelim bunca zaman sonra paylaşacağım tarife.. Ekmek tarifi olsun istedim, zira yeni evde öncelikle tatlı ve ekmek yaptım (ilk taşındığımız gün dolapta kalanlarla aceleyle pişirilmiş akşam yemeğini saymazsak).. Öncelikle ağız tadı ve bereket olsun diye. Ama bu tarif o değil, zira onu fotoğraflama şansım olmadı. Bu çok daha önce pişirdiğim bir ekmek. Çavdar ekmeği lezzet olarak benim en sevdiğim ekmek diyebilirim. Ve aynı zamanda en sağlıklı olduğunu düşündüğüm ekmek. Zeytinli olursa nasıl olur dedim ve çok da güzel oldu. Haftasonu kahvaltıları için çok güzel bir seçenek olabilir, ya da bugünlerde sahur için. Uzun açlık süresini gözönüne alarak sindirimi kolay olan, tamamen beyaz undan yapılmış ekmeklerden uzak durmakta fayda var. Denemek isterseniz işte tarif:

Malzemeler

3 cup beyaz un
1 cup çavdar unu
1,5 cup ılık su *
2 çay kaşığı tuz
3 tatlı kaşığı toz şeker
1 tatlı kaşığı zeytinyağı
2,5 çay kaşığı kuru maya
1 kase dilimlenmiş siyah zeytin **

* Cup ölçüsü olarak, eğer ekmek makineniniz varsa onun ölçü kabını kullanabilirsiniz. Yoksa büyükçe bir su bardağı da olur.

** Ben hazır satılan dilimli zeytinleri lezzet olarak beğenmiyorum, bu nedenle kahvaltılık siyah zeytinin çekirdeklerini çıkartıp kullanıyorum, tavsiye ederim.

Yapılışı

Şekeri ılık suya ekleyip karıştırın. Mayayı da ekleyip 10 dk kadar kabarması için bekleyin. Üzerinde köpükler oluştuğunda mayanız kullanıma hazırdır.
Unu yoğurma kabınıza koyun, ortasını açıp zeytinyağını ve mayalı suyu dökün. Kenarlarına da tuzu serpin. Ortasından başlayarak parmak uçlarınızla yoğurmaya başlayın. Kenarlardaki unları da yavaş yavaş alarak güzel bir hamur oluşturun. Gerekirse un ya da su ekleyebilirsiniz ama genellikle bu ölçüde gerekmiyor.
Hamurun üzerini örtüp yaklaşık 1 saat kadar mayalanmaya bırakın. Sonunda iki katına çıkmış olacak. Bu aşamada zeytinleri hamura ekleyip tekrar yoğurun. Pişireceğiniz tepsiye somun şekli vererek koyun ve yarım saat daha bekleyin.
Tekrar yükselmiş olan hamurunuzu mis gibi bir ekmek olmak üzere fırına verin. Önce üzerini keskin bir bıçakla çizebilirsiniz. 200 derecede pişiriyorum ben genelde ekmeklerimi. Turbo fırında yarım saat yeterli oluyor.

Piştikten sonra ekmeğinizi bir mutfak örtüsüne sararak ılıyıncaya kadar bekletip, sonrasında dilimleyebilirsiniz. Tek başına bile yenecek kadar nefis oluyor tazeyken :)

Taşındık...

2010-07-26T21:32:00.002+03:00

Yorgunuz çok!

Yeni evimizi bulalı ve taşınalı 1 hafta oldu..

Ondan önceki birkaç haftayı da sayarsak; hemen her gün mağazaları önce yalnız, akşamları sevgiliyle gezerek yeni evimize yeni eşyalar seçmek, suya yazı yazar gibi durmaksızın temizlik yapmak, çamaşır yıkamak, koli açmak-kapatmak, ambalaj yapmak-yırtmak, bir yerleri silip süpürmek, merdivenlere tırmanmak, bir şeyleri bir yerlere yerleştirip sonra vazgeçmek ve değiştirmek, IKEA'yı tavaf etmek, ev(ler)in içinde anlamsızca kaybolan nesneleri aramak, unutmayacağımıza emin olduğumuz şeyleri unutmak, not defterlerine sürekli birşeyler yazmak, elimizde metrelerle sürekli birşeyleri ölçmek, hesaplar yapmak, yemek yemeyi unutmak, hatırlayınca en yakın fast-food'a (malesef) sığınmak, deliren Zeytin'i sakinleştirmek ve sürekli karar vermek zorunda olmakla geçti...

Nefes alabildiğim bazı anlarda ancak maillerime bakabildim, bu arada şahane bir değişim grubu olan "freecycle" ile tanıştım (elinizdeki fazla veya kullanmadığınız eşyaları/nesneleri atmak yerine onlara ihtiyacı olanlara devretmenizi ve aynı şekilde ihtiyacınız olan bazı şeylere ulaşmanızı sağlayan bir yahoo grubu, gereksiz tüketime engel olmak ve paylaşmaktan başka bir amacı yok).

Velhasıl, blogun yeni bir tarifle güncellenmesine daha zaman var gibi görünüyor.

Merakta kalmayın istedim.

Son durumumuz böyle...

Kestaneli ve Fındık Krokanlı Cheesecake

2010-07-12T23:27:00.006+03:00

Kafkas'ın bülteninde yayınlanan tarifimi sizlerle paylaşacağımı söylemiştim daha önceki yazımda. Laptopu kucağıma alabilmem bir haftayı geçti yine.. Bu sürede ev arayışına devam ettik, hala da ediyoruz. Güzel bir ev ve huzur adına şehir merkezinden uzaklaşmayı bile düşünmeye başladık. Her güzellik bir arada olmuyor ve öncelikler önem kazanıyor böyle durumlarda. Yine de hala bir mucize olur ve tam hayalimdeki evi çok uzaklaşmamız gerekmeden buluruz diye umut ediyorum.

Geçelim tarifimize...

Kestane bana hep çocukluğumu hatırlatan lezzetlerden biridir. Yaz gelene kadar, hemen her köşebaşında görmeye alıştığımız kestane kebapçıların yanlarından geçerken hep o nefis kokuyu içime çekmenin keyfiyle gülümserim. Hep aynı, tanıdık ve sıcacık bir lezzettir o... En güzel hali kebabıdır kimine göre, kimine göre de şekerlemesi.. Bir de tatlı yapımında kullanılan ürünleri var ki onlar gerçekten çok özel. Püresi, ezmesi, unu gibi..

İşte bu cheesecake'i yaparken bu ürünlerden kullandım. Sonuç gerçekten çok güzel oldu. Her cheesecake yapışımda, bundan sonra tek yaptığım tatlı bu olmalı diyorum, buzdolabından hiç eksik olmamalı:) Abartıyorum elbette.. Ama cheesecake'i işte bu kadar çok seviyorum. Siz de benim gibiyseniz, hele de kestaneseverseniz bu tarife bayılacaksınız, garanti verebilirim. Ben kaç dilim yediğimi bilmiyorum, yine olsa yine yerim.

Malzemeler

1,5 paket (230 gr) yulaflı bisküvi
75 gr eritilmiş ve ılıtılmış tereyağı
1 portakal kabuğu rendesi
1/2 portakalın suyu
1 paket (200 gr) labne peynir
1 paket (200 gr) beyaz krem peynir
1 çorba kaşığı un
3 adet yumurta
1/2 su bardağı toz şeker
1 paket vanilya
1/2 kavanoz Kafkas kestane püresi
8 adet kestane şekeri ya da çerezi (Kestano)

Krokan için :

60 gr bütün fındık
1/2 su bardağı toz şeker

Yapılışı

Bisküvileri rondoda (ya da elinizde, merdane yardımıyla) un haline getirin. Erimiş tereyağını, portakal kabuklarını ve portakal suyunu ekleyin, hafifçe yoğurup hamur haline getirin.
Kelepçeli bir kalıbın dibini ve kenarlarını yağlı kağıtla kaplayın. Hazırladığınız hamuru kalıba bastırarak yerleştirin. Parmak uçlarınızla kenarlarını hafifçe yükseltin.
Hamurun üzerine kestane püresini bir kaşık yardımıyla düzgünce yayın.
Başka bir yerde, derin bir kabın içerisine peynirleri, toz şekeri, yumurtaları, unu ve vanilyayı ekleyin. Mikserin yüksek ayarında kısa bir süre, malzemeler bütünleşene kadar çırpın.
Hazırladığınız karışımı kalıba, kestane püresinin üzerine dökün. Önceden ısıtılmış 150 derece fırında 1 saat pişirin.
Bu arada krokanı hazırlayın: Ufak bir tavada toz şekeri eritin, karamel rengini alınca fındıkları ekleyin ve yağlı kağıt üzerine dökerek soğumaya bırakın. Tamamen soğuduktan sonra iri parçalar halinde kırın. Kavanoza koyup serviste kullanmak üzere kaldırın.
Pişen cheesecake'inizi hemen fırından almayın. Fırını kapatarak kapağını hafif aralayın ve soğuyana kadar fırının içerisinde bekletin. Daha sonra dinlenmesi için buzdolabına kaldırın.
Ertesi gün servise hazırdır... Üzerine fındık krokan serperek kestane şekerleriyle süsleyin, dilimleyerek servis yapın.

Hem özel bir lezzet, hem de yapımı gerçekten çok kolay..

Bir fincan güzel kahve de olursa yanında..

Haberler güzel..

2010-07-05T21:52:00.013+03:00

Uzunca zaman oldu yaz(a)mayalı.
Bu süreçte pekçok şey değişti hayatımızda...

Artık beklemekten yorulduğumuz, bunaldığımız bir işimiz nihayet sonuçlandı, maddi dengelerimiz düzeldi.

Aydın'a bir haftalığına tatile gittim. Yolculuğa ihtiyacım vardı ve sakinliğe, huzura... Neyi istemediğimi kesinlikle anladığım, ne istediğimi cesaretle dillendirdiğim, kendime dair çok şey keşfettiğim, çok güzel kitaplar okuyup yeni kararlar aldığım bir dönemdi.

Bu arada pekçok plan yapıldı ve hayal kuruldu..

Sonunda ufacık evimizden taşınabileceğimiz ve arayışlara başladığımız için bu hayallerin büyük bölümü yeni evle ilgili elbette! Geniş, ferah bir ev, aydınlık bir mutfak, yeni eşyalar... Yapılacak o kadar çok iş var ki bazen hangisinin ucundan tutacağımı, ne yapacağımı bilemeden öylece kalıyorum. Bakılacak dergiler birikiyor, okunacak kitaplar, izlenecek filmler, diziler birikiyor, e-mailler birikiyor... Hatta denenecek tarifler bile birikiyor şu sıra!

Eve döndüğümde beni bekleyen iki zarf buldum antredeki masanın üzerinde.

Birisi Çitlembik Yayınları'ndan, diğeri Kafkas'tan..

Üniversiteden sınıf arkadaşım olan Filiz'le yıllar sonra blogum sayesinde haberleşmiştik, bundan bir süre önce.. Kafkas'ta çalışan Filiz, hazırladıkları bülten için benden bir tarif istemiş ve denemem için Kafkas'ın nefis ürünlerinden de yollamıştı. İşte Kafkas'tan gelen zarfta bu bülten vardı. Bültende her birine birer sayfa ayrılmış 4 blog var, Sibel'in Kahvesi ile birlikte Zeytin Ağacı, Devletşah ve Portakal Ağacı. Eminim onlar da benim kadar mutlu olmuşlardır:) Yayınlanan tarifimi de en kısa zamanda burada sizlerle paylaşacağım.

Diğer zarftan çok güzel bir kitap çıktı, Çitlembik Yayınları'ndan. Dolores Freely'nin "Türk Gezginler İçin Dünya

Mutfağı" adlı kitabı. Bir dönem İstanbul'da da yaşamış bir lezzet gezgini olan yazar, bu kitapta orta ve kuzey Avrupa, Akdeniz, Amerika ve Asya mutfak kültürlerinden derlediği 20 farklı menüye ve tariflerine yer vermiş. Benim hemen ilgimi çekenler, vejetaryen menü ve Türk rakı sofrası menüsü oldu. Ayrıca her menüde yerel bir tatlı tarifi de yer alıyor.

Kitabı en kısa zamanda daha detaylı incelemek ve tariflerden birkaçını burada paylaşmak istiyorum.

Aydın'daki günleri tek kelimeyle tanımlamak gerekirse huzur derim. Çantama attığım yol kitaplarımı sevgilimin deyişiyle "kaçış okumaları"ndan seçmedim bu kez. Tam da ihtiyacım olan okumalardı bunlar, beni hem neşelendirecek, hem biraz içime döndürecek, biraz düşündürecek ama asla yormayacak... Dinlenmeye, tempolu günler için enerji toplamaya gittim en çok. İyi geldi. Gelmez mi..

Annemin balkonda yetiştirdiği domateslerden ve biberlerden koparıp yedik sabah kahvaltılarında. Yaz sabahları ya da akşamlarında kokusuyla beni benden alan biber kızartmasına doydum. Közlenmiş patlıcana ve nohut mayalı ekmeğe de.. Bol bol pazar gezdim, haftalık alışverişimi yapıp öyle geldim. Kilosu 50 kuruşa satılıyor neredeyse herşey, inanır mısınız? İnanın.

Meraklıları için işte İrem hanım kuşun son halleri..

Pek bir güzel, pek bir fettan mı olacak ne:) İnanın bu pozları ben verdirmedim!

Melekliğinin yanısıra, her dişinin içinde azbuçuk var olan cadı damarı da belirmeye başlamış yavaştan. Hem koklaştık bol bol, hem de didiştik bu kez. Ama yine çok zor ayrıldık...

Velhasıl haberler güzel, biz iyiyiz.

Daha güzel haberler verebilmek istiyorum çok yakında. Sahi, sizin oralarda ferah, aydınlık, bol dolaplı, güzel mutfaklı bir ev var mı?

Ayçekirdekli Kıtır

2010-06-22T22:30:00.004+03:00

Çayın yanında kıtır kıtır tuzluları sever misiniz? Hep tatlı yiyecek değiliz ya değil mi:) Kek kurabiye iyi güzel de bir yere kadar.. Bir yerden sonra insanın canı tuzlu istiyor. Böyle durumlarda da ille börek ve poğaça olması gerekmiyor. Bu sıcak günlerde, hafif ve atıştırmalık şeyler daha güzel gidiyor çayın yanında sanki...

Ben de bu düşünceyle, ne zamandır denemek istediğim bu kıtırları geçenlerde akşam çayına gelen arkadaşlarıma ikram etmek üzere denedim. Tarifi Maison Française'in Aralık 2007 sayısında verdiği bir ekte görmüştüm, Gamze Bursa'ya aitti. Bu ekte o kadar güzel tarifler ve sunumlar var ki 3 yıldır özenle saklıyor ama nedense deneme yapmıyordum hiç. Bu kıtırları denememekle örneğin çok şey kaçırmışım. Tam olmaları gerektiği gibi oldular, yani kıtırlıklarından günler sonra bile birşey kaybetmediler. Bu tür tariflerin en büyük sorunu yumuşama olduğu için, böyle bir sonuçla karşılaşmadığıma çok sevindim. Sırf bu özelliğiyle bile Kahve arşivine almaya değer bir tarif. Bir de tabi, çok ama çok lezzetli!

Ben tarifteki ölçüleri 2 katına çıkardım, buna rağmen fazla olmadı. Kendi ölçülerimi vereceğim ama eğer kalabalığa yapacaksanız bunların da 2 katını kullanmanızı tavsiye ederim. Aşağıdaki ölçüler ise ilk deneme için yeterli. Tabi gerisini aramayacağınıza eminseniz :)

Malzemeler

1 su bardağı un
1/2 su bardağı kepekli un
1/2 çay kaşığı kabartma tozu
1/2 çay kaşığı tuz
1 tatlı kaşığı toz şeker
4 çorba kaşığı tereyağı (bıçakla küp şeklinde kesilmiş)
4 çorba kaşığı süt
1 tatlı kaşığı limon suyu

Üzeri için

1 yumurtanın akı
Susam, çörekotu, ayçekirdeği içi

Yapılışı

Un, kepekli un, kabartma tozu, tuz ve şekeri bir kabın içerisine eleyin.
Sütü, limonu ve tereyağını bu karışıma ekleyin ve parmak uçlarınızla yoğurun. Hamur kuru olursa çok az süt ekleyebilirsiniz. Eğer elinize yapışan bir hamur olduysa çok az un ekleyerek hamuru toparlayın.
Hazırladığınız hamuru merdane ile incecik açın. Kare ya da dikdörtgen şeklinde açabilirseniz daha iyi olur. Üzerine yumurta akını hafifçe çırparak sürün. Susam, çörekotu ve ayçekirdeği serpin.
Hamuru keskin bir bıçakla küçük kareler halinde kesin. Kareleri spatula yardımıyla dikkatle alarak yağlı kağıt serili fırın tepsisine sıralayın.
Önceden 180 derece ısıtılmış fırında yaklaşık 15 dk, üzerleri güzelce kızarana kadar pişirin.

Zeytin!

2010-06-15T20:47:00.006+03:00

Artık hem kitaplı hem kedili bir evimiz var:)

Sevgilim kapımızın önünde buldu onu.
Pencerenin pervazına koyup biraz sevdi, bana da sevdirdi, sonra da "hadi bunu alalım eve" dedi. Sokakta görüp çok sevdiği kediler için hep duyduğum bu cümleyi "hayır olmaz" diye cevapladım önce otomatik olarak. Ama minik patiler bize uzatıldıkça, minik bir baş kollarımıza sürtündükçe direncim azaldı ve "peki" deyiverdim!

Hemen kum ve kuru mama alınıp gelindi, sonra banyoya girildi ve gıkını bile çıkarmadan bir güzel yıkandı kedicik. Sonra da böyle masum masum uyudu..

Birkaç gün sonra başladı hafiften ısırmalara ve tırmalamalara tabi. Tekir ne de olsa:) Babası ona oyuncak fare aldı bol bol ısırsın diye. Pek sevdi oyuncağını yaramaz, taklalar atıyor peşinde. Hatta uyurken bile bırakmıyor bazen...

Hep böyle masum değil tabi ki!

Mutfağa girmesi yasak ama başka keşfetmediği yer kalmadı evde.
Özellikle perdelere tırmanıp püskülleriyle oynamaya bayılıyor.

Zeytin'le tanıştırmak istedim sizleri.
Bu minik oğlan evimizin neşe kaynağı oluverdi iki hafta içinde...

Kestane Unlu Fındıklı Kurabiye

2010-06-08T21:18:00.005+03:00

Bir önceki yazımla ilgili olarak hem yorumlarıyla hem de gönderdikleri mailler ile sıcacık ilgilerini ve desteklerini eksik etmeyen sevgili okur-dostlarıma çok teşekkür ederim. İyi ki varsınız.. Sizlerin sayesinde son birkaç günü bir nebze daha iyi hissederek geçirebildim. Bir yandan havada sonbahar kokusu var, vakitsiz... Yanıma kahvemi, çikolatalarımı, kitaplarımı, dergilerimi alınca kendimi biraz daha iyi hissedebiliyorum. Her gün yeni bir gün..

Bu güzel kurabiyeleri anneler gününde Hayriye teyzeye giderken götürmek için yapmıştım. Yiyen herkes çok beğenmişti kurabiyelerimi. Tarif bir süredir yayınlanmak üzere bekleyenler arasındaydı. Son yazıma bu tarifi paylaşmak üzere başlamıştım aslında! Sonra bambaşka yönlere gitti dökülen kelimeler...

Kurabiye yapmak bana iyi geliyor. Ekmek yapmanın, kek çırpmanın iyi geldiği gibi. Sizlere de iyi geliyorsa, bugünlerde demlediğiniz çayların ya da kahvelerin yanında servis yapmak üzere kurabiye yapın. Mesela ufak bir alışverişe çıkmaya üşenmezseniz bu tarifi deneyin. Çünkü bu tarif için evinizde her zaman bulunan malzemelerin haricinde ekstralara ihtiyacınız olacak: Toz fındık, pirinç fındık ve kestane unu.

Toz fındık hemen hemen bütün kuruyemişçilerde ve aktarlarda bulunabiliyor. Aldıktan sonra kalanını cam kavanoza koyup buzdolabında saklayabilirsiniz. Pirinç fındık da fındığın çok küçük parçalar halinde çekilmesiyle elde ediliyor. Yine aktarlarda bulabilirsiniz. Evinizde kendiniz de yapabilirsiniz, uygun bir parçalayıcınız varsa.

Kestane unu ise piyasada Kafkas markasıyla satılıyor. Belki büyük aktarlarda ya da doğal ürün satan dükkanlarda da bulunabiliyordur, bilmiyorum. Kafkas satış noktalarını öğrenmek için buraya tıklayabilirsiniz. İstanbul'da bazı alışveriş merkezlerinde varmış. Kestane unu gluten içermediği için özel bir ürün. Çok da lezzetli. Ben açtığım paketle önce bir kek yaptım, lezzeti inanılmazdı. Paketin üzerinde yer alan bu kek tarifini sevgili Yasemin de denemişti. Kesinlikle tavsiye ediyorum, unu alırsanız bu keki de deneyin. Kestane ununun fiyatı malesef yüksek, ama özellikle gluten içermeyen tariflere ihtiyacı olanlar olabilir düşüncesiyle tarifi paylaşmak istiyorum. Kafkas'ın "Kestane Unlu Lezzetler" kitapçığından:

Malzemeler

3 su bardağı kestane unu
1,5 su bardağı toz şeker
1 çay kaşığı tarçın
2 adet yumurta
125 gr tereyağı (oda sıcaklığında)
1 çay bardağı kuru üzüm
1 çay bardağı toz fındık
Üzeri için bir kase pirinç fındık

Yapılışı

Kestane unu, toz şeker, tarçın ve toz fındığı karıştırın. Tereyağı, yumurta ve kuru üzümü de ekleyin ve yoğurun.
Hazırladığınız hamurdan ceviz büyüklüğünde parçalar koparın. Pirinç fındıkları bir kaseye koyup hazırladığınız topları batırın ve üzerine yapışması için avcunuzda hafifçe sıkın.
Kurabiyeleri yağlı kağıt serilmiş fırın tepsisine sıralayın, 180 derece ısıtılmış fırında 15-20 dk kadar pişirin.

Tarif kabartma tozu içermediği ve yapısı nedeniyle kestane unu kabaran bir un olmadığı için kurabiyeleriniz hemen hemen pişmeden önceki ebatlarında kalacaklar. Bu da onları daha sevimli gösteriyor sanki.. Dilerseniz güzelce paketleyip sevdiklerinize hediye edin, dilerseniz misafirlerinize ikram edin, beğenileceğini garanti edebilirim.

Yazmak...

2010-06-02T14:43:00.006+03:00

Yirmili yaşlarıma henüz adım attığım zamanlarda, bundan 10 yıl sonra nerede ve ne yapıyor olurum acaba diye düşündüğümde zamanın uzunluğu ürpertirdi beni.. 10 yıl, koskoca 10 yıl.. Her genç kız gibi o yaşlarda artık "orta yaşlı" olacağımı düşünürdüm. Çoktan güzel bir kariyer yapmış, ruh eşimi çoktan bulmuş, bir ya da iki çocuk sahibi olmuş olurdum herhalde!

Hayatın -o kadar da- kolay olmadığının farkındaydım elbette, hatta bazen çok ama çok zor olduğunun.. Henüz farkında olmadığım şey, zamanın nasıl da hızlı geçtiğiydi... Biz durmadan planlar yaparken, hayat ustanın bazen elimizden tuttuğu, bazense bizimle alay ettiğiydi...

Mutlaka bizim iyiliğimiz içindi elbette, bir kapıyı kapıyorsa bir diğerini açacağı içindi. Ya aralardaki süreler? Beklemeler, umut etmeler, direncin tam kırılırken toparlanmaya çalışmalar? İşte asıl sınav onlardı belki de.. Bizi biz yapan şeylere -asıl böyle zamanlarda- ne kadar sıkı tutunacağımızdı. Ne kadar aydınlık tutacağımızdı içimizin odalarını, bir yanımız perdeleri sımsıkı çekmek isterken, inadına.

1,5 yıldır çalıştığım işimden ayrıldım. Hem ayırıldım, hem ayrıldım aslında. Ayaklarım her gün beni geri geri götürürken inatla gittiğim, son zamanlarda her gün yeni bir istifa mektubu yazıp bir türlü veremediğim, sayesinde panik atakla tanıştığım, dayanılmaz baş ağrıları çektiğim o ofis artık çok uzaklarda.. Bu arada hayat bana bir "sürpriz" yaptı ve hemen yeni bir iş buldum. Asıl sürpriz ise 1 hafta sonra oradan da çıkarılmam oldu. Kurumsallaşmak nasıl da anlamsız bir kelime olabiliyor bazı şirketler için, insana ve emeğe nasıl zerre kadar değer verilmiyor, onu öğreniyorum bugünlerde.. Zaten biliyordum da, pratiğini yapıyorum diyelim.

Ben yazarak yaşamak istiyorum...
Nasıl bir hayatın olsun isterdin sorusuna tek yanıtım bu benim, kalemi elime aldığım ilk günden beri.. Çekmeceleri dolduran defterlerim, benden sonra sadece -olursa eğer- kızımın okumasına izin vereceğim, aksi halde yakılacak olan güncelerim, içi onca karalamayla dolu dosyalarım ve 5 yıldır yazdığım blogum... Geçenlerde bir röportaj okumuştum gazetede, kalbini hızlı attıran şey doğrudur diyordu kadının biri, ya da buna benzer birşey söylüyordu.. Benim kalbim ancak yazarken hızlı atıyor. Yaşamımın ritmi bu benim. İçimin müziği, kelimelerim...

Yeni bir iş arayışındayım, evimdeyim şimdilerde..
Bu kez açacağın kapı şimdiye dek hep hayal ettiğim kapı olsun istiyorum hayat usta..

Bu kez olsun... Bu kez olsun ne olur..

Fava

2010-05-27T22:40:00.005+03:00

Baklanın tazesinin tezgahlarda olduğu günlerdeyiz, biliyorum. Zaten bu favayı yapıp görüntüleyeli ve elbette yiyeli de çok oldu:) Ancak bugünlerde tekrar yapmak ve yaz sıcakları iyice bastırmadan kuru bakliyat stoklarımı biraz daha eritmek niyetindeyim. Sizler de aynı şeyi düşünüyor olabilirsiniz. Gerçekten de şu sıralarda piyazlar, pilakiler, bakliyat salataları yapmak için en ideal zamanlardayız. Yanlarında hafif bir zeytinyağlı ve yoğurtla birlikte hem hafif, hem doyurucu, hem de sağlıklı bir menü oluşturabilir bu lezzetler..

Fava herkesin sevdiği, ya da hemen sevebileceği bir meze değil aslında. Lokantalardaki meze tepsilerinde hemen seçiliverenlerden de değil. Zaten güzel yapılmışını bulmak da kolay değildir. Ben yine de, rakı sofralarında da, şarap yanında da mutlaka ararım favayı. Sevgilim malesef pek sevmiyor, o yüzden evde yaptığım favalar genelde başıma kalır:) ama yine de özler ve yaparım arasıra.

İşte güzel bir tarif arayanlar için, ve tabi blog arşivinde mutlaka olmasını istediğim için fava tarifim:

Malzemeler

250 gr kuru bakla
1 adet kuru soğan
1 tatlı kaşığı tuz
1 küp şeker
4 su bardağı su
1 ufak çay bardağı sızma zeytinyağı
1 adet limon
Bir tutam dereotu

Yapılışı

Baklayı geceden ıslatın. Ertesi gün suyunu süzüp yıkayın ve tencereye alın.
Kuru soğanı doğrayarak baklanın üzerine ekleyin. Tuzu ve şekeri ilave edin. Üzerine suyu da koyarak pişmeye bırakın.
Baklalar iyice suyunu çekip ezilecek kıvama geldiğinde ocağı kapatın. Blenderdan geçirip pürüzsüz hale getirin.
Derince bir porselen veya cam kabı suyla ıslatın. Hazırladığınız favayı içine dökün. Buzdolabında birkaç saat dinlenmeye bırakın. Servis edeceğiniz günden 1 gün önce de yapabilirsiniz.
Servis edeceğiniz zaman favayı kalıptan ters çevirerek çıkarın. Üzerine limon suyu ve zeytinyağını karıştırarak hazırladığınız sosu gezdirin. Sosu içine de alması için üzerine birkaç yere kaşık darbesi atabilirsiniz. En son kıyılmış dereotu ile süsleyin.

İşte bıçakla dilimlenecek, ama aynı zamanda ekmeğe de sürülebilecek kıvamdaki nefis favanız hazır.. Eh, artık diğer mezeleri de hazırlayıp güzel bir çilingir sofrası kurmak kalıyor geriye. :)

"Binbir Organik" ve yeni keşifler..

2010-05-21T15:45:00.008+03:00

Geçenlerde Ankara'dan gelen bir mesaj düştü posta kutuma. Binbir Organik'in yetkilisi Fatma Karaoğlu Özyurt'tan geliyordu bu mesaj. Bu sayede haberdar olduğum Binbir Organik'in ürünlerini hemen web sitelerine girerek inceledim. Organik ürünlere daima sonsuz destek veren biri olarak ricalarını kırmam mümkün değildi, elbette firmalarından blogumda bahsedebilirdim. Ama yanıtımın ardından Fatma hanım hiç ummadığım bir jest yaptı ve bana ürünlerinin bazılarından oluşan kocaman bir paket gönderdi. Kendisine tekrar buradan çok teşekkür ediyorum.

Fotoğrafta hepsini görmüyorsunuz paketten çıkan güzelliklerin, bazıları hemen tüketildi çünkü :) Diğerleri de kullanılmayı ve tadılmayı bekliyorlar. Kimileri zaten bildiğim, kimileri ilk kez deneyeceğim lezzetler.. Domates kurusuna bayılırız sevgilimle, organiği eminim daha lezizdir. Kepek, uzun süre arayıp bulamadığım için sevindirdi beni. Karahan markalı tam buğday ununu zaten tek geçerim, taş değirmende öğütüldüğü için benzerlerinden çok farklı, çok güzel bir un.. Bakliyatlarımı azaltmaya çalışırken yeni gelenler biraz eyvah eyvah dedirtti bana gerçi ama olsun:) onları yaz-kış kullanmak gerek.. Bol bol kullanacağım demektir yaz salatalarımda..

Binbir Organik'in web sitesinde aklınıza ne gelirse var diyebilirim. Baharatlar, bakliyatlar, un çeşitleri, zeytin-zeytinyağı, çay-kahve, meyve suyu, bal-reçel-pekmez çeşitleri... Bunlara göz atınca Koska'nın çıkardığı reçelleri gördüm. Organik tahin ve pekmezi marketlerde bulunabiliyor ama reçellerini görmemiştim. Gıda dışında çocuklar ve bebekler için giysiler ve bakım malzemeleri, çeşitli kozmetikler, çamaşır-bulaşık deterjanları ve temizlik malzemeleri de var sitede. Bunların bazılarını ekolojik pazarda da görüyor ama fiyatlarından dolayı pek yanlarına yaklaşamıyorum malesef. Keşke daha ulaşılabilir fiyatlarda olsalar..

Bu gördüğünüz güzellik, organik pekmezli fındık kreması... Nutella alternatifi, bildiniz:) Tadı bana tam tanımlayamayacağım birşeyler anımsattı. Çocukluğuma dair birşeyler, ama ne olduğunu bulamadım henüz. Çok güzel, çok... Mutlaka deneyin derim, hele de aslında pek faydalı olmayıp yine de vazgeçilemeyen o kahvaltılık çikolatalara alternatif arıyorsanız.. Ben çok sevdim tadını..

Ve son olarak, şu anda, bu yazının son cümlelerini yazarken tam içilecek sıcaklığa gelmiş olan kahveme eşlik eden güzellik.. Organik çikolata! İçindekileri yazıyorum: Ham kamış şekeri, kakao yağı, tam yağlı süttozu, kakao özü, krema tozu, az yağlı süttozu, bourbon vanilya... Gördüğünüz gibi emülgatör ve saz arkadaşları yok içinde. Olabiliyormuş demek ki!.. Tadı yoğun ve doyurucu, markası Vivani. Malesef ülkemizde üretilmiyor, Almanya'dan ithal ediliyor.

İnternetten alışveriş yapmaya alışkın, bir de organik ürünlere düşkünseniz çoktan tıkladınız bile siteyi, biliyorum:) O halde ben çikolata ve kahve keyfime dönebilirim artık..

Portakallı Üzümlü Scone

2010-05-15T09:23:00.002+03:00

Scone, geleneksel olarak İngilizlerin çay saatlerinde, yanında genellikle reçel ve çırpılmış krema (veya kaymak) ile sundukları bir çeşit çörek. Kekten daha sert, kurabiyeden daha yumuşak bir dokuya sahip. Fotoğraflarda gördükleriniz, benim pekçok farklı tarif deneme sonucu ilk kez başarıya ulaştığım, orjinaline en yakın scone'lar.

Genelde bir-iki kez deneyip başarılı olamadığım tariflerde ısrarcı değilimdir. Yapamıyorum der çıkarım işin içinden:) Mutfakta dengelerimin bozulmasına tahammülüm yok (Terazi işte, ne yapacaksınız:) Buna rağmen, Hürriyet'te yazılarını ilgiyle takip ettiğim Arman Kırım'ın sayfasında tarifini gördüğümde scone'a bir kez daha şans vermeye karar verdim. İyi ki de öyle yapmışım. Bu kez tam tarif edilen dokuyu ve lezzeti yakaladığıma inanıyorum. Çok tatlı olmadığı için yanına reçelin yakıştığı lezzetlerden biri. Arman Kırım'ın bahsettiği gibi, özellikle çilek reçeliyle birlikte harika oluyor.

Bu haftasonu değişik birşeyler pişirme planınız varsa, çay yanına farklı ne yapsam diye düşünüyorsanız rahatlıkla tavsiye edebileceğim bir tarif. Büyük küçük herkesin severek yiyeceğini düşünüyorum. Hele mevsim güzellerinden taze bir çilek reçeli pişirdiyseniz, hele de reçel henüz sıcaksa, ben bile gelip kapınızı çalabilirim:)

Malzemeler

285 gr un
1,5 tatlı kaşığı kabartma tozu
60 gr toz şeker
1 çay kaşığı tuz
140 gr tereyağı
1 portakalın rendelenmiş kabuğu
55 gr kuru üzüm
125 ml koyu ayran
Üstüne sürmek için bir miktar süt

Yapılışı

Büyük bir kasede kuru malzemeleri (un, kabartma tozu, toz şeker, tuz) karıştırın. Tereyağını ekleyin ve parmak uçlarınızla mıncıklayarak yedirin.
Portakal kabuğu rendesini ve kuru üzümleri ekleyin. Ayranı bir yandan yoğurmaya devam ederek yavaş yavaş dökün. Elinize yapışmayan bir hamur olması gerek.
Hamuru 1-2 cm. yüksekliğinde merdaneyle açın. Bir bardak ağzı yardımıyla yuvarlaklar kesin. Yağlı kağıt serilmiş bir fırın tepsisine sıralayın. Üzerlerine fırçayla süt sürün.
Önceden220 derece ısıtılmış fırında 12-15 dk kadar pişirin. Sıcak veya ılık olarak, yanında reçel ve dlerseniz krema ile birlikte servis yapın.

Tarifteki ölçülere aynen uyarsanız çok güzel bir hamur elde ediyorsunuz. Lütfen margarin değil tereyağı kullanın ki güzel bir lezzeti olsun scone'larınızın. Benim gibi organik üzüm ve portakal kullanırsanız daha da güzel olur tabi.

Sonra da güzel demlenmiş bir çayın yanında keyfini çıkarmak kalıyor geriye...

Kakaolu Islak Kek

2010-05-09T12:28:00.007+03:00

Yanımda keyif çayım, Pazar gazetelerine göz atmaya başlamadan az önce yazıyorum bu postu. Yumurtalı ekmekli, hellim kızartmalı, mis kokulu domatesli, klasik sayılabilecek bir Pazar kahvaltısından az sonra.. Dışarıda pırıl pırıl bir İstanbul baharı.. Hatta, yaz günlerinin çok ama çok yakın olduğunu müjdeleyen bir sıcaklık.

Bugün annemin yanında olup, ona internetten sipariş ettiğim çiçekleri kendi ellerimle vermeyi çok isterdim... Ama daha yakın zamanda hasret giderildiği için o kadar da sızlamıyor içim.. Sizler benim yerime de sarılın bugün annelerinize, olur mu? Ben de bugün gidip Filiz anneme sarılacağım, bir de Hayriye teyzeye. Onlara götürmek için de kurabiye yapacağım biraz sonra.

Gelelim bu postun asıl konusuna...

Birlikteliğimizin ilk zamanlarında, sürekli kakaolu ya da çikolatalı kekler, browniler yapardım sevgilime. Çikolataya olan aşırı düşkünlüğü, beni uzun zaman çikolatasız tarifler denemekten alıkoydu, sevmeyebileceği endişesiyle... Sonraları yavaş yavaş yapmaya, ve onları da severek yediğini görmeye başladım. Ama yine de esas favorisi çikolatalılar tabi.. Diğer kekler bazen bayatlayana kadar mutfakta kalabiliyorken, kakaolu keklerin öyle bir şansı yok.

Bilirsiniz, ıslak keklerde genelde katı malzemeler eklenmeden önce sıvı malzemelerden 1 bardağı ayrılır ve bu karışım pişen kekin üstüne dökülür. Ben sanırım 1 ya da 2 kez yapmışımdır bu tarz bir kek. Sonraları sıvı karışımın içindeki pişmeyen yumurta pekçok kişi gibi beni de endişelendirir oldu ve bir daha yapmadım. Ama pişen kekin üzerine 1 bardak süt döküldüğünde de aynı güzel ıslak dokuyu yakalamak mümkün. İşte bu öyle bir kek. Oldukça nemli, hatta pasta keki kıvamında, nefis bir kek. Sevgilim ikişer porsiyon yedi her seferinde, ve "hayatımda yediğim en güzel kakaolu kek" yorumunu yaptı. Bana da acilen sizlerle tarifi paylaşmak düştü. Ve tabi bu kekten bilmem kaç kez daha pişirmek!

Tarifi yemekbiz mail grubumuzda Sevda hanım vermişti epey zaman önce. İyi ki not alıp denemişim. Sizlere de şiddetle tavsiye ediyorum. Hatta anneler günü için son dakikada yapılabilecek pratik bir tatlı tarifi arayışındaysanız hemen deneyebilirsiniz. Lezzeti garanti:)

Malzemeler

2 adet yumurta-oda sıcaklığında
1 su bardağı toz şeker
1 su bardağı sıvıyağ (fındık yağı kullandım)
2 su bardağı süt (1 bardağı üstüne)
4 çorba kaşığı kakao
7-9 çorba kaşığı un
2 paket kabartma tozu
1 paket vanilya

Yapılışı

Yumurtalarla toz şekeri mikserin önce düşük sonra yüksek devrinde 5 dk kadar çırpın.
Sütün 1 bardağını ve sıvıyağı ekleyin, tekrar çırpın.
Unu, vanilyayı ve kakaoyu ekleyin. Un miktarı hamurun akıcılığına göre 7-9 kaşık arasında olabilir. Bende 7 kaşık yeterli geldi. Akışkan bir kek hamuru elde edecek kadar un ekleyin. Malzemeler gözden kaybolana kadar düşük devirde karıştırın.
En son kabartma tozunu ekleyip çok az daha karıştırın.
Hamuru yağlı kağıt serilmiş bir kelepçeli kalıba dökün. Önceden ısıtılmış 180 derece fırında, yaklaşık yarım saat pişirin. Kürdan testi yaptıktan sonra eğer piştiyse fırından alın.
Fazla beklemeden, pişen kekinizin üstüne 1 su bardağı süt dökün. Ilındıktan sonra kalıbın kelepçesini açın. 1 gece buzdolabında dinlenirse daha iyi oluyor, ama soğuduktan sonra hemen servis yapabilirsiniz.

Yanında sade bir kahve ile nefis...

Tüm annelerin, anne adaylarının, pamuk yanaklı anneanne ve babaannelerin anneler gününü kutlarım.
Çocuklarınızla birlikte nice mutlu anneler günlerine..

Bezelye Çorbası

2010-05-03T22:10:00.008+03:00

Kahvenin ne kadar genişlemiş bir arşivi olduğunu, bu yazıyı yazmaya başlarken farkettim desem ne dersiniz.. Zira bu yazıda bezelye çorbası değil, iç bakla yemeği tarifi yer alacaktı nerdeyse. Son anda farkettim ki iç bakla tarifini zaten yayınlamışım. Bir önceki yazıda bahsettiğim "anne tarifi" oydu. Durum böyle olunca, epeydir yayınlanacaklar arşivinin raflarında bekleyen bir başka tarifi, tam da mevsimi diyerek paylaşmaya karar verdim.

Bezelye benim en sevdiğim bahar sebzelerinden biri. Bol dereotlu yemeğini yanında cacıkla yemeye bayılırım, benim için sıcak günlerin müjdecisidir bu yemek. Çorbasını ise ilk kez denedim ve çok beğendim. Ben hala akşamları sıcak bir kase çorba arıyorum yemek öncesi, sizi bilmem.. Eğer sizin için de durum aynıysa, bu çorbayı bezelye mevsimi geçmeden deneyin derim. Ben yaptığımda henüz bezelye çıkmamıştı, dondurucuda bekleyenleri değerlendirmek için yapmıştım. İsterseniz siz de dondurucudakileri değerlendirebilirsiniz ama lütfen konserve kullanmayın. Hem çok gereksiz, hem de aynı lezzet asla olmuyor onlarda.

Bu hafta 1 Mayıs dolayısıyla ekolojik pazarımız da tatildi. Ondan önceki hafta da Aydın'daydık. Sonraki haftayı iple çekiyorum, doğal lezzetlere bir kez alışınca aksi mümkün değil.. Bir de şık bir pazar arabası bulup alabilirsem kendime, pazarda benden mutlusu olmayacak:)

Gelelim tarifimize... Nil Eldem'in Ayışığı Sofraları'ndan.

Malzemeler

1,5 su bardağı ayıklanmış bezelye (dondurulmuş da olabilir)
1 adet kuru soğan
1 adet patates
2 çorba kaşığı zeytinyağı
5-6 su bardağı sıcak su
Deniz tuzu, karabiber

Yapılışı

Patates ve soğanı soyup yıkayın. Yarımay biçiminde dilimleyin. Derince bir çorba tenceresine, zeytinyağı ile birlikte koyun.
Sebzeleri arada bir tahta kaşıkla karıştırarak birkaç dakika süreyle kavurun.
Bezelyeleri tencereye ekleyin, tuz ve karabiber serpiştirin. 5 bardak sıcak suyu tencereye ilave edin. Kaynadıktan sonra altını kısarak yaklaşık yarım saat pişirin.
Sebzeler ezilecek kadar yumuşadığında ocağı kapatın. Çorbayı blenderdan geçirin. Gerekiyorsa biraz daha sıcak su ekleyebilirsiniz.

Yanında kıtır ekmeklerle servis yapabilirsiniz mis gibi çorbanızı.

Kıtır ekmek hazırlamanın en sağlıklı yolu onları küp küp doğradıktan sonra fırında biraz kurutmak.. Ekmeğiniz esmerse daha da güzel oluyor bu kıtırlar. Sonrasında çorbanıza bolca atıyor, içinizi ısıtmanın keyfini çıkarıyorsunuz.

İyi ki çorba var!

Anneanne Kurabiyesi

2010-04-27T09:00:00.005+03:00

Uzun bir haftasonu bekleyişindeydim ne zamandır. Allahım ne olur bir tatil, kısa olsun razıyım.. 2 gün olsun, 3 gün olsun.... derken, nihayet geldi beklediğim haftasonu. Kısacık bir tatil de olsa, annemin deyimiyle "bir gözümüz görecek, bir gözümüz görmeyecek" de olsa, kaçıverdik Aydın'a!

Annemin kucağını, yemeklerini, İrem kuşumun kokusunu, canım kardeşimi, memleketimin havasını, huzur veren sakinliğini, meyvelerini, otlarını, sebzelerini çok ama çok özlemiştim. Yaptığımız yorucu ve uzun yolculuklar bile umrumda olmadı, değerdi. Hem, o yolculuklar da ne zamandır çok özlenmişlerdi..

Çabucak geçti elbette zaman.
Ama diyebilirim ki, her dakikanın tadını çıkardık. Annemle eski günlerdeki gibi alışveriş ve ardından kahve-pasta keyfi yaptık. Bu kez yanımızda "İrem bonusu" da vardı:) Dertleştik uzun uzun, ne çok şey birikmiş konuşacak! Annem saçlarımı boyadı, hemen her buluşmamızda yaptığı gibi. Nedense saçlarımı bir tek ona teslim edebiliyorum! Siyahın sıkıcılığından kurtulup bakır kızılına doğru adım adım ilerlerken pek keyifliydim:) Cumartesi pazarına da gittik elbette. Haftalık alışverişimi yaptım orada (tamam kabul ediyorum pek haftalık sayılmazdı, daha çok bir orduyu doyuracak miktardaydı, ne yapayım, duramadım!) Öyle çok, öyle taze ve öyle ucuzdu ki herşey..

Sevgilimle elele yürüdük çocukluk kentimde, ıpılık rüzgarı kokladım her adımda, güneşin sıcacık kollarında ısındım. Mevsim yazdı! Burada kış hala inatla devam ederken... Naneli dondurma üretimine henüz başlamamış olan Mendo'ya küstüm biraz. Kestaneli ve parça çikolatalıyla idare ettim. Olsun! Yılın ilk dondurmasıydı, şahaneydi, çok özlenmişti.

Ve İrem kuş...
Bu yaz 3 yaşında bir hanımefendi olacak. Teyzesini nerdeyse 1 yıl önce gördüğü için hatırlamayacağına emindim, hatta belki soğuk duracağına.. Hiç öyle olmadı. Yavru kuş, öyle sevdi ki teyzesini.. Birlikte oyunlar oynadık, gezmelere gittik, sarılıp öpüştük hep. Benimle İstanbul'a gelemeyeceğini anladığında küstü biraz, içim acıdı.. Öyle zor ayrıldık ki!

Dünya tatlısı melek, hele biraz büyü de, teyzen kaçırıp getirecek seni İstanbul'a.. vapurlara binip martıları seveceğiz, sana ciciler alacağız dedim. Anne kuzususun sen daha!

Böyle işte...
Annemin yemekleri ve onlardan birinin tarifi bir sonraki postta olacak. Sıra Sevim'ciğimin kurabiyelerinde...

Yorgun argın işten gelip akşam çayına eşlik etsin diye yapıvermişti bu kurabiyeleri canım kardeşim. Annemlerde yemeğimizi yedikten sonra onlara geçtiğimizde kurabiyeler fırındaydı. Hangi ara yaptı bilmem (ya da bilirim, armut ve dibi hikayesi:) O gün akşam yemeğinden sonra birşey yememe prensibimi bozuverdim. E tatilde olur böyle şeyler! Çok tanıdık, çok bildik bir lezzet. Annelerimizin, anneannelerimizin hep yaptığı, yumuşacık ve doyurucu kurabiyeler bunlar.

Malzemeler

1/2 paket tereyağı (oda sıcaklığında)
1/2 su bardağı sıvıyağ
1 su bardağı toz şeker
1/2 su bardağı yoğurt (tercihen süzme)
1/2 su bardağı süt
2 adet yumurta (birinin sarısı ayrılacak)
1 paket kabartma tozu
1 paket vanilya
Aldığı kadar un

Yapılışı

Yumurtalardan birinin sarısı haricinde tüm malzemeler derin bir kabın içine alınır. Yavaş yavaş un eklenerek yoğrulur. Ele yapışmayan kıvamda bir hamur elde edilir.
Hamurdan ceviz büyüklüğünde parçalar alınarak avuç içinde yuvarlanır, yağlanmış veya yağlı kağıt serilmiş fırın tepsisine konur.
Hazır olan kurabiyelerin üzerine yumurta sarısı sürülür. Önceden 170 derece ısınmış fırında, üzerleri güzelce kızarıncaya kadar pişirilir.

Sevim istenirse bu hamura portakal ya da limon kabuğu rendesi de eklenebileceğini söyledi. Doğrusu ilk fırsatta, Aydın'dan getirdiğim bahçe limonlarından birinin kabuğunu rendeleyerek, misler gibi kokan bir kurabiye pişirmek istiyorum. Sizlere de öneririm. :)

Ispanak Köftesi

2010-04-20T09:51:00.007+03:00

Mevsim yaza dönerken vedalaşacağımız güzelliklerden biri de, kış boyu hem yemeğini bol bol yaptığımız, hem de böreklerde, poğaçalarda, hatta keklerde kullandığımız ıspanak... Hep demir deposu diye bildiğimiz, son yıllarda "yok canım o kadar da değilmiş" denilen, sevenlerinin herşeye rağmen üstüne yoğurt dökerek yemekten vazgeçemediği... Biraz da torpilli güzellerden sanki, hem kullanım sıklığıyla, hem de yılın büyük bölümünde tezgahlarda bulunabilmesiyle.. Yazın sıcak günleri gelmeden önce, şu sıralar en güzel zamanlarını yaşıyorlar. Bol bol almalı, bol bol yemeli...

Son zamanlarda hemen her hafta ıspanak alır oldum organik pazardan. Hele ki sabahın erken saatlerinde o kadar çok tezgahta oluyor ve öyle de körpe duruyorlar ki, almadan geçmek mümkün değil. Ben uzun uzun pişirmem, hele pirinçli klasik yemeğini hiç yapmam ıspanağın. Çoğu zaman havuç ve soğanla beraber azıcık soteler, yumurta kırarım üzerine, annem usulü.. Bazen çorbasını, bazen beğendisini, bazen sadece hafif haşlayıp soğuttuktan sonra üzerine yoğurt dökerek salatasını yaptığım olur... Hatta bir kez kuru fasulyeye bile koymuştum, pek de güzel olmuştu!

Velhasıl, bir de köftesini yapayım dedim. Birkaç kez duymuşluğum vardı da denemişliğim yoktu. Neden olmasın dedim, pek de güzel mücverimsi bir çeşit yapılabilir ıspanaktan. İşte önceki haftanın organik ıspanaklarıyla pişti bu yemek. Siz deyin ara sıcak, ben diyeyim ana yemek.. Üzerinde yoğurtla, hani yanına ekmek filan da istemeden pek güzel geldi bana. Siz de deneyin, afiyetle yiyin istedim. Hani ıspanak deyince almayayım diyenler, çocuklar bile sevecektir. Özellikle güzel bir yoğurtla servis edilirse..

Malzemeler

1/2 kg ıspanak
1 adet yumurta
2-3 dal taze soğan
3-4 çorba kaşığı un
Deniz tuzu
Karabiber
Kızartmak için sıvıyağ (ben yine Sırma fındık yağı kullandım)
Servis için bir kase sarımsaklı süzme yoğurt

Yapılışı

Önceden yıkayıp temizlediğiniz ıspanakları doğrayın, derin bir tencerede az miktarda su kaynattıktan sonra ıspanakları içine atıp kısa bir süre (5 dk kadar) haşlayın. Süzgeçe alıp fazla suyunun süzülmesini ve soğumasını bekleyin.
Soğuyan ıspanakları bir kaba alın, içine yumurtayı kırın, 3 kaşık un ekleyin. İnce doğradığınız taze soğanları da ekledikten sonra tuzunu, karabiberini serpin. Kaşıkla iyice karıştırın. Eğer karışım mücver kıvamında değilse biraz daha un ekleyebilirsiniz.
Tavada kızartma yağını kızdırın. Karışımı kaşıkla tavaya dökerek mücver gibi kızartın. Kızaranların arkalarını çevirin, iyice kızardıktan sonra kağıt havlu üzerine alın. Soğutmadan, yanında sarımsaklı yoğurtla servis yapın.

Çok kolay bir tarif. Özellikle ıspanaklar önceden hazır edilirse hiç vakit almıyor. Lezzeti gerçekten harika. Gerçi kızartma olup da güzel olmayan birşey bilen var mı :)

Bir duyurum, daha doğrusu ricam olacak sizlerden.
Posta kutuma düşen sıcacık mesajlarından tanıdığım, tanışmadan bile sevdiğim bir üniversite öğrencisi var, Gülcan. Pırıl pırıl bir genç hanım. Hem çalışıp, hem okumak zorunda. Kitaplara aşık.. Ve kitap almak bütçesini zorluyor. Benden rica etti, kitaplığımı düzenlemeye fırsat bulur bulmaz ona birkaç kitap göndereceğimi söyledim. Belki sizlerin de kitaplıklarınızda, ikinci sahibini bekleyen kitaplarınız vardır. Okuduğu kitapları ömür boyu saklamak, ya da çocuklarına aktarmak isteyenler de vardır elbette, ki ben de bir anlamda öyleyim. Ama muhakkak ki devredebileceklerimiz de vardır. Bir bakın bakalım, Gülcan'a açınca gözlerinin ışıldayacağı bir paket de siz göndermek istersiniz belki... İlgililer bana mail atarsa kendilerine Gülcan'ın iletişim bilgilerini verebilirim.

Zerdeçallı Karnabahar

2010-04-13T09:28:00.008+03:00

Aslında kış sebzelerine veda etmiştim. Hatta bu yemek, karnabahara veda yemeğimdi. Fotoğraflarını da diğer bekleyen tariflerden ayrı bir yere kaydetmiş, tekrar mevsimi geldiğinde yazma kararı almıştım. Ama Cumartesi günü gittiğim organik pazardaki birkaç tezgahta karnabahar ve brokoli görünce dayanamadım. Çok kısa bir zaman sonra, belki bir sonraki haftaya artık göremeyeceğiz bu sebzeleri. İyisi mi buzdolabında ne yapacağını bilemediği bir karnabaharı olan, ya da tam bu mevsim geçişinde ne pişireceğini bilemeyenler için bir alternatif sunmuş olayım dedim ve çok beğendiğimiz bu zerdeçallı karnabahar tarifini paylaşmaya karar verdim.

Tarif büyük ihtimalle mail grubumuzda paylaşılmış ve denenecekler arasına kaydedilmişti, ama malesef tarif sahibini bilmiyorum. Epeydir acaba nasıl olur, denesem mi vaz mı geçsem diye düşünüyordum, sonunda denemeye cesaret ettim. Hiç de o kadar düşünmeme gerek yokmuş, damak tadımıza hiç aykırı olmadığı gibi çok da tanıdık geldi. Kullanılan malzeme çok farklı da olsa, bu tarif küçükken annemin yaptığı, sonraları yapmayı bana devrettiği, ama benim asla onun yaptıklarının lezzetini tutturamadığım karnabahar kızartmalarını anımsattı bana.. Galiba sadece un ve yumurta kullanırdı annem, çiçekleri bulamak için. Ama lezzet bambaşkaydı.. Belki karnabaharlardan, belki başka sıvıyağ girmeyen evimizde kızartma yağı olarak kullanılan zeytinyağından, belki de annemin köylü teyzelerden aldığı ve çiçekleri bandıra bandıra yediğimiz yoğurtlardan.. Yanına patates de kızartırdı muhakkak, biraz da domates sosu yapardı, böylece yaz boyu sık sık yaptığı patlıcanlı biberli yaz kızartmalarına bir kış alternatifi oluştururdu.

Ben kızartmada fındık yağı kullandım. Geçenlerde Yudum Gıda'nın Sırma markasıyla ürettiği yeni fındık yağından denemem için bir şişe göndermişlerdi. Fındık yağının yüksek Omega 9 oranı ve zengin E vitamini içeriğine sahip olduğu, bu özellikleriyle kalp dostu bir yağ olduğu yazıyor basın bülteninde. Evine fındık yağından başka yağ sokmayan yengemden biliyorum, oldukça faydalı ve özellikle kızartmalar için tavsiye edilen bir yağ. Zeytinyağını kızartmada kullanmak istemeyenler için diğer sıvıyağlara çok sağlıklı bir alternatif. Denemenizi öneririm. Ben şimdi bir de kek ve kurabiye yaparken kullanmayı deneyeceğim.

Tarifle ilgili birkaç notum olacak. Zerdeçal bence çok keskin bir baharat değil, yine de daha önce tadına aşina olmayanlar miktarını azaltabilir. Tarifte esas kendini belli eden baharat, sosa attığımız kişniş. Ben tadını seviyorum, siz istemezseniz eklemeyebilirsiniz. Şarap da aynı şekilde opsiyonlu. Yerine 1/2 fincan sirke kullanılabilir, mesela elma sirkesi..

Malzemeler:

1 küçük boy karnabahar
1 yumurta
1 kase un
1/2 su bardağı su
1 Türk kahvesi fincanı beyaz şarap
1 tatlı kaşığı zerdeçal
Deniz tuzu, karabiber, kırmızı toz biber
1/2 su bardağı sıvıyağ

Sosu için:

1 kase yoğurt
1 tatlı kaşığı kişniş tohumu
1 çay kaşığı zerdeçal
2 diş sarımsak
Deniz tuzu, karabiber

Yapılışı

Karnabaharı çiçeklerine ayırın, yıkayıp temizleyin. Büyükçe bir tencerede su kaynatıp bir tutam zerdeçal serpin, tuz ekleyin. Çiçekleri suya koyarak 7-8 dk kadar haşlayın. Daha fazla haşlarsanız yumuşarlar ve kızartırken dağılabilirler. Haşlanan çiçekleri süzün ve bir kenarda bekletin. Renkleri zerdeçaldan dolayı sarı olacak.
Derince bir kaseye yumurtayı kırın. Üzerine unu, suyu, şarabı, tuzu ve baharatları ekleyip çırpın. Hazırladığınız karışım boza kıvamında olmalı, eğer koyu olursa biraz daha su, daha sıvı olursa un ilave edebilirsiniz.
Tavada yağı kızdırın. Haşladığınız çiçekleri hazırladığınız karışıma bulayın ve kızartın. Çabuk kızarıyorlar. Kızarttığınız çiçekleri kağıt havlu serilmiş bir tabağa çıkartın. Servise kadar sıcak kalmaları için 50 derece ısıttığınız fırına koyabilirsiniz.
Sosu hazırlamak için, sarımsakları tuzla dövün ve yoğurda ekleyin. Baharatları da ekleyip karıştırdıktan sonra ufak kaselere alın ve kızarttığınız çiçeklerle birlikte servis edin.

Bandıra bandıra yemesi gerçekten çok keyifli. Kızartma olsun da nasıl olursa olsun'cular zaten deneyecektir, biliyorum. :) Baharat sevenler de öyle...

Kararsızlara ise, karnabahara çok da bayılmayan ve önüne koyduğum tabağa temkinle yaklaşan sevgilimin sonuçta nefis olmuş dediğini, ve 1 kelle karnabaharı iki kişi bir seferde bitirdiğimizi söyleyebilirim. Ayrıca fındık yağı gerçekten kızartma için idealmiş, hiç yağ çekmedi ve hafif bir yemek oldu. Son çiçekler tezgahları terk eylemeden denenesi bir yemek...